Het was weer goed toeven in Kunstcafé Malle Abbe. Een vervroegde aanvangstijd dit keer want de verwachtingen waren hoog gespannen. Veel aanmeldingen om voor te dragen tijdens het Open Poëzie Podium PoëzieClub Eindhoven. De presentatie van de bundel 'De mooiste gedichten van 2017' een bloemlezing van gedichten voorgedragen tijdens de diverse gedichtenpodia van de PoëzieClub Eindhoven anno 2017 was ongetwijfeld een goede aanjager. Alle sociale media waren de afgelopen weken flink bestookt en het heeft geholpen. Een opkomst van tussen de 60 en 70 dichters, schrijvers en toehoorders zal Jan achter de bar zeer zeker positief gestemd hebben. Zo ook het bestuur van de PoëzieClub. Een prachtige bundel is onder hen auspiciën samengesteld, inclusief een kritisch voorwoord inclusief overzicht van het afgelopen jaar door Pierre Maréchal. De dichters en schrijvers die een bijdrage hadden geleverd aan de bundel staken allemaal hun neus erin. Voor 5 euro is dat peanuts. Zo ook ik. Toch wel een kleine beetje trots, op mijn gehamer en gebeitel voor kinderen en volwassenen op pagina 50.
Ik heb me kostelijk geamuseerd. Een warm bad om te vertoeven tussen zoveel dichterlijk en talig talent. Zelf mocht ik ook weer acte de presence geven. Voor zo'n groot publiek is dat natuurlijk hartstikke leuk. Even overwoog ik nog om mijn twee stukken ondersteboven voor te dragen. Ik was immers zeer onder de indruk en geïnspireerd geraakt door de gitarist die zijn gitaar ondersteboven bespeelde en licht streelde met een strijkstok. Onderwijl dichtte een dichter op zijn sonore tonen. Maar goed dat ik het gelaten heb. Het bloed zou sowieso veel te snel naar mijn hoofd zijn gestroomd en dan ... Nee, dat doe ik het publiek niet aan.
Het thema was 'POËTISCH THEATER, VERRASSENDE CULTUUR'. Uiteraard had ik daar mijn stukken op afgestemd. Drie had ik er bij me en twee heb ik uiteindelijk voorgedragen. Het was simpelweg te druk voor more. Mijn Luie leeuwpaarden deden het goed in het intieme theater. Evenzo het stukje Pech, verrassende Eindhovense cultuur op zijn Reeperbahns. Je zult toch Johan heten met Carnaval? Terrible.
En dan was er natuurlijk de literaire quiz. Knappe koppen die zich daar zinnig over buigen. Ik heb me slechts gebogen over coulissen in de winter. Genoeg uitdaging in kwatrijn. Maar Antjie Krog (Zuid-Afrikaanse dichteres en hoogleraar die de Gouden Ganzenveer in 2018 in ontvangst mag nemen) ga ik zeker nog een keertje lezen, na Hanlo. Heb immers altijd een zwak voor reserves. Maar eerst ga ik nog wat haiku's maken. Zo leuk.
De kersverse nieuwe Eindhovense stadsdichteres Jessica Bartels droeg ook een stukje voor. Een mooi gedicht over Eindhoven. Hoe het heette liet ze even in het midden. "Ik geef mijn gedichten nooit titels maar nummers." Dat maakte mij natuurlijk nieuwsgierig. Welk nummer had het gedicht van Eindhoven dan? "338 of zo!" Moet kunnen. We noemen het gewoon 'Eindhoven'. Wie maakte nog meer indruk, zonder iemand voor de borst te stoten een kleine opsomming. Wilco Bosems (Eindhoven), Marijke Strijbosch (Eindhoven), Gerardo Insua Teijeiro (Uithoorn), Ruben Kemperman (Helmond, woonachtig aan de andere kant van het knaal), Gijs ter Haar (?), Bob Kalkman (Nijmegen), Johan Meesters (Oostburg), Hans F. Marijnissen (Eindhoven), Willem Adelaar (Eindhoven), Gerwout van Lodewyck (Geel), Gérard Vromen (Eersel), Pierre Maréchal (Eindhoven). Dank nog aan Pierre, herinneringsgewijs heb ik Frans Babylon nu in mijn collectie. Nu nog tijd vinden om te lezen. Ha, ha.
Een kleine foto-impressie is hier te zien. Met dank aan Hans F. Marijnissen voor het maken van mijn foto.
Posts tonen met het label eindhoven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label eindhoven. Alle posts tonen
26-07-2017
Zonnen
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Houden het hoofd amper boven water
Ze mogen niet verdrinken
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Ogen stralen, oren gloeien
Hersens koken
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Zetten manen klem
In het diepe duister
Nog even en ik ontwaak
Uit dagdromen die nooit zwijgen
Die eigenlijk niemand wil horen
Zonnen willen zonnen
Eeuwig branden
Onophoudelijk
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Verwarmen mijn gemoed
En stomen mijn gedachten
Mag ik nog heel even slapen
Op mijn zachte deken
Zonlief?
Dichterbij kan ik niet komen
Mijn hart brandt uit mijn borst
Ik mag niet verdrinken
In weemoed noch verlangen
In brandende liefde
In zon noch schaduw
Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.
Houden het hoofd amper boven water
Ze mogen niet verdrinken
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Ogen stralen, oren gloeien
Hersens koken
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Zetten manen klem
In het diepe duister
Nog even en ik ontwaak
Uit dagdromen die nooit zwijgen
Die eigenlijk niemand wil horen
Zonnen willen zonnen
Eeuwig branden
Onophoudelijk
Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Verwarmen mijn gemoed
En stomen mijn gedachten
Mag ik nog heel even slapen
Op mijn zachte deken
Zonlief?
Dichterbij kan ik niet komen
Mijn hart brandt uit mijn borst
Ik mag niet verdrinken
In weemoed noch verlangen
In brandende liefde
In zon noch schaduw
Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.
24-07-2017
Dichter bij de zon
Bloedje heet
Vingers opgezet
Woorden zweten
Letters smelten
Brandend papier
Bloedje heet hij
Vingers opgezet gespreid
Woorden zweten zinnen
Letters smelten dicht
Brandend papier rookt
Bloedje heet hij altijd
Vingers opgezet gespreid gezwollen
Woorden zweten zinnen zeiknat
Letters smelten dicht aaneen
Brandend papier rookt altijd
Dichter dicht kwantitatief dichtbij zon
Wat kan een dichter zweten
Met vingers opgezet gespreid gezwollen
Letters smelt hij dicht aaneen
Brandend papier rookt altijd stevig
Kan hij dichter, nog dichterbij zon?
Zweten zoals een dichter zweten kan?
Met vingers gespreid, opgezet gezwollen, witheet
Letters smelten dicht aaneen tot vers?
Op altijd stevig rokend brandend papier?
Gloeiendhete zongedichten schieten uit een brandende hemel
Bloedjegeil zoeken zij dorstig naar enthousiast publiek
Om geproefd, gelezen, gehoord, geduid te worden
Zeven dagen lang vierentwintig uur per dag
Dichter bij de zon wil hij blijven.
Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.
Vingers opgezet
Woorden zweten
Letters smelten
Brandend papier
Bloedje heet hij
Vingers opgezet gespreid
Woorden zweten zinnen
Letters smelten dicht
Brandend papier rookt
Bloedje heet hij altijd
Vingers opgezet gespreid gezwollen
Woorden zweten zinnen zeiknat
Letters smelten dicht aaneen
Brandend papier rookt altijd
Dichter dicht kwantitatief dichtbij zon
Wat kan een dichter zweten
Met vingers opgezet gespreid gezwollen
Letters smelt hij dicht aaneen
Brandend papier rookt altijd stevig
Kan hij dichter, nog dichterbij zon?
Zweten zoals een dichter zweten kan?
Met vingers gespreid, opgezet gezwollen, witheet
Letters smelten dicht aaneen tot vers?
Op altijd stevig rokend brandend papier?
Gloeiendhete zongedichten schieten uit een brandende hemel
Bloedjegeil zoeken zij dorstig naar enthousiast publiek
Om geproefd, gelezen, gehoord, geduid te worden
Zeven dagen lang vierentwintig uur per dag
Dichter bij de zon wil hij blijven.
Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.
03-10-2016
Verslag Open Poëzie Podium PepperPlus Eindhoven oktober 2016
Vandaag voor de tweede keer deelgenomen aan het open poëzie podium van PepperPlus dat gehouden werd bij het oudste café van Eindhoven, De Gouden Bal. Een open podium voor dichters, woordkunstenaars, neo-Beatniks, schrijvers, klankkunstenaars etc.!
Een druk bezocht podium dit keer met deelname van pakweg 20 dichters, schrijvers en ander pluimage, die verdeeld over drie tijdsblokken hun teksten te berde brachten. Voor de aftrap om drie uur werd eerst nog even stilgestaan bij het vijfjarig jubileum van PepperPlus en de uitgave van de 5e MeerPeper bundel 'Als wolven huilen' van Derrel Niemeijer, tevens initiatiefnemer en organisator van PepperPlus. Eric de Munnik verzorgde de intro en eerde het bijzondere gedachtegoed van Derrel.
De optredens waren allen boeiend, sommige verstild (Marijke Hooghwinkel) en enkele uitbundig. De liefde werd gedicht, zo ook de fantasie, breed uitvoerig maar ook in kleine woordjes. Niet alleen het publiek ging op de stoelen staan maar zelfs een van de schrijvers (Wim Paeshuyse). Ook was er een boeiend optreden van het muzikale duo Van hemel en hel, die naar eigen zeggen het sinds kort met elkaar doen, letterlijk en figuurlijk. Helga Buitelaar en Johan van Drunen, met zang, gitaar, dwarsfluit en doedelzak. Tussen de dichtblokken door namen ze kort de ruimte in beslag met verstilde liederen en polderfado. Heel even kwamen Elly en Rikkert weer even aan mij voorbij.
Aan het einde van blok drie mocht ik de honneurs waarnemen. Blok drie werd overigens ingeleid door gastpresentator Kaj Elhorst. Hij nam de presentatie over van Derrel die helaas vanwege de griep verder verstek moest laten gaan. Alle lof aan Derrel en Kaj die zowel de intro's als de extro's van alle 'woordkunstenaars' uitstekend verwoordden en aan elkaar regen.
Het was alweer even geleden dat ik door de micro mocht spreken. Bijna alle dichters en schrijvers waren me al voorgegaan, met mooie dichtregels. Ik dacht heel even 'wat doe ik hier?', ik heb geeneens een gedicht, alleen maar korte verhalen van 120 woorden. Ontnuchtering en onzekerheid dachten heel even beslag op mij te nemen. Mooi niet. Ik stond het niet toe. Vooruit, hup, met de billen bloot dan maar. Dit vond ik toch leuk? Sterk openen dacht ik nog. Gewoon benoemen wat je gaat doen en alles komt goed. Het kwam ook goed. De vier 120Woorden stukjes die ik geselecteerd had vielen in goede aarde en ook ik ontving applaus. Het voelde weer even heerlijk warm. Het spreken en publique ging me boven verwachting redelijk tot goed af. Hier en daar nog wat luchthaperingen, maar stukken beter dan de vorige keren. Still learning. Zou het dan toch te maken hebben met loslaten en genieten? Ja, met loslaten en genieten en niet te vergeten creëren. Tekst en sfeer. Het blijft een mooie combi.
De vier 120Woorden stukjes die ik heb voorgedragen zijn hier terug te lezen:
Precordiaal (19-09-2016), een organenstukje, organisch zo u wil.
Culinair hoogstandje (15-08-2016), over een bijzonder kippetje.
Hippopotomonstrosequippedaliofobie (06-09-2016), je zult er maar aan lijden, de angst voor lange zinnen.
Ik lig al in de winkel (12-09-2016), een zacht stukje over een taai onderwerp.
Een druk bezocht podium dit keer met deelname van pakweg 20 dichters, schrijvers en ander pluimage, die verdeeld over drie tijdsblokken hun teksten te berde brachten. Voor de aftrap om drie uur werd eerst nog even stilgestaan bij het vijfjarig jubileum van PepperPlus en de uitgave van de 5e MeerPeper bundel 'Als wolven huilen' van Derrel Niemeijer, tevens initiatiefnemer en organisator van PepperPlus. Eric de Munnik verzorgde de intro en eerde het bijzondere gedachtegoed van Derrel.
De optredens waren allen boeiend, sommige verstild (Marijke Hooghwinkel) en enkele uitbundig. De liefde werd gedicht, zo ook de fantasie, breed uitvoerig maar ook in kleine woordjes. Niet alleen het publiek ging op de stoelen staan maar zelfs een van de schrijvers (Wim Paeshuyse). Ook was er een boeiend optreden van het muzikale duo Van hemel en hel, die naar eigen zeggen het sinds kort met elkaar doen, letterlijk en figuurlijk. Helga Buitelaar en Johan van Drunen, met zang, gitaar, dwarsfluit en doedelzak. Tussen de dichtblokken door namen ze kort de ruimte in beslag met verstilde liederen en polderfado. Heel even kwamen Elly en Rikkert weer even aan mij voorbij.
Aan het einde van blok drie mocht ik de honneurs waarnemen. Blok drie werd overigens ingeleid door gastpresentator Kaj Elhorst. Hij nam de presentatie over van Derrel die helaas vanwege de griep verder verstek moest laten gaan. Alle lof aan Derrel en Kaj die zowel de intro's als de extro's van alle 'woordkunstenaars' uitstekend verwoordden en aan elkaar regen.
Het was alweer even geleden dat ik door de micro mocht spreken. Bijna alle dichters en schrijvers waren me al voorgegaan, met mooie dichtregels. Ik dacht heel even 'wat doe ik hier?', ik heb geeneens een gedicht, alleen maar korte verhalen van 120 woorden. Ontnuchtering en onzekerheid dachten heel even beslag op mij te nemen. Mooi niet. Ik stond het niet toe. Vooruit, hup, met de billen bloot dan maar. Dit vond ik toch leuk? Sterk openen dacht ik nog. Gewoon benoemen wat je gaat doen en alles komt goed. Het kwam ook goed. De vier 120Woorden stukjes die ik geselecteerd had vielen in goede aarde en ook ik ontving applaus. Het voelde weer even heerlijk warm. Het spreken en publique ging me boven verwachting redelijk tot goed af. Hier en daar nog wat luchthaperingen, maar stukken beter dan de vorige keren. Still learning. Zou het dan toch te maken hebben met loslaten en genieten? Ja, met loslaten en genieten en niet te vergeten creëren. Tekst en sfeer. Het blijft een mooie combi.
De vier 120Woorden stukjes die ik heb voorgedragen zijn hier terug te lezen:
Precordiaal (19-09-2016), een organenstukje, organisch zo u wil.
Culinair hoogstandje (15-08-2016), over een bijzonder kippetje.
Hippopotomonstrosequippedaliofobie (06-09-2016), je zult er maar aan lijden, de angst voor lange zinnen.
Ik lig al in de winkel (12-09-2016), een zacht stukje over een taai onderwerp.
02-05-2016
Verslag Open Poëzie Podium PepperPlus Eindhoven mei 2016
Op zondag 1 mei, de dag van de arbeid, mijn debuut gehouden bij het open poëzie podium van PepperPlus. Het optreden vond plaats in het oudste café van Eindhoven, De Gouden Bal. Een café met grote geschiedenis. Ooit reed er nog een tram voorbij, richting de hut van Mie Pils.
Onder de bezielende leiding van Derrel Niemeijer werd om pakweg half vier afgetrapt met een muzikaal optreden van de jonge Duitse pianist Patrick Gnebner. Zijn pianospel deed me denken aan Philip Glass. Intussen had ik al kennis gemaakt met de kroegbazin van café de Gouden Bal. Zij toonde grote belangstelling voor de uitslagen van de eredivisie betaald voetbal. Met name de actuele standen van Ajax-Twente en PSV-Cambuur. Met behulp van mijn Samsung kon ik haar daarin voorzien. Andersom smaakte de Westmalle Tripel (van de plank) mij uitstekend. In welk café kun je nog je drankjes laten opschrijven? Chapeau! Het scheelt een hoop gedoe.
De optredens waren allen boeiend. Korte verhalen, gedichten, een kleine voordracht, tekst op muziek, vertalingen, zelfs een vlot betoog over bijzondere landbouwmachines, filosofie, Shelley, kortom vanalles trok in sneltempo voorbij. Zelfs Max Tailleur en Mevrouw van der Ven kwamen kortstondig voorbij. Pas helemaal aan het eind kwam ik zelf aan de beurt. Braaf had ik tot kwart voor zes gewacht in de veronderstelling dat ik niet meer aan de beurt zou komen. Vergeten op de dag van de arbeid? Dat kan toch niet. Ik wilde nog wel even werken.
Het verlossende woord kwam van Derrel. De verlossende vraag beter gezegd. Pierre Maréchal en ik mochten samen kiezen wie er van ons twee eerst mocht gaan. Pierre liet mij voorgaan. Zo kon hij de mooie en inspirerende middag beëindigen. Het valt niet mee om de aandacht van het aanwezige publiek aan het einde van de middag nog te triggeren. Maar het lukte. Met dank aan Max Tailleur, de flauwe grappenkamer die desondanks ooit vele toiletbezoekers gekluisterd hield. Het toeval wil dat het plafond van café De Gouden Bal vol hangt met oude ambacht, waaronder oude urinaals en ondersteken.
Hier kan ik niet zonder was dan ook mijn eerste korte verhaal. De hoge nood moest nog even opgehouden worden. Mijn tweede korte verhaal betrof Mevrouw van der Ven. Ooit werd zij bezongen in een mooi en ietwat treurig lied van Wim. Zou ze ooit wellicht een bezoek gebracht hebben aan De Gouden Bal? Het had zomaar gekund.
Het voordragen ging me goed af. Zonder haperen en lucht happen dit keer. Kortom het gaat steeds beter. Een bescheiden applaus viel me ten deel. Om zes uur sloot voor mij de deur. Honger riep me naar huis. Ajax en PSV hadden intussen beiden met een marge van 4 doelpunten verschil gewonnen. En Max ... die verstapte zich in Rusland helaas in zijn motor, in ronde 35, zo Sochi!
Een foto-impressie van het open podium is hier terug te zien. Inclusief een foto van de urinaals en ondersteken.
Onder de bezielende leiding van Derrel Niemeijer werd om pakweg half vier afgetrapt met een muzikaal optreden van de jonge Duitse pianist Patrick Gnebner. Zijn pianospel deed me denken aan Philip Glass. Intussen had ik al kennis gemaakt met de kroegbazin van café de Gouden Bal. Zij toonde grote belangstelling voor de uitslagen van de eredivisie betaald voetbal. Met name de actuele standen van Ajax-Twente en PSV-Cambuur. Met behulp van mijn Samsung kon ik haar daarin voorzien. Andersom smaakte de Westmalle Tripel (van de plank) mij uitstekend. In welk café kun je nog je drankjes laten opschrijven? Chapeau! Het scheelt een hoop gedoe.
De optredens waren allen boeiend. Korte verhalen, gedichten, een kleine voordracht, tekst op muziek, vertalingen, zelfs een vlot betoog over bijzondere landbouwmachines, filosofie, Shelley, kortom vanalles trok in sneltempo voorbij. Zelfs Max Tailleur en Mevrouw van der Ven kwamen kortstondig voorbij. Pas helemaal aan het eind kwam ik zelf aan de beurt. Braaf had ik tot kwart voor zes gewacht in de veronderstelling dat ik niet meer aan de beurt zou komen. Vergeten op de dag van de arbeid? Dat kan toch niet. Ik wilde nog wel even werken.
Het verlossende woord kwam van Derrel. De verlossende vraag beter gezegd. Pierre Maréchal en ik mochten samen kiezen wie er van ons twee eerst mocht gaan. Pierre liet mij voorgaan. Zo kon hij de mooie en inspirerende middag beëindigen. Het valt niet mee om de aandacht van het aanwezige publiek aan het einde van de middag nog te triggeren. Maar het lukte. Met dank aan Max Tailleur, de flauwe grappenkamer die desondanks ooit vele toiletbezoekers gekluisterd hield. Het toeval wil dat het plafond van café De Gouden Bal vol hangt met oude ambacht, waaronder oude urinaals en ondersteken.
Hier kan ik niet zonder was dan ook mijn eerste korte verhaal. De hoge nood moest nog even opgehouden worden. Mijn tweede korte verhaal betrof Mevrouw van der Ven. Ooit werd zij bezongen in een mooi en ietwat treurig lied van Wim. Zou ze ooit wellicht een bezoek gebracht hebben aan De Gouden Bal? Het had zomaar gekund.
Het voordragen ging me goed af. Zonder haperen en lucht happen dit keer. Kortom het gaat steeds beter. Een bescheiden applaus viel me ten deel. Om zes uur sloot voor mij de deur. Honger riep me naar huis. Ajax en PSV hadden intussen beiden met een marge van 4 doelpunten verschil gewonnen. En Max ... die verstapte zich in Rusland helaas in zijn motor, in ronde 35, zo Sochi!
Een foto-impressie van het open podium is hier terug te zien. Inclusief een foto van de urinaals en ondersteken.
17-04-2016
Verslag Open Poëzie Podium PoëzieClub Eindhoven april 2016
Het open podium van Poëzieclub Eindhoven April 2016 vond dit keer plaats op een nieuwe locatie. Voor iedereen was het even zoeken, hoewel Eetcafé D'n Bolle Boel centraal gelegen is in Eindhoven. Om precies te zijn recht voor het NS-station. Het was lekker weer en zelfs het terras zat vol. Voor de poëzieclub was een ruimte achterin gereserveerd. Gelukkig afsluitbaar. Helaas hield de wand en plastic trekdeur niet al het rumoer en de muziek uit de voorkant tegen. De drankjes moesten voorin afgehaald worden. Ondanks dat er ook een mooie bar aanwezig was in het achterste deel. Niet getreurd. We bevonden ons wel in een mooi gezelschap met beroemdheden aan de wand. Zo waakte William Shakespeare over ons boven de nooduitgang, met in zijn directe omgeving Charles Dickens en Leo Tolstoi. Niet de minsten.
Als katheder diende een muziekstandaard. Deze werd bijgelicht door een felle schemerlamp, geplaatst op een gestapelde Dikke van Dalen op een klein tafeltje. Naast de Dikke van Dalen (editie onbekend) nog een klein peper en zout stel en uiteraard een menukaart. Maar dat is verder niet van belang. Het was wederom een gezellige middag met bijzondere voordrachten. Ook mochten we in sneltreinvaart zelf nog een gedicht schrijven met als titel 'Je liet me leven'; waar uiteraard een flesje als aanmoedigingsprijs voor de winnaar aan gekoppeld werd. Marijke Strijbosch was de gelukkige winnaar met een mooi gedicht.
De dichtersquiz, onder bezielde leiding van Willem Adelaar, was natuurlijk ook weer een groot succes. Een jongeling ging er met de prijs vandoor. Een jongeling, even later aanbeden (en gezoend!) tijdens de voordracht van zijn vriendin, Lea Theunissen. Mooie momenten. Later op de middag werd ook nog de gemeenschappelijke themabundel (editie 5) van Eindhovens (& o) dichtersplatform de Poëzieclub Eindhoven gepresenteerd. Titel: De mooiste van 2015 Poëzieclub Eindhoven. Bijdragen van: Willem Adelaar, Pierre Maréchal, Hans F. Marijnissen, Angela Polderman, Theo Smit en Gérard Vromen. Deze bundel verschijnt 4x per jaar.
Ik was bijna te laat omdat ik op zoek was naar mijn OV-kaart. Ik dacht dat ik die kwijt was. Uitchecken heeft dan geen zin en bellen met de OV-kaart-club evenmin. Alleen al het vaststellen van mijn identiteit stelde de telefoniste van het OV-callcenter voor een problemen. Kortom ik werd niet ontdekt in het systeem. "Laat maar zitten", zeggen we dan vriendelijk, 'ik koop wel een nieuwe kaart'. Totdat bij het bestellen aan de bar de kaart plots 'aus Blaue Heraus' weer opdook. Eureka! Hiep hiep hoera! Snel eventjes nog uitchecken en dan aan het bier. Het koelde mijn woede en keel.
Ik was na de tweede pauze al aan de beurt. Zeer onverwacht. Het thema van april was 'Verandering'. Voor de verandering zette ik een korte dialoog, een gedicht en een zinloos stukje in. Twee korte stukjes en een wat langer. Mijn 'Dialoog vertaald in maaltijd' (18-11-2015) was gelijk raak. De dialoog succesvol verdedigd voor slechts drie euro de fles. Mijn 'Beeld in tranen' (4-12-2015) hakte er ook wel in. Verdriet in beelden houdt nooit op. Tot slot een 'Zinloos' (27-03-2013) verslag van ordinaire dagbesteding vol humor en ernst, zonder lid-, werk-, bijvoeglijke of andere overbodige woorden. Oftewel een soort van gedicht, op zichzelf staand, woordvol zelfstandig.
Ik hapte dit keer niet naar adem. Hoewel de woorden uit het laatste stuk aardig hun best deden om mij in te halen. Maar daarvoor staken mijn lippen net op tijd een stokje. Door de keuze voor wat kortere stukken deed ik recht aan een betere presentatie. Een leermomentje. Bewondering heb ik voor voordrachtskunstenaar Gijs ter Haar, die uit zijn hoofd zijn voordracht deed. Chapeau!
Aan 'Letterverkeer' (7-12-2015) kwam ik niet meer toe. Dit taalspel geschreven door mijn tafelvriend Harrie blijft voorbehouden aan een volgende keer. Al met al was ik tevreden met mijn voordracht. De reacties waren ook positief. Origineel en verrassend.
Een foto-impressie is hier terug te zien. Inclusief een foto van mijn bijdrage aan de dichtwedstrijd. Het gedicht liet me even leven.
Als katheder diende een muziekstandaard. Deze werd bijgelicht door een felle schemerlamp, geplaatst op een gestapelde Dikke van Dalen op een klein tafeltje. Naast de Dikke van Dalen (editie onbekend) nog een klein peper en zout stel en uiteraard een menukaart. Maar dat is verder niet van belang. Het was wederom een gezellige middag met bijzondere voordrachten. Ook mochten we in sneltreinvaart zelf nog een gedicht schrijven met als titel 'Je liet me leven'; waar uiteraard een flesje als aanmoedigingsprijs voor de winnaar aan gekoppeld werd. Marijke Strijbosch was de gelukkige winnaar met een mooi gedicht.
De dichtersquiz, onder bezielde leiding van Willem Adelaar, was natuurlijk ook weer een groot succes. Een jongeling ging er met de prijs vandoor. Een jongeling, even later aanbeden (en gezoend!) tijdens de voordracht van zijn vriendin, Lea Theunissen. Mooie momenten. Later op de middag werd ook nog de gemeenschappelijke themabundel (editie 5) van Eindhovens (& o) dichtersplatform de Poëzieclub Eindhoven gepresenteerd. Titel: De mooiste van 2015 Poëzieclub Eindhoven. Bijdragen van: Willem Adelaar, Pierre Maréchal, Hans F. Marijnissen, Angela Polderman, Theo Smit en Gérard Vromen. Deze bundel verschijnt 4x per jaar.
Ik was bijna te laat omdat ik op zoek was naar mijn OV-kaart. Ik dacht dat ik die kwijt was. Uitchecken heeft dan geen zin en bellen met de OV-kaart-club evenmin. Alleen al het vaststellen van mijn identiteit stelde de telefoniste van het OV-callcenter voor een problemen. Kortom ik werd niet ontdekt in het systeem. "Laat maar zitten", zeggen we dan vriendelijk, 'ik koop wel een nieuwe kaart'. Totdat bij het bestellen aan de bar de kaart plots 'aus Blaue Heraus' weer opdook. Eureka! Hiep hiep hoera! Snel eventjes nog uitchecken en dan aan het bier. Het koelde mijn woede en keel.
Ik was na de tweede pauze al aan de beurt. Zeer onverwacht. Het thema van april was 'Verandering'. Voor de verandering zette ik een korte dialoog, een gedicht en een zinloos stukje in. Twee korte stukjes en een wat langer. Mijn 'Dialoog vertaald in maaltijd' (18-11-2015) was gelijk raak. De dialoog succesvol verdedigd voor slechts drie euro de fles. Mijn 'Beeld in tranen' (4-12-2015) hakte er ook wel in. Verdriet in beelden houdt nooit op. Tot slot een 'Zinloos' (27-03-2013) verslag van ordinaire dagbesteding vol humor en ernst, zonder lid-, werk-, bijvoeglijke of andere overbodige woorden. Oftewel een soort van gedicht, op zichzelf staand, woordvol zelfstandig.
Ik hapte dit keer niet naar adem. Hoewel de woorden uit het laatste stuk aardig hun best deden om mij in te halen. Maar daarvoor staken mijn lippen net op tijd een stokje. Door de keuze voor wat kortere stukken deed ik recht aan een betere presentatie. Een leermomentje. Bewondering heb ik voor voordrachtskunstenaar Gijs ter Haar, die uit zijn hoofd zijn voordracht deed. Chapeau!
Aan 'Letterverkeer' (7-12-2015) kwam ik niet meer toe. Dit taalspel geschreven door mijn tafelvriend Harrie blijft voorbehouden aan een volgende keer. Al met al was ik tevreden met mijn voordracht. De reacties waren ook positief. Origineel en verrassend.
Een foto-impressie is hier terug te zien. Inclusief een foto van mijn bijdrage aan de dichtwedstrijd. Het gedicht liet me even leven.
21-03-2016
Verslag Open Poëzie Podium PoëzieClub Eindhoven maart 2016
Op het laatste moment toch besloten om wederom deel te nemen aan het open podium van PoëzieClub Eindhoven. Thema 'De lente'. Aanvankelijk wilde ik even overslaan omdat ik mij ook al had opgegeven voor het open podium PepperPlus bij café de Gouden Bal dat plaatsvindt op 3 april 2016. Dat podium wordt georganiseerd door Derrel Niemeijer. Mijn debuut bij PepperPlus krijgt echter een nieuwe datum, om precies te zijn op 1 mei, de Dag van de Arbeid. Op 3 april bleek ik achteraf toch verhinderd te zijn. Vandaar alsnog een vierde deelname aan het open podium van PoëzieClub Eindhoven.
Voor de laatste keer op locatie bij de Oude Rechtbank aan Stratumseind. De volgende editie (17 april) vindt plaats bij Eetcafé D'n Bolle Boel (Stationsplein 2).
Een begrijpelijke switch van locatie. De geluidsoverlast en de beperktheid in ruimte bij de Oude Rechtbank vormen steeds vaker een vervelende bron van irritatie. De dichters en korte verhalen voorlezers moesten dit keer enerzijds opboksen tegen oerklanken van Stratumseind, geuit door fanatieke voetbalsupporters van PSV, kijkend op live-screens naar klassieker PSV-Ajax (0-2) en anderzijds tegen klassieke concertgeluiden die opstegen uit een aangrenzende ruimte van het Kunstcafé. De inhoud en enthousiaste performance van de voordrachtkunstenaars won het uiteindelijk van de liederlijkheid van het buitengebeuren. Gelukkig maar. De bezetting was dit keer talrijk met meer dan twintig performers. Ook de jeugd droeg een steentje bij. Een drietal jonge dichters, woordkunstenaars maakte reclame voor Poetry Circle 040, een platform waar dichters, rappers en spoken-word artiesten bij elkaar kunnen komen met als doel een plaats te creëren waar meerdere woordkunstdisciplines bij elkaar komen. Poetry Circle 040 vindt elke woensdagavond plaats van 19.30 tot 21.30 uur in Dynamo. Meer informatie hierover: http://www.dynamo-eindhoven.nl/urban/poetry-circle-040 en http://poetrycircle.nl
Mijn voordracht bestond uit twee korte verhalen. Ik had er drie meegenomen. Ik liet de eerste keuze aan het publiek. Onderwerpen kunst, natuur of wetenschap in relatie tot de lente. Het publiek koos voor natuur. Het losgaan van de lente. De schrik en twijfel die ik aanvankelijk had ten aanzien van de tekstlengte baarden me enigszins zorgen. Had ik ze maar niet gehad, die zorgen, ze werden in mijn ogen bewaarheid. Het publiek verloor de aandacht. En toen moest tekst twee nog volgen. Ik koos nu zelf wijs voor de kortste tekst met als onderwerp, kunst. Pablo, Venus en Amor. En ook deze tekst viel wat vlak door zijn lengte. Wijze lessen leerde ik hiervan. Liever niet te lang en te ingewikkeld van stof voordragen. Korte zinnen bij voorkeur. Met een point. Less is more. Een klein applaus viel mij gelukkig toch ten deel. Waarvoor dank. Het was vandaag niet mijn beste optreden. Wat op papier hardop voorlezend werkt, kan blijkbaar stranden in voordracht. Liever de volgende keer toch maar kort en bondig. Wellicht een gedicht of meer een sketch. Het blijft oefenen, het blijft leuk. Voordragen uit eigen werk. Met de ademhaling ging het ietsje beter ten opzichte van de vorige keer. Toch een winstpuntje. De wetenschap bewaar ik dan maar voor later. Volgend jaar krijgt De verjaardag van Pi een nieuwe kans.
Een foto-impressie is hier terug te zien. Let ook op de rookgordijnen buiten. Met argwaan bekeken. Helaas alleen foto's tot aan deel 4. Batterij op.
Voor de laatste keer op locatie bij de Oude Rechtbank aan Stratumseind. De volgende editie (17 april) vindt plaats bij Eetcafé D'n Bolle Boel (Stationsplein 2).
Een begrijpelijke switch van locatie. De geluidsoverlast en de beperktheid in ruimte bij de Oude Rechtbank vormen steeds vaker een vervelende bron van irritatie. De dichters en korte verhalen voorlezers moesten dit keer enerzijds opboksen tegen oerklanken van Stratumseind, geuit door fanatieke voetbalsupporters van PSV, kijkend op live-screens naar klassieker PSV-Ajax (0-2) en anderzijds tegen klassieke concertgeluiden die opstegen uit een aangrenzende ruimte van het Kunstcafé. De inhoud en enthousiaste performance van de voordrachtkunstenaars won het uiteindelijk van de liederlijkheid van het buitengebeuren. Gelukkig maar. De bezetting was dit keer talrijk met meer dan twintig performers. Ook de jeugd droeg een steentje bij. Een drietal jonge dichters, woordkunstenaars maakte reclame voor Poetry Circle 040, een platform waar dichters, rappers en spoken-word artiesten bij elkaar kunnen komen met als doel een plaats te creëren waar meerdere woordkunstdisciplines bij elkaar komen. Poetry Circle 040 vindt elke woensdagavond plaats van 19.30 tot 21.30 uur in Dynamo. Meer informatie hierover: http://www.dynamo-eindhoven.nl/urban/poetry-circle-040 en http://poetrycircle.nl
Mijn voordracht bestond uit twee korte verhalen. Ik had er drie meegenomen. Ik liet de eerste keuze aan het publiek. Onderwerpen kunst, natuur of wetenschap in relatie tot de lente. Het publiek koos voor natuur. Het losgaan van de lente. De schrik en twijfel die ik aanvankelijk had ten aanzien van de tekstlengte baarden me enigszins zorgen. Had ik ze maar niet gehad, die zorgen, ze werden in mijn ogen bewaarheid. Het publiek verloor de aandacht. En toen moest tekst twee nog volgen. Ik koos nu zelf wijs voor de kortste tekst met als onderwerp, kunst. Pablo, Venus en Amor. En ook deze tekst viel wat vlak door zijn lengte. Wijze lessen leerde ik hiervan. Liever niet te lang en te ingewikkeld van stof voordragen. Korte zinnen bij voorkeur. Met een point. Less is more. Een klein applaus viel mij gelukkig toch ten deel. Waarvoor dank. Het was vandaag niet mijn beste optreden. Wat op papier hardop voorlezend werkt, kan blijkbaar stranden in voordracht. Liever de volgende keer toch maar kort en bondig. Wellicht een gedicht of meer een sketch. Het blijft oefenen, het blijft leuk. Voordragen uit eigen werk. Met de ademhaling ging het ietsje beter ten opzichte van de vorige keer. Toch een winstpuntje. De wetenschap bewaar ik dan maar voor later. Volgend jaar krijgt De verjaardag van Pi een nieuwe kans.
Een foto-impressie is hier terug te zien. Let ook op de rookgordijnen buiten. Met argwaan bekeken. Helaas alleen foto's tot aan deel 4. Batterij op.
22-02-2016
Verslag Open Poëzie Podium PoëzieClub Eindhoven februari 2016
Zondag 21 februari 2016 was het de derde zondag van de maand. Tevens mijn derde deelname aan het Open Poëzie Podium van PoëzieClub Eindhoven in de Oude Rechtbank te Eindhoven. 'Doe eens gek' luidde dit keer het thema. Dus ik dacht, laat ik me maar eens aanmelden via Facebook, op vrijdag 19 februari. Na 15 minuten (3 x 5 minuten) een bevestiging: 'Altijd welkom, Rob Mientjes!'. Dat getuigt van alertheid en vriendelijkheid. Ik had nog twee dagen om een keuze te maken uit mijn werk. 'Doe eens gek!' dacht ik meteen en ik koos voor drie stukjes, inclusief een kleine act. Eens uitproberen of dat kan.
Het open podium vond plaats in dezelfde ruimte als de vorige keer, in het Kunstcafé van de Oude Rechtbank. Dit maal zonder toezicht van Poetin aan de muur. Dit ter geruststelling van enkele aanwezigen. De ruimte liep al snel vol. Pierre Maréchal, de geestesvader van de PoëzieClub noteerde nog snel enkele namen op de deelnemerslijst. Tot mijn verbazing ook de mijne. Wie zat er dan achter dat Facebook? Vroeg ik me heel even af. Vijf regels met puntjes waren nog over op het overzicht van Pierre. Voor de laatkomers.
Een flip-over werd nog snel het podium opgetild. Een flip-over die vreemd genoeg de hele middag blanco bleef. Uitgezonderd de rode ruitjes, maar die stonden al voorgedrukt op het papier. Misschien dat ze in verbinding stonden met een ludieke voordracht die later op de middag plaatsvond. Een van de deelnemers had op een uitvouwbaar rood papier een aantal genummerde gedichten geprint. Het publiek mocht kiezen: "Welk nummer?".
Van heinde en verre waren de deelnemers toegestroomd. Zelfs uit Sliedrecht. Voor 51% dan. Van oorsprong. De andere 49% was liefde voor het Brabantse. Zelfs Amsterdam was sterk vertegenwoordigd. Een strak schema was niet nodig. Gelukkig maar. Na de tweede pauze was het mijn beurt. Met twee keer ervaring in mijn benen en keel, nam ik de draad op waar ik de vorige keer gebleven was. Doe eens gek dacht ik en laat ik maar beginnen met 'Consonantische fonemen'. Wetende dat ik problemen had met ademhalen tijdens de voordracht haalde ik de angst bij mezelf weg en benoemde de angst. Ik vroeg het publiek mij te attenderen wanneer ik in een luchtknoop dreigde te raken. Een last viel van me af. Naast de micro, die ik natuurlijk niet goed kreeg ingesteld door technisch onvermogen en biologisch ongeduld, had ik een barkruk geplaatst waarop een rieten mandje met kleine en grote chocolade paaseieren.
Ik gleed door de Consonantische fonemen heen met toch het nodig gestok. Het publiek nochtans greep niet in. Gelukkig maar. Applaus viel me ten deel. Ik merkte in mijn voordracht dat ik de tekst opmerkelijk ophoestte. Niet geoefend viel de timing en het tempo telkens wonderbaarlijk goed uit. Voorzienigheid of toeval? Ik zal het nooit weten.
Drie stukken ging ik niet halen. Pierre was streng maar rechtvaardig. Een kleine 'jammer' hoorde ik uit het publiek. Op dan maar naar het eindschot. De barkruk met eieren had ik er niet voor niets neergezet. Ik droeg mijn 'Leeswijzer voor multifunctionele mandjes' voor. Een parodie op cq verwijzing naar het immer vroeger ingezette paasgebeuren. Daar kwam het publiek al snel achter. Voor hen de lol en het eetgenoegen achteraf, voor mij wederom een goede podiumoefening in luchthappen. Het lukte, mijn act werd goed ontvangen. Met applaus. Kleine trots maakte zich van mij meester, waarvoor dank aan het vereerde publiek.
Na de literaire quiz (ik dacht 'doe eens gek' en ik vulde de antwoorden op de zes vragen vooraf in, nog voor ik de vragen wist, alle antwoorden beginnend met Maarten B. mijn favoriete schrijver) en de derde pauze was er nog een half uur ruimte voor improvisatie, een zogenaamde voordracht-carrousel. Daar liet ik nog snel mijn 'Beletselteken' los. Gekke beestjes zogezegd.
Wederom een geslaagde middag met mooie gedichten en verhalen. Voor herhaling vatbaar. Na afloop nog kort gebleven en een interessant gesprek gehad met een deelnemer over de troubles rondom POD (Printing on Demand). Met een voor mij nogmaals heldere bevestiging, niet doen! Tenzij de afspraken haarscherp zijn en nagekomen worden ... ha, ha. Een goede tip ook nog. Van het voordragen leer je ontzettend veel en dit neem je mee in het schrijven. Hoe komt een tekst over. Hoe dring je binnen in de hoofden van je publiek. Less is more. Vul niet te veel in, het publiek vult graag aan en is niet dom. Tsja ... en dan toch die ademhaling? Aan de inhoud van de longen ligt het niet. Heeft dat happen naar lucht niet te maken met graagte en enthousiasme? Een na- en overdenkertje.
Een fotoverslag van het Open Poëzie Podium is hier te vinden.
Het open podium vond plaats in dezelfde ruimte als de vorige keer, in het Kunstcafé van de Oude Rechtbank. Dit maal zonder toezicht van Poetin aan de muur. Dit ter geruststelling van enkele aanwezigen. De ruimte liep al snel vol. Pierre Maréchal, de geestesvader van de PoëzieClub noteerde nog snel enkele namen op de deelnemerslijst. Tot mijn verbazing ook de mijne. Wie zat er dan achter dat Facebook? Vroeg ik me heel even af. Vijf regels met puntjes waren nog over op het overzicht van Pierre. Voor de laatkomers.
Een flip-over werd nog snel het podium opgetild. Een flip-over die vreemd genoeg de hele middag blanco bleef. Uitgezonderd de rode ruitjes, maar die stonden al voorgedrukt op het papier. Misschien dat ze in verbinding stonden met een ludieke voordracht die later op de middag plaatsvond. Een van de deelnemers had op een uitvouwbaar rood papier een aantal genummerde gedichten geprint. Het publiek mocht kiezen: "Welk nummer?".
Van heinde en verre waren de deelnemers toegestroomd. Zelfs uit Sliedrecht. Voor 51% dan. Van oorsprong. De andere 49% was liefde voor het Brabantse. Zelfs Amsterdam was sterk vertegenwoordigd. Een strak schema was niet nodig. Gelukkig maar. Na de tweede pauze was het mijn beurt. Met twee keer ervaring in mijn benen en keel, nam ik de draad op waar ik de vorige keer gebleven was. Doe eens gek dacht ik en laat ik maar beginnen met 'Consonantische fonemen'. Wetende dat ik problemen had met ademhalen tijdens de voordracht haalde ik de angst bij mezelf weg en benoemde de angst. Ik vroeg het publiek mij te attenderen wanneer ik in een luchtknoop dreigde te raken. Een last viel van me af. Naast de micro, die ik natuurlijk niet goed kreeg ingesteld door technisch onvermogen en biologisch ongeduld, had ik een barkruk geplaatst waarop een rieten mandje met kleine en grote chocolade paaseieren.
Ik gleed door de Consonantische fonemen heen met toch het nodig gestok. Het publiek nochtans greep niet in. Gelukkig maar. Applaus viel me ten deel. Ik merkte in mijn voordracht dat ik de tekst opmerkelijk ophoestte. Niet geoefend viel de timing en het tempo telkens wonderbaarlijk goed uit. Voorzienigheid of toeval? Ik zal het nooit weten.
Drie stukken ging ik niet halen. Pierre was streng maar rechtvaardig. Een kleine 'jammer' hoorde ik uit het publiek. Op dan maar naar het eindschot. De barkruk met eieren had ik er niet voor niets neergezet. Ik droeg mijn 'Leeswijzer voor multifunctionele mandjes' voor. Een parodie op cq verwijzing naar het immer vroeger ingezette paasgebeuren. Daar kwam het publiek al snel achter. Voor hen de lol en het eetgenoegen achteraf, voor mij wederom een goede podiumoefening in luchthappen. Het lukte, mijn act werd goed ontvangen. Met applaus. Kleine trots maakte zich van mij meester, waarvoor dank aan het vereerde publiek.
Na de literaire quiz (ik dacht 'doe eens gek' en ik vulde de antwoorden op de zes vragen vooraf in, nog voor ik de vragen wist, alle antwoorden beginnend met Maarten B. mijn favoriete schrijver) en de derde pauze was er nog een half uur ruimte voor improvisatie, een zogenaamde voordracht-carrousel. Daar liet ik nog snel mijn 'Beletselteken' los. Gekke beestjes zogezegd.
Wederom een geslaagde middag met mooie gedichten en verhalen. Voor herhaling vatbaar. Na afloop nog kort gebleven en een interessant gesprek gehad met een deelnemer over de troubles rondom POD (Printing on Demand). Met een voor mij nogmaals heldere bevestiging, niet doen! Tenzij de afspraken haarscherp zijn en nagekomen worden ... ha, ha. Een goede tip ook nog. Van het voordragen leer je ontzettend veel en dit neem je mee in het schrijven. Hoe komt een tekst over. Hoe dring je binnen in de hoofden van je publiek. Less is more. Vul niet te veel in, het publiek vult graag aan en is niet dom. Tsja ... en dan toch die ademhaling? Aan de inhoud van de longen ligt het niet. Heeft dat happen naar lucht niet te maken met graagte en enthousiasme? Een na- en overdenkertje.
Een fotoverslag van het Open Poëzie Podium is hier te vinden.
31-01-2016
Verslag dichtersdag PoëzieClub Eindhoven januari 2016
Zaterdag 31 januari 2016 vond de dichtersdag plaats in de Oude Rechtbank te Eindhoven. Naar aanleiding van een bericht op de weblog van Digitale Stad Eindhoven (DSE), had ik me opgegeven voor deelname. Hieronder een verslag van mijn bevindingen.
Het was voor mij de tweede deelname aan de PoëzieClub Eindhoven. Het viel niet mee op tijd te komen omdat parkeerproblemen mij parten speelden. Maar op de valreep viel ik net op tijd binnen in de Oude Rechtbank op Stratumseind. Stratumseind was al gehuld in Carnavalsoutfit. Kleurrijke houten panelen waren voor de ramen van de meeste ‘beruchte’ cafés getimmerd. Uit voorzorg. Gelukkig geen houten panelen op de ramen van de Oude Rechtbank. In de kleine ruimte aan de voorkant vond de dichtersdag plaats. Een knusse ruimte met kleine bar waar een nadrukkelijk aanwezige Poetin zicht hield op de vertoonde kunsten. En die waren er volop. Pakweg vijftien schrijvers / dichters / kunstenaars gaven een mooie voordracht. Een aantal onder hen presenteerde ook een juist verschenen boek. Boekscout deed goede zaken. Af en toe kraaide een (carnavals)haan op de achtergrond. Boven verwachting ook nog goed getimed. De intermezzo's van gitarist en liedjesschrijver Ruud Post waren oorstrelend.
Ik was minder zenuwachtig dan de vorige keer. Dat kwam doordat ik de teksten niet van te voren had gerepeteerd en mijn optreden spontaan liet gebeuren. Nieuw voor mij. Bijna aan het eind van de middag mocht ik mijn kunsten vertonen. Goed ademhalen had ik mezelf opgelegd, want dat was vorige keer mijn manco. Voor mijn eerste voordracht liet ik het publiek de keuze. Consonantische fonemen of Hersenwandel? Hersenwandel riep de zaal in koor. Een goede keuze. Ik las voor vanaf een papier, letters Calibri 17pt. Naar mijn idee duurde het voorlezen best lang. Mijn voorgangers hadden bijna allemaal gedicht. Ik las een kort verhaal. Mengeling van proza en poëzie. Proëzie eigenlijk. Ik nam het publiek mee in een reis door hun eigen hersenpan. Ze luisterden muisstil en af en toe werd er gegrinnikt. Na een laatste zin een onverwacht uitbundig applaus. Opluchting en op naar een klein gedicht. Een putdicht. Putdicht. Ook deze werd in aangename stilte ontvangen en met applaus beloond. Snel stapte ik van het podium af. Had wel verder willen voordragen maar iets in mij riep. Genoeg. Drie stukjes voordragen mocht. Ik hield het bij twee. Achteraf dacht ik nog wel. Ik heb vergeten te vertellen dat Putdicht geschreven is naar aanleiding van een fotowerk van Paul Bogaers, maar dan in kleur. Het zij zo.
Na afloop van de dichtmiddag nog even gesproken met wat collegae. Handige tips gekregen en feedback. Over schrijven, voordragen, de wisselwerking, interactie en de impact van voordragen. Met jezelf en met het publiek. Je leert er van en het zet je schrijven in een ander licht. Ook nog even gesproken met twee schrijvers over het schrijven van een roman. Maar daar ben ik bij lange na nog niet aan toe. Het voortdurend redigeren, niet mijn favoriete hobby, valt me veel te zwaar. Mogelijk een aandachtspunt voor de toekomst.
Mijn complimenten gaan nog uit naar Pierre Maréchal. Voor de organisatie en het blijven vooruit stuwen en uitnodigen tot taalcreatie. Dankbaar nam ik nog een boekje van hem in ontvangst. Uit zijn eigen boekenkast, I presume: Proza en Poëzie: inleiding met een overzicht van de Russische literatuurgeschiedenis. Altijd handig en zeer toepasselijk gezien het decor waarin de dichtersdag plaatsvond. Om te eindigen met een leuke zinsnede. Vandaag voldoende input mede door Poetin.
Een fotoverslag van de dichtersdag is hier te vinden.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Aankondiging op website DSE:
Dichtersdag bij de PoëzieClub Eindhoven 31 januari a.s.
Zien
Ik heb de hoofden gezien
die de politiek maakten
en hoe leeg ze waren
maar zij waren de wijzen
Mozafar Salehi† Uit ‘Mijn roepen in een ander land’.
In het kader van de Week van de Poëzie houdt de PoëzieClub Eindhoven haar Dichtersdag op 31 januari 2016. Poëzie / Stand-up / Singer-Songwriter / Proza / Comedy ….
Het gekozen thema is OP DRIFT. Het landelijk thema HERINNERING mag ook evenals zelfgemaakte vrije gedichten.
Mee doen? Ook toehoorders zijn van harte welkom.
Aanmelden kan op poezieclub.eindhoven@gmail.com of op pmarechal@online.nl
Tot dusver hebben de navolgende dichters zich aangemeld: Marijke Strijbosch, Max Violier, Monique Hendriks, Anne Karina Dijkstra, Klaas de Graaff, Ingo Sunset, Rob Mientjes, Hans F. Marijnissen, Theo Smit, Gérard Vromen, Ingo Oudenaerd, Jurgen Uiterdijk, Kaj Elhorst, Marije Kos
en Pierre Maréchal (presenteert sinds 2002 de dichtersdag in Eindhoven).
Ruud Post, gitarist en liedjesschrijver, verzorgt het muzikale gedeelte.
Toegang GRATIS
Waar: De Rechtszaal van de Oude Rechtbank, Stratumseind 32 (Centrum)
Wanneer: Zondag 31 januari a.s.
Tijd: 14.30 uur tot er geen optredende dichters meer zijn
Vanaf januari 2016 werken de organisatoren van de podia PoëzieClub Eindhoven
(3e zondag van de maand en die van PepperPlus (1e zondag van de maand in café De Gouden Bal) bij gelegenheid samen.
Het was voor mij de tweede deelname aan de PoëzieClub Eindhoven. Het viel niet mee op tijd te komen omdat parkeerproblemen mij parten speelden. Maar op de valreep viel ik net op tijd binnen in de Oude Rechtbank op Stratumseind. Stratumseind was al gehuld in Carnavalsoutfit. Kleurrijke houten panelen waren voor de ramen van de meeste ‘beruchte’ cafés getimmerd. Uit voorzorg. Gelukkig geen houten panelen op de ramen van de Oude Rechtbank. In de kleine ruimte aan de voorkant vond de dichtersdag plaats. Een knusse ruimte met kleine bar waar een nadrukkelijk aanwezige Poetin zicht hield op de vertoonde kunsten. En die waren er volop. Pakweg vijftien schrijvers / dichters / kunstenaars gaven een mooie voordracht. Een aantal onder hen presenteerde ook een juist verschenen boek. Boekscout deed goede zaken. Af en toe kraaide een (carnavals)haan op de achtergrond. Boven verwachting ook nog goed getimed. De intermezzo's van gitarist en liedjesschrijver Ruud Post waren oorstrelend.
Ik was minder zenuwachtig dan de vorige keer. Dat kwam doordat ik de teksten niet van te voren had gerepeteerd en mijn optreden spontaan liet gebeuren. Nieuw voor mij. Bijna aan het eind van de middag mocht ik mijn kunsten vertonen. Goed ademhalen had ik mezelf opgelegd, want dat was vorige keer mijn manco. Voor mijn eerste voordracht liet ik het publiek de keuze. Consonantische fonemen of Hersenwandel? Hersenwandel riep de zaal in koor. Een goede keuze. Ik las voor vanaf een papier, letters Calibri 17pt. Naar mijn idee duurde het voorlezen best lang. Mijn voorgangers hadden bijna allemaal gedicht. Ik las een kort verhaal. Mengeling van proza en poëzie. Proëzie eigenlijk. Ik nam het publiek mee in een reis door hun eigen hersenpan. Ze luisterden muisstil en af en toe werd er gegrinnikt. Na een laatste zin een onverwacht uitbundig applaus. Opluchting en op naar een klein gedicht. Een putdicht. Putdicht. Ook deze werd in aangename stilte ontvangen en met applaus beloond. Snel stapte ik van het podium af. Had wel verder willen voordragen maar iets in mij riep. Genoeg. Drie stukjes voordragen mocht. Ik hield het bij twee. Achteraf dacht ik nog wel. Ik heb vergeten te vertellen dat Putdicht geschreven is naar aanleiding van een fotowerk van Paul Bogaers, maar dan in kleur. Het zij zo.
Na afloop van de dichtmiddag nog even gesproken met wat collegae. Handige tips gekregen en feedback. Over schrijven, voordragen, de wisselwerking, interactie en de impact van voordragen. Met jezelf en met het publiek. Je leert er van en het zet je schrijven in een ander licht. Ook nog even gesproken met twee schrijvers over het schrijven van een roman. Maar daar ben ik bij lange na nog niet aan toe. Het voortdurend redigeren, niet mijn favoriete hobby, valt me veel te zwaar. Mogelijk een aandachtspunt voor de toekomst.
Mijn complimenten gaan nog uit naar Pierre Maréchal. Voor de organisatie en het blijven vooruit stuwen en uitnodigen tot taalcreatie. Dankbaar nam ik nog een boekje van hem in ontvangst. Uit zijn eigen boekenkast, I presume: Proza en Poëzie: inleiding met een overzicht van de Russische literatuurgeschiedenis. Altijd handig en zeer toepasselijk gezien het decor waarin de dichtersdag plaatsvond. Om te eindigen met een leuke zinsnede. Vandaag voldoende input mede door Poetin.
Een fotoverslag van de dichtersdag is hier te vinden.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Aankondiging op website DSE:
Dichtersdag bij de PoëzieClub Eindhoven 31 januari a.s.
Zien
Ik heb de hoofden gezien
die de politiek maakten
en hoe leeg ze waren
maar zij waren de wijzen
Mozafar Salehi† Uit ‘Mijn roepen in een ander land’.
In het kader van de Week van de Poëzie houdt de PoëzieClub Eindhoven haar Dichtersdag op 31 januari 2016. Poëzie / Stand-up / Singer-Songwriter / Proza / Comedy ….
Het gekozen thema is OP DRIFT. Het landelijk thema HERINNERING mag ook evenals zelfgemaakte vrije gedichten.
Mee doen? Ook toehoorders zijn van harte welkom.
Aanmelden kan op poezieclub.eindhoven@gmail.com of op pmarechal@online.nl
Tot dusver hebben de navolgende dichters zich aangemeld: Marijke Strijbosch, Max Violier, Monique Hendriks, Anne Karina Dijkstra, Klaas de Graaff, Ingo Sunset, Rob Mientjes, Hans F. Marijnissen, Theo Smit, Gérard Vromen, Ingo Oudenaerd, Jurgen Uiterdijk, Kaj Elhorst, Marije Kos
en Pierre Maréchal (presenteert sinds 2002 de dichtersdag in Eindhoven).
Ruud Post, gitarist en liedjesschrijver, verzorgt het muzikale gedeelte.
Toegang GRATIS
Waar: De Rechtszaal van de Oude Rechtbank, Stratumseind 32 (Centrum)
Wanneer: Zondag 31 januari a.s.
Tijd: 14.30 uur tot er geen optredende dichters meer zijn
Vanaf januari 2016 werken de organisatoren van de podia PoëzieClub Eindhoven
(3e zondag van de maand en die van PepperPlus (1e zondag van de maand in café De Gouden Bal) bij gelegenheid samen.
31-01-2015
Verslag dichtersfeest PoëzieClub Eindhoven 2015
Vrijdag 30 januari 2015 vond het dichtersfeest plaats in de Oude Rechtbank te Eindhoven.
Naar aanleiding van onderstaand bericht op de weblog van Digitale Stad Eindhoven (DSE), heb ik me opgegeven voor deelname. Hier volgt een verslag van mijn bevindingen.
Ik werd getriggerd door de gelegenheid die geboden werd om voor te lezen uit eigen werk. Waarom? Ik schrijf vanaf 2003 columns, korte verhalen, gedichten en andere schrijfsels en het leek me nu eens leuk om voor een onbekend publiek wat werk voor te dragen. Enerzijds omdat ik het leuk vind om voor te dragen, anderzijds om in te schatten hoe mijn schrijverij overkomt bij publiek.
Dat schrijven een andere discipline is dan voordragen heb ik aan den lijve ondervonden. Voor mij voelde het goed. Een waarachtig, leuk, spontaan en eigen voordrachtdebuut, voor een schrijverspubliek. Het is me alles meegevallen. Sterker nog, ik heb ervan genoten. Ondanks de zenuwen die (on)zichtbaar(?) aanwezig waren, ondanks de sluimerende verkoudheid / griep achter in mijn keel, het tussendoor naar adem happen, het heel even een stukje tekst kwijt zijn op mijn papier. Voor een twintigtal (amateur)schrijvers uit Eindhoven, Den Bosch, Helmond, ... mocht ik drie teksten voordragen. Vakantiepuzzel, Malversaties en Liefde in het bijzonder.
Ik had van te voren een selectie gemaakt uit (oude) prints die ik verzamel in een schrijfmap. Helaas kon ik geen recente teksten voordragen omdat mijn printer me in de steek liet. Ik had wel mijn laatst geschreven tekst (Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (15): Goud in de benen), daterend 28 januari, nog op de valreep ingeladen als tekstbestand op mijn iPad. Het betreft autobiografisch werk waar ik sinds januari mee gestart ben. Korte beschrijvingen van situaties in mijn leven (deel 1 tot en met 15 beschrijven scenes uit de kindertijd, tot en met een jaar of negen). Maar helaas, vergeten voor te dragen. Eerlijk gezegd durfde ik na drie stukjes ook niet meer op te dragen. Het was tijdens de middag mooi om te zien met welk enthousiasme iedereen zijn stukken voordroeg en telkens vroeg: "Mag ik er nog eentje ..!?".
De voordracht van Vakantiepuzzel (waarom op vakantie gaan zo belangrijk is) werd goed ontvangen, met gegrinnik en applaus, dat volstaat. Zo ook mijn Malversaties (telefoonconversatie a la Herenleed). Met meer gegrinnik, gelach zelfs en iets luider applaus. Om te eindigen met Liefde in het bijzonder (over hoe en waar de liefde in bijzonderheid zich kan manifesteren). Een filosofisch en poëtisch stukje, geselecteerd vanwege het thema van de 'Week van de Poëzie 2015' getiteld 'Met zingen is de liefde begonnen'. Laat ik daar nu net een stukje tekst op papier kwijtraken en buitelen over een lastige zin. Had ik dan toch maar geoefend(?). Nee, de improvisatie ter plekke maakte het aangenamer, ook om er zelf van te kunnen genieten. Ademhalen blijft wel een aandachtspunt. Het laatste stuk kwam binnen. Er viel een korte stilte en daarna applaus.
Ik vond de middagvoordrachten van enkele deelnemers erg boeiend. Het smaakt naar meer. Toch ook maar eens gaan snuiven bij de Dichterskring te Helmond. De generale in Eindhoven was er eentje om te koesteren. Ook nieuwe mensen ontmoet. De dichters die mij met hun werk aanspraken (zonder overigens de rest te kort te doen): Marijke Strijbosch, Wim van Wijk, Gérard Vromen, Willem Adelaar. En niet te vergeten Herman Vos die als intermezzo telkens na afloop van een spreker een klein gedichtje bracht, humorvol!
Een dankwoord gaat uit naar Pierre Maréchal de inspirator, organisator en stalmeester van het geslaagde dichtersfeest. Fijn dat ik mocht deelnemen. De Oude Rechtbank, een mooie locatie om voor te dragen. Ik waande me op de bühne heel eventjes zowel dichter als redenaar. Mooi toch? Kortom voor herhaling vatbaar. Dank ook aan Ingrid en Vincent die tijd vonden om mijn debuut op te luisteren. Ik heb de middagvoordrachten tot 18:30 uur in foto's vastgelegd op mijn Lumix DMC-TZ6. Klik hier voor de foto's. Helaas kon ik het avondprogramma niet zien in verband met andere verplichtingen. Wie weet de volgende keer!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dichtersfeest vrijdag 30 januari in de Oude Rechtbank Eindhoven
‘Met zingen is de liefde begonnen…’ Op Vrijdag 30 januari a.s. houden de dichters van de Poëzie Club Eindhoven in het kader van de ‘Week van de Poëzie’ hun dichtersfeest met gedichten en korte verhalen uit eigen werk. Op initiatief van Pierre Maréchal wordt sinds 2002 in Eindhoven een speciale dag voor gehouden.
Deze keer hebben zich tot nu toe een twintigtal dichters aangemeld Herman Vos, Nelligje Wagter, Lucille van den Berg, Marijke Strijbosch, Anne Karina Dijkstra, Angela Polderman, Theo Smith, Nicole Loeve, Wim van Wijk, Karla Witjens, Tjarco Duinstra, Gérard Vromen, Klaas de Graaff, Willem Adelaar, Marije Kos, Hans Marijnissen, Guusje Slegers, Derrel Niemeijer, Nasrin Hamidi, Jan van der Pol en Pierre Maréchal.
Er is nog gelegenheid voor dichters die willen voorlezen uit eigen werk!
In de avonduren, na 18.00 uur, treden op de singer-songwriter Stijn Charpentier Waarna de band AndersOok met zelf gecomponeerde muziek en zang op gedichten van Eindhovense Dichters zoals Lodewijk van Woensel, Joop Oversteegen en de Belgische dichter Alice NaHon.
Toegang Gratis ook toehoorders zijn welkom.
Waar is het podium van de dichters te vinden?
Waar: in de Rechtzaal van de Oude Rechtbank Stratumseind, 32, Eindhoven (Centrum).
Wanneer: Vrijdag 30 januari
Tijd: 15.30 uur tot circa 20.00 uur.
Nadere informatie: pmarechal@online.nl
Namens de PoëzieClub
Pierre Maréchal
Naar aanleiding van onderstaand bericht op de weblog van Digitale Stad Eindhoven (DSE), heb ik me opgegeven voor deelname. Hier volgt een verslag van mijn bevindingen.
Ik werd getriggerd door de gelegenheid die geboden werd om voor te lezen uit eigen werk. Waarom? Ik schrijf vanaf 2003 columns, korte verhalen, gedichten en andere schrijfsels en het leek me nu eens leuk om voor een onbekend publiek wat werk voor te dragen. Enerzijds omdat ik het leuk vind om voor te dragen, anderzijds om in te schatten hoe mijn schrijverij overkomt bij publiek.
Dat schrijven een andere discipline is dan voordragen heb ik aan den lijve ondervonden. Voor mij voelde het goed. Een waarachtig, leuk, spontaan en eigen voordrachtdebuut, voor een schrijverspubliek. Het is me alles meegevallen. Sterker nog, ik heb ervan genoten. Ondanks de zenuwen die (on)zichtbaar(?) aanwezig waren, ondanks de sluimerende verkoudheid / griep achter in mijn keel, het tussendoor naar adem happen, het heel even een stukje tekst kwijt zijn op mijn papier. Voor een twintigtal (amateur)schrijvers uit Eindhoven, Den Bosch, Helmond, ... mocht ik drie teksten voordragen. Vakantiepuzzel, Malversaties en Liefde in het bijzonder.
Ik had van te voren een selectie gemaakt uit (oude) prints die ik verzamel in een schrijfmap. Helaas kon ik geen recente teksten voordragen omdat mijn printer me in de steek liet. Ik had wel mijn laatst geschreven tekst (Mien korte verhalen met kleine grote waarheid (15): Goud in de benen), daterend 28 januari, nog op de valreep ingeladen als tekstbestand op mijn iPad. Het betreft autobiografisch werk waar ik sinds januari mee gestart ben. Korte beschrijvingen van situaties in mijn leven (deel 1 tot en met 15 beschrijven scenes uit de kindertijd, tot en met een jaar of negen). Maar helaas, vergeten voor te dragen. Eerlijk gezegd durfde ik na drie stukjes ook niet meer op te dragen. Het was tijdens de middag mooi om te zien met welk enthousiasme iedereen zijn stukken voordroeg en telkens vroeg: "Mag ik er nog eentje ..!?".
De voordracht van Vakantiepuzzel (waarom op vakantie gaan zo belangrijk is) werd goed ontvangen, met gegrinnik en applaus, dat volstaat. Zo ook mijn Malversaties (telefoonconversatie a la Herenleed). Met meer gegrinnik, gelach zelfs en iets luider applaus. Om te eindigen met Liefde in het bijzonder (over hoe en waar de liefde in bijzonderheid zich kan manifesteren). Een filosofisch en poëtisch stukje, geselecteerd vanwege het thema van de 'Week van de Poëzie 2015' getiteld 'Met zingen is de liefde begonnen'. Laat ik daar nu net een stukje tekst op papier kwijtraken en buitelen over een lastige zin. Had ik dan toch maar geoefend(?). Nee, de improvisatie ter plekke maakte het aangenamer, ook om er zelf van te kunnen genieten. Ademhalen blijft wel een aandachtspunt. Het laatste stuk kwam binnen. Er viel een korte stilte en daarna applaus.
Ik vond de middagvoordrachten van enkele deelnemers erg boeiend. Het smaakt naar meer. Toch ook maar eens gaan snuiven bij de Dichterskring te Helmond. De generale in Eindhoven was er eentje om te koesteren. Ook nieuwe mensen ontmoet. De dichters die mij met hun werk aanspraken (zonder overigens de rest te kort te doen): Marijke Strijbosch, Wim van Wijk, Gérard Vromen, Willem Adelaar. En niet te vergeten Herman Vos die als intermezzo telkens na afloop van een spreker een klein gedichtje bracht, humorvol!
Een dankwoord gaat uit naar Pierre Maréchal de inspirator, organisator en stalmeester van het geslaagde dichtersfeest. Fijn dat ik mocht deelnemen. De Oude Rechtbank, een mooie locatie om voor te dragen. Ik waande me op de bühne heel eventjes zowel dichter als redenaar. Mooi toch? Kortom voor herhaling vatbaar. Dank ook aan Ingrid en Vincent die tijd vonden om mijn debuut op te luisteren. Ik heb de middagvoordrachten tot 18:30 uur in foto's vastgelegd op mijn Lumix DMC-TZ6. Klik hier voor de foto's. Helaas kon ik het avondprogramma niet zien in verband met andere verplichtingen. Wie weet de volgende keer!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dichtersfeest vrijdag 30 januari in de Oude Rechtbank Eindhoven
‘Met zingen is de liefde begonnen…’ Op Vrijdag 30 januari a.s. houden de dichters van de Poëzie Club Eindhoven in het kader van de ‘Week van de Poëzie’ hun dichtersfeest met gedichten en korte verhalen uit eigen werk. Op initiatief van Pierre Maréchal wordt sinds 2002 in Eindhoven een speciale dag voor gehouden.
Deze keer hebben zich tot nu toe een twintigtal dichters aangemeld Herman Vos, Nelligje Wagter, Lucille van den Berg, Marijke Strijbosch, Anne Karina Dijkstra, Angela Polderman, Theo Smith, Nicole Loeve, Wim van Wijk, Karla Witjens, Tjarco Duinstra, Gérard Vromen, Klaas de Graaff, Willem Adelaar, Marije Kos, Hans Marijnissen, Guusje Slegers, Derrel Niemeijer, Nasrin Hamidi, Jan van der Pol en Pierre Maréchal.
Er is nog gelegenheid voor dichters die willen voorlezen uit eigen werk!
In de avonduren, na 18.00 uur, treden op de singer-songwriter Stijn Charpentier Waarna de band AndersOok met zelf gecomponeerde muziek en zang op gedichten van Eindhovense Dichters zoals Lodewijk van Woensel, Joop Oversteegen en de Belgische dichter Alice NaHon.
Toegang Gratis ook toehoorders zijn welkom.
Waar is het podium van de dichters te vinden?
Waar: in de Rechtzaal van de Oude Rechtbank Stratumseind, 32, Eindhoven (Centrum).
Wanneer: Vrijdag 30 januari
Tijd: 15.30 uur tot circa 20.00 uur.
Nadere informatie: pmarechal@online.nl
Namens de PoëzieClub
Pierre Maréchal
29-06-2012
Fieldlab Aangepast Sporten
Op Hallo040 mijn derde artikel gepubliceerd. Hallo040 is een webmagazine met artikelen over Eindhoven in de breedste zin van het woord. Het is de bedoeling dat ik maandelijks, afwisselend voor de rubrieken 'Sport' en 'Lifestyle', een artikel schrijf.
Het artikel gaat over het Fieldlab Aangepast Sporten dat deel uitmaakt van Revalidatiecentrum Blixembosch. Het Fieldlab is een sportlaboratorium dat volledig gericht is op begeleiding en onderzoek op gebied van bewegen en sport voor kinderen en volwassenen met een lichamelijke beperking, van beginner tot Paralympische topsporter.
Ed Albers, manager van het Fieldlab en beleidsmedewerker van het kenniscentrum van de Libra Zorggroep, waar Revalidatiecentrum Blixembosch deel van uitmaakt, geeft in een twee en een half uur durend interview, enthousiast en uitgebreid uitleg.
Een boeiende ontmoeting waarbij het niet meeviel om uit alle nuttige informatie een schifting te maken. Gelukkig kreeg ik daarbij ondersteuning van hoofdredactrice Hanneke van den Nieuwenhof.
Het artikel is hier te lezen.
Mien Fieldlab
Het artikel gaat over het Fieldlab Aangepast Sporten dat deel uitmaakt van Revalidatiecentrum Blixembosch. Het Fieldlab is een sportlaboratorium dat volledig gericht is op begeleiding en onderzoek op gebied van bewegen en sport voor kinderen en volwassenen met een lichamelijke beperking, van beginner tot Paralympische topsporter.
Ed Albers, manager van het Fieldlab en beleidsmedewerker van het kenniscentrum van de Libra Zorggroep, waar Revalidatiecentrum Blixembosch deel van uitmaakt, geeft in een twee en een half uur durend interview, enthousiast en uitgebreid uitleg.
Een boeiende ontmoeting waarbij het niet meeviel om uit alle nuttige informatie een schifting te maken. Gelukkig kreeg ik daarbij ondersteuning van hoofdredactrice Hanneke van den Nieuwenhof.
Het artikel is hier te lezen.
Mien Fieldlab
04-05-2012
Broedplaats Smalle Haven
Op Hallo040 mijn tweede artikel gepubliceerd. Hallo040 is een webmagazine met artikelen over Eindhoven in de breedste zin van het woord. Het is de bedoeling dat ik maandelijks, afwisselend voor de rubrieken 'Sport' en 'Lifestyle', een artikel schrijf.
Mijn tweede artikel gaat over restaurant Smalle Haven een broedplaats voor creatieve geesten, naar een zelf bedacht horecaconcept van Rob van der Ploeg. Het artikel is hier te lezen.
Het was leuk om het artikel te schrijven. De gedrevenheid en directheid waarmee Rob van der Ploeg zijn horecaconcept uitdraagt werkt aanstekelijk. Binnenkort ga ik er ook eens eten. Vlees, vis of vegetarisch met zelfgekozen ingrediënten. Ik laat me verrassen.
Mien Smalle Haven
Mijn tweede artikel gaat over restaurant Smalle Haven een broedplaats voor creatieve geesten, naar een zelf bedacht horecaconcept van Rob van der Ploeg. Het artikel is hier te lezen.
Het was leuk om het artikel te schrijven. De gedrevenheid en directheid waarmee Rob van der Ploeg zijn horecaconcept uitdraagt werkt aanstekelijk. Binnenkort ga ik er ook eens eten. Vlees, vis of vegetarisch met zelfgekozen ingrediënten. Ik laat me verrassen.
Mien Smalle Haven
12-04-2012
Zumba Gold
Vandaag is mijn eerste artikel op de website Hallo040 gepubliceerd. Hallo040 is een webmagazine met artikelen over Eindhoven in de breedste zin van het woord.
Het is de bedoeling dat ik maandelijks, afwisselend voor de rubrieken 'Sport' en 'Lifestyle', een artikel ga schrijven. Mijn eerste artikel gaat over Zumba Gold en is hier te lezen.
Het was hartstikke leuk om het artikel te schrijven. Als voorbereiding heb ik een proefles Zumba gevolgd bij Dansschool Step by Step te Eindhoven. Vanuit ervaring schrijven is en blijft een leuke sport. Via de mail en twitter heb ik al een paar leuke reacties ontvangen op mijn eersteling. Waarvoor dank.
Mien Zumba
Het is de bedoeling dat ik maandelijks, afwisselend voor de rubrieken 'Sport' en 'Lifestyle', een artikel ga schrijven. Mijn eerste artikel gaat over Zumba Gold en is hier te lezen.
Het was hartstikke leuk om het artikel te schrijven. Als voorbereiding heb ik een proefles Zumba gevolgd bij Dansschool Step by Step te Eindhoven. Vanuit ervaring schrijven is en blijft een leuke sport. Via de mail en twitter heb ik al een paar leuke reacties ontvangen op mijn eersteling. Waarvoor dank.
Mien Zumba
14-12-2011
Mien vertelt een kerstverhaal
Komt dat zien en komt dat luisteren. Een bijzondere ervaring in kerstsfeer.
Mien draagt een zelf geschreven kerstverhaal voor tijdens het kerstconcert van Kamerkoor Alauda Vocalis.
Waar : Antonius van Paduakerk, Fazantlaan 17 te Eindhoven
Wanneer : Vrijdag 23 december 2011
Aanvang : 20:00 uur
Toegang : Graag een bijdrage naar eigen waarneming
Dirigent: Hubert Koniuszek
Het kerstverhaal wordt steeds weer opnieuw verteld en bezongen, door de eeuwen heen en over de hele wereld in alle culturen. In dit Kerstconcert door Kamerkoor Alauda Vocalis weerklinken de wonderbaarlijke gebeurtenissen in de liederen van de 16e eeuwse Nederlandse componist Guilliemus Messaus (1589-1640). De Spaanse componist T.L. da Victoria (1548-1611) schreef in het Latijn voor uitvoering in de kerk, waarbij hij op muzikale wijze uitdrukking gaf aan de mystiek-religieuze beleving van het kerstverhaal. De Nederlandse hedendaagse componist Jetse Bremer heeft oude Nederlandse verzen op muziek gezet, die wonderschoon past bij de oude teksten. De Australische componist W.G. James laat horen hoe midden in de Australische zomer drie vee-drijvers de plaats innemen van de Wijzen uit het oosten, tropische vogels op de vlakte en in bomen fluiten, dansen, roepen en zingen, zoals de Aboriginals zeggen: Orana (Welcome) to Christmas Day! Tussen de 14 liederen door brengt Rob Mientjes zijn Kerstvertelling.
Hier alvast een klein tipje van de sluier van Mien's kerstvertelling:
De os
Daar sta ik dan met mijn zware lijf en dikke poten, in een veel te nauwe stal. Ik heb hier nauwelijks plek en iedereen loopt me voor de voeten. Wat is het toch druk? Het is een komen en een gaan. Iedereen vergaapt zich boven een klein kribbeke. Ik snap er niets van. Er worden hier zo vaak kindertjes geboren. Maar deze kleine schat trekt toch wel erg veel aandacht. Het moet vast een belangrijk kindje zijn.
Zie ook de website van Kamerkoor Alauda Vocalis en dirigent Hubert Koniuszek
Komt dat zien en komt dat luisteren. Een bijzondere ervaring in kerstsfeer.
Het complete kerstverhaal is hier te lezen.
Mien draagt een zelf geschreven kerstverhaal voor tijdens het kerstconcert van Kamerkoor Alauda Vocalis.
Waar : Antonius van Paduakerk, Fazantlaan 17 te Eindhoven
Wanneer : Vrijdag 23 december 2011
Aanvang : 20:00 uur
Toegang : Graag een bijdrage naar eigen waarneming
Dirigent: Hubert Koniuszek
Het kerstverhaal wordt steeds weer opnieuw verteld en bezongen, door de eeuwen heen en over de hele wereld in alle culturen. In dit Kerstconcert door Kamerkoor Alauda Vocalis weerklinken de wonderbaarlijke gebeurtenissen in de liederen van de 16e eeuwse Nederlandse componist Guilliemus Messaus (1589-1640). De Spaanse componist T.L. da Victoria (1548-1611) schreef in het Latijn voor uitvoering in de kerk, waarbij hij op muzikale wijze uitdrukking gaf aan de mystiek-religieuze beleving van het kerstverhaal. De Nederlandse hedendaagse componist Jetse Bremer heeft oude Nederlandse verzen op muziek gezet, die wonderschoon past bij de oude teksten. De Australische componist W.G. James laat horen hoe midden in de Australische zomer drie vee-drijvers de plaats innemen van de Wijzen uit het oosten, tropische vogels op de vlakte en in bomen fluiten, dansen, roepen en zingen, zoals de Aboriginals zeggen: Orana (Welcome) to Christmas Day! Tussen de 14 liederen door brengt Rob Mientjes zijn Kerstvertelling.
Hier alvast een klein tipje van de sluier van Mien's kerstvertelling:
De os
Daar sta ik dan met mijn zware lijf en dikke poten, in een veel te nauwe stal. Ik heb hier nauwelijks plek en iedereen loopt me voor de voeten. Wat is het toch druk? Het is een komen en een gaan. Iedereen vergaapt zich boven een klein kribbeke. Ik snap er niets van. Er worden hier zo vaak kindertjes geboren. Maar deze kleine schat trekt toch wel erg veel aandacht. Het moet vast een belangrijk kindje zijn.
Zie ook de website van Kamerkoor Alauda Vocalis en dirigent Hubert Koniuszek
Komt dat zien en komt dat luisteren. Een bijzondere ervaring in kerstsfeer.
Het complete kerstverhaal is hier te lezen.
03-06-2009
Fok te loevert
Ieder jaar zet ik voet aan wal op Holtus eiland, anderhalf hectare groot. Voor een zeilweekend vol passieve activiteit. Een jaarlijks treffen onder vrienden, without kiddo’s. Met als super slaaplocatie slaap-ark ‘Ome Jan’. Een warm nest voor (ver)dronken zeillieden. Een stinkhonk waarin brakke lijven zich in vroege uurtjes ter ruste leggen. Een liederlijke orkestbak waarin iedere nacht spontaan aubades van complementair gesnurk ontspruiten.
Een weekend lang laait het kampvuur tot grote hoogte. Eilandburen klagen steen en been. Hangen voortdurend aan de telefoon. Strooien daken verdragen het vuur maar slecht. Het kan ons niet deren. Van stoere randgroepjongeren zijn we gemetamorfeerd tot lucky tweeverdieners. Vanaf het water argwanend toegezwaaid door pedante plezierjachtbezitters. Zij zien aan lager wal onze bierkratten tot aan de hemel opgestapeld.
Tijd voor een eerste zeiltocht. Ik hijs de zeilen. Pak de piekenval en klauwenval vast en schuif de harp naar achteren. Ik hijs eerst de piekenval tot 45 graden. Vervolgens hijs ik gelijktijdig de pieken- en klauwenval totdat het zeil hoog staat en zet de piekenval vast. Daarna zet ik nog een keer de klauwenval en piekenval door. Ik ben toe aan mijn eerste scheepsbitter. Van dit soort zeilproza krijgt iedere schipper dorst.
Het weer is goed. Een ruimende wind zorgt ervoor dat frontale depressies en warmteonweer ver van de boot vandaan blijven. Nauwlettend bekijk ik ieder rimpeltje in de golf en bepaal mijn koers. De vlag aan top kan ik niet lezen. Als romanticus vaar ik slechts op wolken. Op zoek naar het ware noorden.
Ik maak gebruik van stroomwybertjes op een nautische kaart. Helaas tevergeefs. Radeloos ga ik voor de twintigste keer in tien minuten tijd overstag. Stootwillen kiezen spontaan het ruime sop. Helmstok en pikhaak vliegen bijna overboord. Gelukkig verkorten krabbende ankers de stopweg van mijn boot. Nu is het alleen nog wachten op groen licht en een wervelend windje.
Ankerballen en hopperzuiger behoeden de boot voor droogvalling. Helaas kort van duur. In de Loosdrechtse traffic lane heeft mijn BMertje last van hinderlijke waterbewegingen. Ik besluit over te gaan tot kribbetje varen. Ik laat mij niet zomaar doodvaren. Voor mij geen dodemansgraf. Ik ben niet in het bezit van een neusschot en dat is toch onmisbaar voor het toepassen van de dodemanssteek. Dikke neus, drie bier, een lijkzak zal nooit aan mij hechten.
Ik verkeer in een jolige bui en steek wat ernstvuurwerk af onder het genot van een rosétje. Wel even oppassen dat ik geen klokfout maak. Ik wil geen godendrank verspillen. Met tig Beaufort waait de boot op en af. Ik deins nergens voor terug. Zelfs niet voor een wrakkenschuitje. Met groot verval drijf ik langzaam richting voorzorgsgebied. Het blijkt mijn redding. De rosé stijgt naar mijn hoofd en ik val in een diepe slaap. Schitterlicht strijkt langzaam neer over het grootzeil en kietelt zacht het lijkentouw.
Met een angstschreeuw ontwaak ik uit een droom. Op mijn netvlies prijkt een groot zeil gemaakt van koeieuiers van roodbonte koeien. Het zit klem in de gleuf van de giek en de gaffel. Gelukkig kan mij niets gebeuren. De scepter houdt de zeereling vast en de scepterpotten zijn tegen uitlichten verzekerd. Fok te loevert. Ik keer terug naar Holtus eiland en strijk de zeilen. Aan wal doe ik me tegoed aan rosé in een warm gezelschap. Genietend van een ondergaande zon met in mijn rug een knapperend vuur. Holtus is dolknus.
Mien Rosé
Een weekend lang laait het kampvuur tot grote hoogte. Eilandburen klagen steen en been. Hangen voortdurend aan de telefoon. Strooien daken verdragen het vuur maar slecht. Het kan ons niet deren. Van stoere randgroepjongeren zijn we gemetamorfeerd tot lucky tweeverdieners. Vanaf het water argwanend toegezwaaid door pedante plezierjachtbezitters. Zij zien aan lager wal onze bierkratten tot aan de hemel opgestapeld.
Tijd voor een eerste zeiltocht. Ik hijs de zeilen. Pak de piekenval en klauwenval vast en schuif de harp naar achteren. Ik hijs eerst de piekenval tot 45 graden. Vervolgens hijs ik gelijktijdig de pieken- en klauwenval totdat het zeil hoog staat en zet de piekenval vast. Daarna zet ik nog een keer de klauwenval en piekenval door. Ik ben toe aan mijn eerste scheepsbitter. Van dit soort zeilproza krijgt iedere schipper dorst.
Het weer is goed. Een ruimende wind zorgt ervoor dat frontale depressies en warmteonweer ver van de boot vandaan blijven. Nauwlettend bekijk ik ieder rimpeltje in de golf en bepaal mijn koers. De vlag aan top kan ik niet lezen. Als romanticus vaar ik slechts op wolken. Op zoek naar het ware noorden.
Ik maak gebruik van stroomwybertjes op een nautische kaart. Helaas tevergeefs. Radeloos ga ik voor de twintigste keer in tien minuten tijd overstag. Stootwillen kiezen spontaan het ruime sop. Helmstok en pikhaak vliegen bijna overboord. Gelukkig verkorten krabbende ankers de stopweg van mijn boot. Nu is het alleen nog wachten op groen licht en een wervelend windje.
Ankerballen en hopperzuiger behoeden de boot voor droogvalling. Helaas kort van duur. In de Loosdrechtse traffic lane heeft mijn BMertje last van hinderlijke waterbewegingen. Ik besluit over te gaan tot kribbetje varen. Ik laat mij niet zomaar doodvaren. Voor mij geen dodemansgraf. Ik ben niet in het bezit van een neusschot en dat is toch onmisbaar voor het toepassen van de dodemanssteek. Dikke neus, drie bier, een lijkzak zal nooit aan mij hechten.
Ik verkeer in een jolige bui en steek wat ernstvuurwerk af onder het genot van een rosétje. Wel even oppassen dat ik geen klokfout maak. Ik wil geen godendrank verspillen. Met tig Beaufort waait de boot op en af. Ik deins nergens voor terug. Zelfs niet voor een wrakkenschuitje. Met groot verval drijf ik langzaam richting voorzorgsgebied. Het blijkt mijn redding. De rosé stijgt naar mijn hoofd en ik val in een diepe slaap. Schitterlicht strijkt langzaam neer over het grootzeil en kietelt zacht het lijkentouw.
Met een angstschreeuw ontwaak ik uit een droom. Op mijn netvlies prijkt een groot zeil gemaakt van koeieuiers van roodbonte koeien. Het zit klem in de gleuf van de giek en de gaffel. Gelukkig kan mij niets gebeuren. De scepter houdt de zeereling vast en de scepterpotten zijn tegen uitlichten verzekerd. Fok te loevert. Ik keer terug naar Holtus eiland en strijk de zeilen. Aan wal doe ik me tegoed aan rosé in een warm gezelschap. Genietend van een ondergaande zon met in mijn rug een knapperend vuur. Holtus is dolknus.
Mien Rosé
29-04-2009
Ancient music
Langzaam schuifelt de concertzaal vol. De meeste bezoekers zijn de zestig ruim gepasseerd. Pluche en oud houtwerk tonen respect voor braaf belegen ouderdom. Stoelen klappen zachtjes open. Het podium bevindt zich op ooghoogte. Aandachtig worden de instrumenten die nonchalant op het podium liggen door het publiek waargenomen. Ze liggen er wat verloren bij. Wachten geduldig de komst van de muzikanten af. We zitten op rij 4, stoel 11 en 13. Eigenlijk net zo verloren.
De dame naast ons leest een boek. Waarschijnlijk een ervaren rot in het beluisteren van ancient music. Want dat staat op het muziekmenu vanavond. Haydn in vol ornaat. Twee symfonieën en twee concerten. Het geroezemoes in de zaal komt ons vreemd over. Hemdkragen worden gladgestreken en beenspreien rechtgetrokken. De zaalzoemer dingdongt een laatste keer. Ruggen trekken recht in het zachte pluche en voeten worden keurig naast elkaar gezet. Alle schoenen blinken vanavond en iedereen zit strak in het pak.
Een weelderige fanfare van musici betreedt het podium. Groenzijden rokken onder zwart geregen keurslijven worden opgevolgd door grijze pantalons onder iets te smoezelige zwarte hemden. Ach ja, de kunstenaar heeft slechts oog voor zijn eigen muze.
We prijzen ons gelukkig want het orkest dat voor ons staat kent wereldfaam. De Academy of Ancient Music geeft acte de presence en vertolkt deze avond Haydn in authentieke bezetting.
Een kakofonie van zacht getingel zweeft langzaam door de lucht. Zenuwachtig zoeken snaren en rietjes van violen, hobo’s, hoorns en contrabas het juiste timbre en de juiste toon. De dirigent komt met frivole grijns het podium op en neemt plaats achter de klavecimbel. Met een ferme knik roept hij zijn muzikanten tot de orde. Doodse stilte in de zaal. Fluisterend glijden fluwelen klanken langzaam zacht de zaal in. De klavecimbel komt tot leven.
Aangezien de dirigent zijn handen niet altijd vrij heeft schudt hij af en toe met zijn hoofd de maat. Het doet denken aan een wiebelteckel, die achter op de hoedenplank zijn kopje schudt.
Symfonie nr. 59 drijft in no time kabbelend naar zijn einde. Het is slechts een prelude voor wat komen gaat. De toneeldeur zwaait open en daar verschijnt de maestro. Een respectvolle stilte hangt in de zaal. Maestro Wispelwey bestijgt het podium en neemt plaats op een speciaal voor hem geprepareerde troon, omringd door een breed glunderend orkest. Comfortabel nestelt hij zijn eeuwenoude cello halfschoots tussen zijn benen. Haydn’s Celloconcert in C wordt opnieuw geboren.
De wedergeboorte is fenomenaal. Vanaf de eerste noot blijft de maestro in symbiose met instrument en omgeving. Het ademt cello op het podium. Orkest, dirigent en publiek iedereen wordt meegezogen in cellotrance. Het adagio luistert nauw. Sierlijk, liefdevol en met volle aandacht bespeelt Wispelwey zijn houten dame. De dame naast ons geniet met volle teugen.
In het allegro molto zijn de bewegingen grootser en heftiger. Als een ware toreador, met opgeheven hoofd en soms met zijn strijkstok elegant en fier zwaaiend in de lucht, bespeelt de maestro zijn cello.
Maestro, dirigent en orkest houden de zaal een half uur lang volledig in de ban. Een vreemdsoortige verbondenheid van passie en rust zwijmelt als een warme deken boven bejaarde hoofden.
De finale akkoorden zijn adembenemend. De laatste noot abrupt. In shock en lichte trance keert het publiek langzaam terug op aarde. Er klinkt tot drie keer toe applaus. Oude muziek kan behoorlijk raken.
Mien
De dame naast ons leest een boek. Waarschijnlijk een ervaren rot in het beluisteren van ancient music. Want dat staat op het muziekmenu vanavond. Haydn in vol ornaat. Twee symfonieën en twee concerten. Het geroezemoes in de zaal komt ons vreemd over. Hemdkragen worden gladgestreken en beenspreien rechtgetrokken. De zaalzoemer dingdongt een laatste keer. Ruggen trekken recht in het zachte pluche en voeten worden keurig naast elkaar gezet. Alle schoenen blinken vanavond en iedereen zit strak in het pak.
Een weelderige fanfare van musici betreedt het podium. Groenzijden rokken onder zwart geregen keurslijven worden opgevolgd door grijze pantalons onder iets te smoezelige zwarte hemden. Ach ja, de kunstenaar heeft slechts oog voor zijn eigen muze.
We prijzen ons gelukkig want het orkest dat voor ons staat kent wereldfaam. De Academy of Ancient Music geeft acte de presence en vertolkt deze avond Haydn in authentieke bezetting.
Een kakofonie van zacht getingel zweeft langzaam door de lucht. Zenuwachtig zoeken snaren en rietjes van violen, hobo’s, hoorns en contrabas het juiste timbre en de juiste toon. De dirigent komt met frivole grijns het podium op en neemt plaats achter de klavecimbel. Met een ferme knik roept hij zijn muzikanten tot de orde. Doodse stilte in de zaal. Fluisterend glijden fluwelen klanken langzaam zacht de zaal in. De klavecimbel komt tot leven.
Aangezien de dirigent zijn handen niet altijd vrij heeft schudt hij af en toe met zijn hoofd de maat. Het doet denken aan een wiebelteckel, die achter op de hoedenplank zijn kopje schudt.
Symfonie nr. 59 drijft in no time kabbelend naar zijn einde. Het is slechts een prelude voor wat komen gaat. De toneeldeur zwaait open en daar verschijnt de maestro. Een respectvolle stilte hangt in de zaal. Maestro Wispelwey bestijgt het podium en neemt plaats op een speciaal voor hem geprepareerde troon, omringd door een breed glunderend orkest. Comfortabel nestelt hij zijn eeuwenoude cello halfschoots tussen zijn benen. Haydn’s Celloconcert in C wordt opnieuw geboren.
De wedergeboorte is fenomenaal. Vanaf de eerste noot blijft de maestro in symbiose met instrument en omgeving. Het ademt cello op het podium. Orkest, dirigent en publiek iedereen wordt meegezogen in cellotrance. Het adagio luistert nauw. Sierlijk, liefdevol en met volle aandacht bespeelt Wispelwey zijn houten dame. De dame naast ons geniet met volle teugen.
In het allegro molto zijn de bewegingen grootser en heftiger. Als een ware toreador, met opgeheven hoofd en soms met zijn strijkstok elegant en fier zwaaiend in de lucht, bespeelt de maestro zijn cello.
Maestro, dirigent en orkest houden de zaal een half uur lang volledig in de ban. Een vreemdsoortige verbondenheid van passie en rust zwijmelt als een warme deken boven bejaarde hoofden.
De finale akkoorden zijn adembenemend. De laatste noot abrupt. In shock en lichte trance keert het publiek langzaam terug op aarde. Er klinkt tot drie keer toe applaus. Oude muziek kan behoorlijk raken.
Mien
Abonneren op:
Posts (Atom)