Posts tonen met het label waarheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label waarheid. Alle posts tonen
09-08-2025
De mantel uitvegen
Iemand op zijn kop geven met een plumeau. Dat zou wat zijn. Met zachte veertjes aan een stok de oren kietelen, de neus poetsen en zijn oksels vegen. Tot tranen toe, immers een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Het stof vervolgens buiten uit de plumeau kloppen. Daarna nog even met de hand de plumeau rechttrekken, opdat de veren zich weer netjes plooien, voor een volgende beurt. Hij kan weer terug in de meterkast. Het spel kan beginnen. Naked truth. Inktplaatjes laten niets te wensen over. Vastgebonden aan zijn bed en aan het leven. De verhalen laten zich vlotjes lezen. Een anker en daaronder mams, een veilige haven, om steeds opnieuw bij thuis te komen. Haar ultieme mantelzorg.
20-01-2025
Hoektaal
Beeld in verwarring
zwijgt volmondig
onthand ontmenst
een karikatuur van schrik
houdt muren rechtop
bouwt zichzelf dicht
neemt aarde bij de neus
en onkruid voor lief
blauw water is wat rest
beeld in verwarring
verhult een big smile
niemand die het ziet
ai plaagt fact check
waarheid worstelt
hoektaal zwijgt
allemaal poppenkast
optocht doet leven
keer het binnenste buiten
zwijgt volmondig
onthand ontmenst
een karikatuur van schrik
houdt muren rechtop
bouwt zichzelf dicht
neemt aarde bij de neus
en onkruid voor lief
blauw water is wat rest
beeld in verwarring
verhult een big smile
niemand die het ziet
ai plaagt fact check
waarheid worstelt
hoektaal zwijgt
allemaal poppenkast
optocht doet leven
keer het binnenste buiten
Gepubliceerd op pomgedichten
Bijdrage (3) als vaste columnist op de maandag
(voorzien van een foto gemaakt in Mierlo-Hout)
04-05-2024
Laat me alleen samen zijn
Laat me alleen samen zijn
Met broeders zus en pa
Om het verdriet te tillen
Naar grote hoogte
Laat me alleen samen zijn
Met moeder in gedachten
Veel te jong gestorven
Diep gezonken
Laat me alleen samen zijn
Met oorlog in mijn hoofd
Wapens als emotie
Stuitend heen en weer
Laat me samen alleen zijn
Met slachtoffer en lotgenoot
Een zalig verbond
Ontwapenend lief
Laat me alleen samen zijn
Opdat het nooit gebeurd
Diefstal van de waarheid
Zonde in besluit
Met broeders zus en pa
Om het verdriet te tillen
Naar grote hoogte
Laat me alleen samen zijn
Met moeder in gedachten
Veel te jong gestorven
Diep gezonken
Laat me alleen samen zijn
Met oorlog in mijn hoofd
Wapens als emotie
Stuitend heen en weer
Laat me samen alleen zijn
Met slachtoffer en lotgenoot
Een zalig verbond
Ontwapenend lief
Laat me alleen samen zijn
Opdat het nooit gebeurd
Diefstal van de waarheid
Zonde in besluit
Inzending voor Pomgedichten:
27-11-2022
Gedroomde werkelijkheid
Werkelijk gedroomd
Fantasie neemt een loopje
Sprint weg voor het geweten
Van niets
Tasten in duister
Zoekend naar woorden
Donker verstopt
In ondermaans struikgewas
Hersenpan suist
Kookt langzaam over
Niet wetend hoe laat het is
Gedroomde werkelijkheid
Niet echt worden
Vrezend de angst
Voor waarheid
Die dichtbij komt
Fantasie neemt een loopje
Sprint weg voor het geweten
Van niets
Tasten in duister
Zoekend naar woorden
Donker verstopt
In ondermaans struikgewas
Hersenpan suist
Kookt langzaam over
Niet wetend hoe laat het is
Gedroomde werkelijkheid
Niet echt worden
Vrezend de angst
Voor waarheid
Die dichtbij komt
30-04-2017
Columns van Harrie (april 2017)
Titulataris Orientalis / Verkeer / 27-04-2017
De chef van de Andere kant heeft een bijzonder verzoek aan mij. Ik moet mij begeven naar Galacticum Aarde en om precies te zijn naar Nederland. Een klein land naar het schijnt. Fysiek. Maar groots in zijn daden. En, niet geheel onbelangrijk, van grote importantie op ruimtegebied. De chef faxt me heel ouderwets wat foto's door van een klein mannetje met een vreemde ringbaard. Ik krijg onmiddellijk associaties met de dwergen uit de Ban van de Ring van Tolkien.
Een tweede fax volgt meteen na de eerste. Met slechts enkele woorden in kapitalen.
NEE, GEEN DWERG UIT DE BAN VAN DE RING.
Fax drie volgt, met opdracht.
Zoek deze man op. Grote haast. Is bij mijn weten reeds overleden. Maar als het goed is heeft de begrafenis (ja, op aarde begraven ze mensen, of ze verbranden ze in ovens of op brandstapels) nog niet plaatsgevonden. Vind dierbaren en praat met hen. Breng onmiddellijk verslag uit. Hevel belangrijke informatie over via spacetransmissie. Einde bericht.
Zo, zo, dus deze dwerg is van grote importantie. Hoewel. Zo klein is deze dwerg niet. Een meter zesenzeventig. Dat is iets kleiner dan ik. Enfin. haast geboden. Ik stap in mijn TARDIS en voer de meegezonden coördinaten in. Mmm ... over pakweg 24 aarduren ben ik op plaats van bestemming. Althans in de buurt van plaats van bestemming. Want ik weet nog niet waar de TARDIS precies zal landen. Op een kerkhof of bij een uitspanning. De krantenartikelen spreken van een populair figuur. Dus zal er een flinke locatie zijn afgehuurd.
De TARDIS landt middenin een tuin. Een vreemde tuin. De bomen hebben vreemde vormen. Scheefgroei is het amper te noemen. Eerder rondgroei. Alle bomen en struiken hebben namelijk een cirkelvorm. En nee, het is geen buxustuin. Uit de verte klinkt muziek. Ik kan het nog niet goed thuisbrengen, het klinkt een beetje vreemd. Klassieke muziek maar dan in bizarre toonhoogtes. Afgewisseld met irritant geklepper van castagnetten. Heel storend. Naar het schijnt was de dwerg Titulataris zeer gefascineerd door handklepmuziek. De bosschages weet ik nu ook in een keer te plaatsen. Orientalis. Bolle vormen uit de orient. Verklaart ook meteen de bijnaam van onze vriend die helaas niet meer is. Titulataris Orientalis.
Mijn aankomst lijkt ingeseind of doorgebriefd. Ineens verzamelen zich een tiental look-a-likes Titulatarissen om mij heen. Waar komen ze vandaan? Het blijkt een fanclub te zijn. Het opperhoofd die, u gelooft het niet, op een haar na lijkt op Titulataris Orientaris, neemt het woord. Hij heeft een vreselijke hoge piepstem die niet van hemzelf lijkt. Hij houdt het dan ook amper drie zinnen vol en gaat dan over op zijn eigen moeder natuur klanken.
Ik word van harte welkom geheten. Ik krijg ook inzage in het archief van Titulataris. Maar pas nadat er stevig getoost is op de overledene. May he rest in peace! Hear, hear!
We gieten in no time zes advocaatjes met slagroom achterover en gaan over tot de orde van de dag. Ik krijg inzage in een wonderlijk archief, waarvan zelfs ik als oppertechneut ga blozen. Man wat heeft dit vreemde kereltje rare dingen ontdekt, ontworpen en voorspeld. En allemaal uitgekomen. Het is haast ongelooflijk, wat zeg ik, onvoorstelbaar.
Ik maak nog even kennis met de naaste familie en vrienden en duik dan snel weer de archieven in. Een ding fascineert me ten zeerste. Een black box met vraagteken en uitroepteken en de tekst: Niet openen voor 2018! Ja, dag. Dan moet je bij mij zijn. Ik verzin een list en verzoek mijn mede-nieuwsgierigen het archief te verlaten. Met licht verzet nemen de heren en dames jaloers afscheid. En ik? Ik snijd de zwarte doos open met mijn Zwitsers zakmes dat ik standaard bij me draag. Een handig hebbedingetje dat ik dertig jaar geleden heb ontvangen van een Zwitserse gardeofficier. Wat zou er uit de doos verschijnen? Een hoed? Niets. Alleen een kleine standaard met een tekstbord. GEFOPT! Dat staat er. In koeien van letters geschreven. Of in letters van koeien zo u wilt. Op z'n Lakenvelds. Wat een humor. RIP Titulataris Orientalis (aka Chriet Titulaer).
Geest gezocht / Verkeer / 25-04-2017
Ik bevind me in Niemandsland. Althans zo lijkt het. Maar niets is minder waar. Ik ben er stiekem van overtuigd dat het land waar ik nu doorheen cross vergeven is van geesten. Dat kan haast niet anders. In de bergen leven geesten. Berggeesten zo is me ooit verteld en ik ga er naar op zoek. In opdracht van mijn Chef van de Andere Kant. Mijn TARDIS heb ik veilig geparkeerd in het dal. De uitklapmotor paste er net in. Uitklapmotor? Ja, ik maak in de bergen gebruik van een klein crossmotortje. Een Suzuki om precies te zijn. Dat rijdt het beste in de bergen. Een uitklapbaar 500cc motortje. Meer heb ik niet nodig. Ik wil de geesten ook niet meteen wakker maken. De uitklapmotor is overigens ook weer inklapbaar. Wel zo handig. Onder de zetel van de klapmotor heb ik een klein tentje verstopt en wat kampeerspullen. Voor de eerste hulp bij ongelukken en voor het geval ik niet meteen een geest vind. You never know.
Het landschap is prachtig. En zo nu en dan hoor ik naast de cadans van de motor een merkwaardig gezoem. Het klinkt veel te hard voor een insect maar daar doet het mij het meest aan denken. Is het misschien een geest? Hoor ik spoken? Dat zou mooi zijn. Ik houd de omgeving goed in de gaten. Daar is het geluid weer. Nog harder als voorheen. Ik herken nu ook wat spraak. Een vreemde taal. Zoveel weet ik zeker. Geen fab four taal. Geen Engels, Spaans, Frans of Duits. Ik ken mijn klassiekers. Het is eerder Russisch. Maar dat versta ik dan weer niet. Heb ik weer. Een geest die Russisch spreekt.
Voor me op de grond, zo'n vijftig meter voor de motor land ineens een vreemd beest op de bergweg. Het lijkt nog het meest op een sprinkhaan met grote witte vleugels. Die heft ie gevaarlijk boven zijn hoofd uit en spreidt ze breed. Alsof ie mij wil tegenhouden. Ik trap op de rem. Ik ben een boeddhist die zijn vak verstaat. De sprinkhaan spreekt inderdaad Russisch.
"Dobre denkski probleska comneska graputi kontexta drappulo dritaxi."
Ja, ja. Russisch of Chinees. Ik ben het kwijt. Kan net zo goed Pools of Japans zijn of Latijn.
Ik parkeer mijn motor, stap af en maak met mijn gebalde linkerhand, waarvan ik de wijsvinger heb uitgestrekt een roterende beweging bij mijn linkeroor en schud gelijktijdig mijn hoofd van links naar rechts. Oftewel, ik maak duidelijk dat ik er niets van verstaan heb.
"You in Karpaten, Seeking ghosts. I ghost. You're ghost!"
Het zal niet waar zijn. Nooit geweten dat er in de Karpaten ook Engels wordt gesproken. Laats staan door een look-a-like sprinkhaan met grote witte vleugels.
Het beest van pakweg dertig centimeter groot buigt langzaam voorover en spreidt beide vleugels zachtjes voor zich op de grond. Heel elegant. Adrem geef ik de sprinkhaan antwoord.
"Are you my ghost or my host? I don't get it! My name is Doctor Who by the way, and what's your name?"
De sprinkhaan kijkt me smalend aan.
"I know who you're. My name is Doctor Who too. I'm your ghost and host. Let me lead you to the door of your heart, or do you prefer the door to your soul?"
Ik begin nu toch wel een beetje te zweten. Langs mijn ruggegraat voel ik de druppels in mijn leren motorbroek lopen. I never wear underwear under your motorsuit. Verhip, nu betrap ik me zelfs op het denken in Engels. Dat is niet goed. Een teken aan de wand. Ik ben of dronken of ik ijl.
"You're dreaming. That's okay. It's the first step to consideration and depth. Now you have find me, you can take me with you, forever. For example, to your boss."
Geen denken aan. Ik ga toch niet mijn eigen geest meenemen naar mijn Chef. Dat is vragen om problemen.
"Do you know any other ghost?"
"Yes!"
"Can I meet one?"
"I bet you want to meet a mountain ghost!"
"How do you know?"
"Well I'm your ghost remember, ghosts know everything about the past, the present and the future!"
"Okay, then lead me to the nearest mountain ghost!"
De sprinkhaan sluit zijn vleugels voor zijn kleine kraaloogjes en mompelt iets in het Nederlands. Hoe weird ineens!
"Kwaliteit is het mysterieuze, innerlijke doel van ieder creatief mens. Dat si wat je zoekt mijn lieve vriend. Je bent helemaal niet op zoek naar een berggeest. Zoek uzelf vriend en ga heen!"
En plop. de sprinkhaan is weg. Met de horizon verdwenen. Ik zie ook geen horizon meer. Alleen maar zware bergen. En ik moet nog zo ver. Zal ik kwaliteit ooit vinden? En hoe zit het dan met de berggeest? Ik moet er een vinden. Vroeg of laat. Ik lijk wel gek te worden. Zo voelt het als ik weer op de motor stap. Waanzin begint me te achtervolgen. Ik moet hier rap wegwezen.
Dan stapt ineens een stukje berg de weg op. Wat is dat. Ik rijd mezelf bijna te pletter.
"Hier heb je je berggeest minkukel!".
In de berg die voor me staat zie ik een piepklein mondje bewegen.
"Ik geef je een goede raad, tevens vraag. Als je het antwoord weet ga ik met je mee. Vrijwillig."
Mijn ogen, oren en hersenen draaien overuren. Hoe krijg ik die berg überhaupt mee in de TARDIS?"
"Maak je geen zorgen vriend, ik pas telekenetisch nog in je broekzak, antwoord op mijn raadvraag: "Wer reitet so spüt durch Nacht und Wind, es ist der Vater mit seinem Kind".
Bizar. Ik snap er niets van maar weet wel onmiddellijk het antwoord. Ondanks dat het antwoord reeds gegeven lijkt.
"Ik!"
Zonder blikken of blozen krimpt de berg ineen tot broekformaat en verordent mij hem in mijn broekzak te steken. Aldus geschied. Wat ben ik blij. Ik durf geen vragen meer te stellen, start mijn motor en rijd richting TARDIS. Thuisgekomen ontvangt de Chef van de Andere Kant mij met open armen.
"En!"
Trots haal ik de berggeest uit mijn broek.
"Is dat alles?!"
"Dat is alles en niets. De waarheid."
Zowel de berggeest als ik schieten in de lach. Wij weten beter. RIP Robert Pirsig
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
Geest gezocht / Verkeer / 25-04-2017
Ik bevind me in Niemandsland. Althans zo lijkt het. Maar niets is minder waar. Ik ben er stiekem van overtuigd dat het land waar ik nu doorheen cross vergeven is van geesten. Dat kan haast niet anders. In de bergen leven geesten. Berggeesten zo is me ooit verteld en ik ga er naar op zoek. In opdracht van mijn Chef van de Andere Kant. Mijn TARDIS heb ik veilig geparkeerd in het dal. De uitklapmotor paste er net in. Uitklapmotor? Ja, ik maak in de bergen gebruik van een klein crossmotortje. Een Suzuki om precies te zijn. Dat rijdt het beste in de bergen. Een uitklapbaar 500cc motortje. Meer heb ik niet nodig. Ik wil de geesten ook niet meteen wakker maken. De uitklapmotor is overigens ook weer inklapbaar. Wel zo handig. Onder de zetel van de klapmotor heb ik een klein tentje verstopt en wat kampeerspullen. Voor de eerste hulp bij ongelukken en voor het geval ik niet meteen een geest vind. You never know.
Het landschap is prachtig. En zo nu en dan hoor ik naast de cadans van de motor een merkwaardig gezoem. Het klinkt veel te hard voor een insect maar daar doet het mij het meest aan denken. Is het misschien een geest? Hoor ik spoken? Dat zou mooi zijn. Ik houd de omgeving goed in de gaten. Daar is het geluid weer. Nog harder als voorheen. Ik herken nu ook wat spraak. Een vreemde taal. Zoveel weet ik zeker. Geen fab four taal. Geen Engels, Spaans, Frans of Duits. Ik ken mijn klassiekers. Het is eerder Russisch. Maar dat versta ik dan weer niet. Heb ik weer. Een geest die Russisch spreekt.
Voor me op de grond, zo'n vijftig meter voor de motor land ineens een vreemd beest op de bergweg. Het lijkt nog het meest op een sprinkhaan met grote witte vleugels. Die heft ie gevaarlijk boven zijn hoofd uit en spreidt ze breed. Alsof ie mij wil tegenhouden. Ik trap op de rem. Ik ben een boeddhist die zijn vak verstaat. De sprinkhaan spreekt inderdaad Russisch.
"Dobre denkski probleska comneska graputi kontexta drappulo dritaxi."
Ja, ja. Russisch of Chinees. Ik ben het kwijt. Kan net zo goed Pools of Japans zijn of Latijn.
Ik parkeer mijn motor, stap af en maak met mijn gebalde linkerhand, waarvan ik de wijsvinger heb uitgestrekt een roterende beweging bij mijn linkeroor en schud gelijktijdig mijn hoofd van links naar rechts. Oftewel, ik maak duidelijk dat ik er niets van verstaan heb.
"You in Karpaten, Seeking ghosts. I ghost. You're ghost!"
Het zal niet waar zijn. Nooit geweten dat er in de Karpaten ook Engels wordt gesproken. Laats staan door een look-a-like sprinkhaan met grote witte vleugels.
Het beest van pakweg dertig centimeter groot buigt langzaam voorover en spreidt beide vleugels zachtjes voor zich op de grond. Heel elegant. Adrem geef ik de sprinkhaan antwoord.
"Are you my ghost or my host? I don't get it! My name is Doctor Who by the way, and what's your name?"
De sprinkhaan kijkt me smalend aan.
"I know who you're. My name is Doctor Who too. I'm your ghost and host. Let me lead you to the door of your heart, or do you prefer the door to your soul?"
Ik begin nu toch wel een beetje te zweten. Langs mijn ruggegraat voel ik de druppels in mijn leren motorbroek lopen. I never wear underwear under your motorsuit. Verhip, nu betrap ik me zelfs op het denken in Engels. Dat is niet goed. Een teken aan de wand. Ik ben of dronken of ik ijl.
"You're dreaming. That's okay. It's the first step to consideration and depth. Now you have find me, you can take me with you, forever. For example, to your boss."
Geen denken aan. Ik ga toch niet mijn eigen geest meenemen naar mijn Chef. Dat is vragen om problemen.
"Do you know any other ghost?"
"Yes!"
"Can I meet one?"
"I bet you want to meet a mountain ghost!"
"How do you know?"
"Well I'm your ghost remember, ghosts know everything about the past, the present and the future!"
"Okay, then lead me to the nearest mountain ghost!"
De sprinkhaan sluit zijn vleugels voor zijn kleine kraaloogjes en mompelt iets in het Nederlands. Hoe weird ineens!
"Kwaliteit is het mysterieuze, innerlijke doel van ieder creatief mens. Dat si wat je zoekt mijn lieve vriend. Je bent helemaal niet op zoek naar een berggeest. Zoek uzelf vriend en ga heen!"
En plop. de sprinkhaan is weg. Met de horizon verdwenen. Ik zie ook geen horizon meer. Alleen maar zware bergen. En ik moet nog zo ver. Zal ik kwaliteit ooit vinden? En hoe zit het dan met de berggeest? Ik moet er een vinden. Vroeg of laat. Ik lijk wel gek te worden. Zo voelt het als ik weer op de motor stap. Waanzin begint me te achtervolgen. Ik moet hier rap wegwezen.
Dan stapt ineens een stukje berg de weg op. Wat is dat. Ik rijd mezelf bijna te pletter.
"Hier heb je je berggeest minkukel!".
In de berg die voor me staat zie ik een piepklein mondje bewegen.
"Ik geef je een goede raad, tevens vraag. Als je het antwoord weet ga ik met je mee. Vrijwillig."
Mijn ogen, oren en hersenen draaien overuren. Hoe krijg ik die berg überhaupt mee in de TARDIS?"
"Maak je geen zorgen vriend, ik pas telekenetisch nog in je broekzak, antwoord op mijn raadvraag: "Wer reitet so spüt durch Nacht und Wind, es ist der Vater mit seinem Kind".
Bizar. Ik snap er niets van maar weet wel onmiddellijk het antwoord. Ondanks dat het antwoord reeds gegeven lijkt.
"Ik!"
Zonder blikken of blozen krimpt de berg ineen tot broekformaat en verordent mij hem in mijn broekzak te steken. Aldus geschied. Wat ben ik blij. Ik durf geen vragen meer te stellen, start mijn motor en rijd richting TARDIS. Thuisgekomen ontvangt de Chef van de Andere Kant mij met open armen.
"En!"
Trots haal ik de berggeest uit mijn broek.
"Is dat alles?!"
"Dat is alles en niets. De waarheid."
Zowel de berggeest als ik schieten in de lach. Wij weten beter. RIP Robert Pirsig
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
20-04-2017
Vrees bewaarheid
Leugens om bestwil boezemen soms angst in. Zowel bij de drager als de ontvanger. Als drager van de leugen wil je de ontvanger liefst niet opzadelen met een rotgevoel. Sterker nog, de leugen om bestwil moet dat juist voorkomen. Maar stel nu, dat de drager zelf vrees heeft voor de waarheid. Dan heeft ie een probleem. Zijn vrees bewaarheid, dat hij zijn eigen waarheid moet inslikken en verpakken, verhullen als het ware. En voor hoelang? Niet onbelangrijk. Hoe lang moet hij als drager van de leugen de waarheid verstoppen? En weegt de vrees voor waarheid wel op tegen het ongemak van de leugen. Waarom niet meteen vertellen waar het op staat? Ik ben er klaar mee. Klaar! Nee, hoor. Stug volhouden, tegen wil en dank. Ik ga het je niet vertellen. Ik vertel jou een leugen om bestwil. En dat terwijl je verrekte goed weet dat de wil niet best is.
Veel beter zou je de bestwil inruilen tegen bestmag of beter nog bestkan, nee nog beter, bestmoet. Bestmoet doet goed. Het voelt als een verzadigd loslaten van stoelgang. Opluchting. Relieve. Ben lief. Opnieuw lief. Relief. Geen enkele vrees hoeft daarna nog bewaarheid. Loslaten. Zo fijn. Waarom reageren mensen juist zo bangelijk? Op loslaten. Wat heeft een mens te verliezen? Wat houdt ie vast? Leugens om bestwil. Wat een energie dat kost. Loslaten, loslaten. Geen wrijving meer, geen energieverlies. Wat schuurt moet bevrijd. Een mens moet zijn. Wezen. We en zen moeten we wezen. Dat helpt. Met elkaar. Met elke aar van ons zijn. Met vriendelijk gebaar. Loslaten zeg ik. Baren. Onbevreesd. Het geeft lucht en leven. Waarheid. Laat het los. Alle waar en al het ware. Uiteindelijk gaat iedereen dood. Vrees niet langer waarheid en bewaarheid. Angst is een dooddoener. Laat los.
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Vrees bewaarheid (23-03-2017)
Veel beter zou je de bestwil inruilen tegen bestmag of beter nog bestkan, nee nog beter, bestmoet. Bestmoet doet goed. Het voelt als een verzadigd loslaten van stoelgang. Opluchting. Relieve. Ben lief. Opnieuw lief. Relief. Geen enkele vrees hoeft daarna nog bewaarheid. Loslaten. Zo fijn. Waarom reageren mensen juist zo bangelijk? Op loslaten. Wat heeft een mens te verliezen? Wat houdt ie vast? Leugens om bestwil. Wat een energie dat kost. Loslaten, loslaten. Geen wrijving meer, geen energieverlies. Wat schuurt moet bevrijd. Een mens moet zijn. Wezen. We en zen moeten we wezen. Dat helpt. Met elkaar. Met elke aar van ons zijn. Met vriendelijk gebaar. Loslaten zeg ik. Baren. Onbevreesd. Het geeft lucht en leven. Waarheid. Laat het los. Alle waar en al het ware. Uiteindelijk gaat iedereen dood. Vrees niet langer waarheid en bewaarheid. Angst is een dooddoener. Laat los.
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Vrees bewaarheid (23-03-2017)
30-08-2016
Stukjes waarheid
Voor sommige mensen is het leven een grote leugen. Zo die staat. Hoe durf ik? Wie ben ik om dat te poneren? Stellig nog wel. Een stelling die niet deugt. Niet gestaafd kan worden. Ik zou een onderzoek kunnen doen. Een streekproef kunnen houden. Ja, streekproef. U leest het goed. In sommige streken zou het namelijk meer voorkomen dan in andere. Levensleugens. Nee, ik lever u geen streek. Ook ik ben immers op zoek naar waarheidsbevinding. Ik heb een enorme hekel aan leugens. Zelfs aan leugentjes om bestwil.
Voor mij is het leven geen grote leugen. Integendeel. Mijn leven is een leven van grote waarheid. Kleine grote waarheid. Ik ben ook maar een mens. Maar ik heb ze wel moeten zoeken. Poeh, poeh. Dat kostte wel eventjes tijd. Meer dan vijftig jaar om precies te zijn. Het maakt het leven wel wat plezieriger. Dat wel. Stukjes waarheid vinden tussen alle leugens, in schijnwerelden die we onszelf voorhouden. Want laten we nu eens eerlijk zijn. Wat is echt? Wat is waar? In wiens beleving? Komop. Eerlijk zijn. We hebben toch allemaal onze eigen waarheid. Niet liegen! Voor de dag ermee. Zie om u heen en u denkt. Ik zie allemaal mensen die liegen. Alleen ik spreek de waarheid. Mijn eigen waarheid. In overtuiging.
Nee, ik wil u niet overtuigen van mijn gelijk, mijn waarheid. Ik zou niet durven. Niet volledig althans. Wel deels. Kleine stukjes waarheid wil ik u inpeperen. Ongezouten. Dat mag toch? Nee! Moet ik uw waarheid dan slikken misschien? Die deugt! Ja, u zegt het, maar ik geloof er niet zo in. Uit welk gat ik kom? Ik kom niet uit een gat, ik kom uit mijn moeder. Ja, moeder aarde. Dat is een ding dat zeker is. Zeker weten. U twijfelt eraan? Dan liegt u? U komt uit een grot, zegt u. Ja, dat kan. Vroeger leefden mensen in grotten. Wel zo veilig. Wat zegt u? U komt uit een erudiete grot? Die van Plato? Ja. Ken ik. Zo overschat. Die Plato.
Als ik al uit een grot kom dan kom ik uit de grot van Cave. Cave, nooit van gehoord? Nick Cave. Die kent u toch wel? Nee, ik nick u niet. Het is de waarheid. Mijn waarheid. Weet u namelijk. Ik geloof in muziek. Heeft verder niets te maken met waarheid. Wel met verlichting. Wat, gaat de lamp nu uit bij u? Dat is dan jammer. Dan ziet u niet het licht. Is ook best moeilijk hoor als u komt uit de grot van Plato. What you see is what you get. En what you get is what you see. Zo simpel is het. En daar moet u het mee doen. Nee, u krijgt geen stukje waarheid van mij. U kunt alles krijgen of niks. En ja het verlicht. Het verlicht de grote leugen.
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Stukjes waarheid (30-08-2016)
Voor mij is het leven geen grote leugen. Integendeel. Mijn leven is een leven van grote waarheid. Kleine grote waarheid. Ik ben ook maar een mens. Maar ik heb ze wel moeten zoeken. Poeh, poeh. Dat kostte wel eventjes tijd. Meer dan vijftig jaar om precies te zijn. Het maakt het leven wel wat plezieriger. Dat wel. Stukjes waarheid vinden tussen alle leugens, in schijnwerelden die we onszelf voorhouden. Want laten we nu eens eerlijk zijn. Wat is echt? Wat is waar? In wiens beleving? Komop. Eerlijk zijn. We hebben toch allemaal onze eigen waarheid. Niet liegen! Voor de dag ermee. Zie om u heen en u denkt. Ik zie allemaal mensen die liegen. Alleen ik spreek de waarheid. Mijn eigen waarheid. In overtuiging.
Nee, ik wil u niet overtuigen van mijn gelijk, mijn waarheid. Ik zou niet durven. Niet volledig althans. Wel deels. Kleine stukjes waarheid wil ik u inpeperen. Ongezouten. Dat mag toch? Nee! Moet ik uw waarheid dan slikken misschien? Die deugt! Ja, u zegt het, maar ik geloof er niet zo in. Uit welk gat ik kom? Ik kom niet uit een gat, ik kom uit mijn moeder. Ja, moeder aarde. Dat is een ding dat zeker is. Zeker weten. U twijfelt eraan? Dan liegt u? U komt uit een grot, zegt u. Ja, dat kan. Vroeger leefden mensen in grotten. Wel zo veilig. Wat zegt u? U komt uit een erudiete grot? Die van Plato? Ja. Ken ik. Zo overschat. Die Plato.
Als ik al uit een grot kom dan kom ik uit de grot van Cave. Cave, nooit van gehoord? Nick Cave. Die kent u toch wel? Nee, ik nick u niet. Het is de waarheid. Mijn waarheid. Weet u namelijk. Ik geloof in muziek. Heeft verder niets te maken met waarheid. Wel met verlichting. Wat, gaat de lamp nu uit bij u? Dat is dan jammer. Dan ziet u niet het licht. Is ook best moeilijk hoor als u komt uit de grot van Plato. What you see is what you get. En what you get is what you see. Zo simpel is het. En daar moet u het mee doen. Nee, u krijgt geen stukje waarheid van mij. U kunt alles krijgen of niks. En ja het verlicht. Het verlicht de grote leugen.
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Stukjes waarheid (30-08-2016)
31-07-2016
Columns van Harrie (Juli 2016)
Max keer maal / Gein & Ongein / 31-07-2016
Hoe vaak kan iemand nu een wedstrijd winnen? Dat vraag ik mij nu af? Kijk als ik zo zit in mijn bos en ik zie die rare mannetjes in auto’s keihard dwars door de bomen scheuren, weet ik nooit wie er voorop ligt. Raakhout ook niet. Maar die is sowieso altijd de weg kwijt. Nee, ze scheuren rond langs, beuken, berken, eiken, dennen en wij maar rennen. Waar rennen ze toch naartoe? En hoe vaak komen ze nog langs? Soms zie je er eentje plots niet meer. Naar het schijnt legt hij dan eventjes zijn karretje aan banden. Aan nieuwe banden? Alsof de bosgrond zoveel slijt. Het is naar het schijnt allemaal tactiek.
Tactiek om geld te verdienen. Dat is dan weer nieuw voor mij. Waarom zouden er aan spelen en wedstrijden geld verdiend moeten worden? Iedereen sport toch voor de leut, ontspanning en gezondheid? Dus nee. Nee dus. Op het laatste druïdenbal heb ik me laten inwijden. Brood en spelen. Daar schijnt alles om te draaien. Brood, brood? Maar ik zie toch nooit iemand brood eten? Jawel hoor, vertelde Maxoramix. Alleen je ziet het niet. Het gebeurt vaak achter gesloten deuren. En dat brood, dat moet je ruim zien. Het is het bier, de bitterballen, het contact en de contracten. Niet schriftelijk maar mondeling. Het is eten en gegeten worden.
Kleine vissen worden groot. Totdat ze op ontploffen staan. Zodra dat voorkomt, dan is het tijd om maar weer eens te gaan. Zoveel werd me duidelijk. En dat in een notendop. Ik kijk nu gans anders tegen het sporten aan. En laat de wagens maar gaan en gaan. De uitslag is niet meer van belang. Zolang maar iedereen de kar in beweging houdt en de wagens blijven toeren. Kijk daar komt Max alweer voorbij. Max keer maal. De kassa rinkelt. En heel Nederland, ja zelfs Nummer Een blij. Steek de vlag maar alvast uit.
Regelspel / Gein & Ongein / 15-07-2016
Raakhout is behoorlijk in de war. Hij heeft zich ingelaten met een merkwaardig spel. Een spel dat zijn eigen regels spelt en voorschrijft. Op zich niets mis mee zou je op de eerste plaats denken. Ware het niet dat het een heel onschuldig spel betreft. In de bossen worden niet zo heel veel spelletjes gespeeld. De natuur, waartoe het bos behoort, is in zijn aard eerlijk. Maar owee, zijn bezoekers en inwoners. Dat is een ander verhaal. Je zou denken dat dieren tegen hun verlies kunnen. Maar niets is minder waar. In dat opzicht zijn het net mensen. In vele andere opzichten ook, maar dat is een ander verhaal, een ander lang verhaal. Iets met personificatie. Maar daar laten we ons even niet mee in.
Terug naar Raakhout. Hij mocht meedoen met een spel. En niet zo maar een spel, nee, nee het was een soort van schaakspel. Ieder dier mocht een eigen verhaaltje spellen en vertellen. Al maanden werd het spel gespeeld en telkens met een ander thema. Het thema van deze maand was ‘eikels’. Nou daar wist Raakhout wel raad mee. Hij kwam ze iedere ochtend tegen in het bos. Zo gedacht, zo gespeld en zo verteld. De dieren hadden aan zijn lippen gekluisterd gezeten. Vooral de vos, de eekhoorn en de bonte kip vonden zijn verhaal prachtig. Ze leefden zich volledig in het verhaal in. Vele eikels liet Raakhout de revue passeren. De ene eikel nog gekker als de andere. In vele eikels herkenden de dieren zich. In sommigen niet. Die waren natuurlijk met meest interessant. Het waren eikels die vreemd gedrag vertoonden. Ze pasten regels aan naar hun eigen believen. Maar zo erg was dat nog niet.
Eigenlijk was er maar eentje die dat niet naar behoren deed. In de veronderstelling dat toch niemand het door zou hebben. En ach, zo belangrijk was het nu ook weer niet. De toehoorders van het verhaal raakten langzaam in de ban van het gebeuren. Dit kon toch echt niet door de beugel. Maar niemand die wat deed. Zwijgzaam stemde iedereen toe. Totdat een slim vogeltje erachter kwam. Maar het vogeltje was een vreemde vogel. En de vogel wist dit van zichzelf. Wat nu? Niemand zou hem geloven. Feiten laten zien. Met bewijzen komen. Dat had de papa van het vreemde vogeltje het vogeltje geleerd. En aldus vertelde het vogeltje aan iedereen die het horen wilde zijn verhaal. Gestaafd met feiten. Iedereen begreep het, maar niemand reageerde. De regelgever bezat te veel macht. En de dieren wisten als geen ander. De hand die voedt, die is heilig.
Maar het kleine vogeltje was moedig. Het had de waarheid nodig om bruggen te bouwen. Maar dan moest het wel eerst de aandacht vestigen. De klokken luiden. Zo gezegd, zo gedaan. De dieren uit het bos vielen bijna van hun stoel, stok, hout, tak, stengel, nee, dit was niet waar? Iemand die de spelregels zo naar zijn hand kon zetten, die deugde niet. En ook nog eens zo stiekem. Zo quasinonchalant. Dit moest iedereen weten. En toch? Als iedereen het wist en daarvan baalde, dan nog, dan nog. Zou het hele spel dan niet meer doorgaan? Wie zou het dan nog willen organiseren. Dat was toch ook niet zo’n goed plan. Weet je wat? En ze waren het er allemaal over eens. En ze namen het volgende besluit. We kijken door onze vingers, klauwen, poten, vliezen ... vergeten het never nooit niet ... die spelleiding deugt van geen meter, maar ons het spel afnemen, dat toch liever ook niet. Dan maar zonder winnaar. Weet je wat? We roepen gewoon iedereen tot winnaar uit. Lang leve de lol. Maar Raakhout die vond het maar niks. Hij is nog steeds wat in de war. Zal hij het spel nog meespelen? Zo’n spel is toch geen lot uit de loterij? Vooruit dan maar.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
Hoe vaak kan iemand nu een wedstrijd winnen? Dat vraag ik mij nu af? Kijk als ik zo zit in mijn bos en ik zie die rare mannetjes in auto’s keihard dwars door de bomen scheuren, weet ik nooit wie er voorop ligt. Raakhout ook niet. Maar die is sowieso altijd de weg kwijt. Nee, ze scheuren rond langs, beuken, berken, eiken, dennen en wij maar rennen. Waar rennen ze toch naartoe? En hoe vaak komen ze nog langs? Soms zie je er eentje plots niet meer. Naar het schijnt legt hij dan eventjes zijn karretje aan banden. Aan nieuwe banden? Alsof de bosgrond zoveel slijt. Het is naar het schijnt allemaal tactiek.
Tactiek om geld te verdienen. Dat is dan weer nieuw voor mij. Waarom zouden er aan spelen en wedstrijden geld verdiend moeten worden? Iedereen sport toch voor de leut, ontspanning en gezondheid? Dus nee. Nee dus. Op het laatste druïdenbal heb ik me laten inwijden. Brood en spelen. Daar schijnt alles om te draaien. Brood, brood? Maar ik zie toch nooit iemand brood eten? Jawel hoor, vertelde Maxoramix. Alleen je ziet het niet. Het gebeurt vaak achter gesloten deuren. En dat brood, dat moet je ruim zien. Het is het bier, de bitterballen, het contact en de contracten. Niet schriftelijk maar mondeling. Het is eten en gegeten worden.
Kleine vissen worden groot. Totdat ze op ontploffen staan. Zodra dat voorkomt, dan is het tijd om maar weer eens te gaan. Zoveel werd me duidelijk. En dat in een notendop. Ik kijk nu gans anders tegen het sporten aan. En laat de wagens maar gaan en gaan. De uitslag is niet meer van belang. Zolang maar iedereen de kar in beweging houdt en de wagens blijven toeren. Kijk daar komt Max alweer voorbij. Max keer maal. De kassa rinkelt. En heel Nederland, ja zelfs Nummer Een blij. Steek de vlag maar alvast uit.
Regelspel / Gein & Ongein / 15-07-2016
Raakhout is behoorlijk in de war. Hij heeft zich ingelaten met een merkwaardig spel. Een spel dat zijn eigen regels spelt en voorschrijft. Op zich niets mis mee zou je op de eerste plaats denken. Ware het niet dat het een heel onschuldig spel betreft. In de bossen worden niet zo heel veel spelletjes gespeeld. De natuur, waartoe het bos behoort, is in zijn aard eerlijk. Maar owee, zijn bezoekers en inwoners. Dat is een ander verhaal. Je zou denken dat dieren tegen hun verlies kunnen. Maar niets is minder waar. In dat opzicht zijn het net mensen. In vele andere opzichten ook, maar dat is een ander verhaal, een ander lang verhaal. Iets met personificatie. Maar daar laten we ons even niet mee in.
Terug naar Raakhout. Hij mocht meedoen met een spel. En niet zo maar een spel, nee, nee het was een soort van schaakspel. Ieder dier mocht een eigen verhaaltje spellen en vertellen. Al maanden werd het spel gespeeld en telkens met een ander thema. Het thema van deze maand was ‘eikels’. Nou daar wist Raakhout wel raad mee. Hij kwam ze iedere ochtend tegen in het bos. Zo gedacht, zo gespeld en zo verteld. De dieren hadden aan zijn lippen gekluisterd gezeten. Vooral de vos, de eekhoorn en de bonte kip vonden zijn verhaal prachtig. Ze leefden zich volledig in het verhaal in. Vele eikels liet Raakhout de revue passeren. De ene eikel nog gekker als de andere. In vele eikels herkenden de dieren zich. In sommigen niet. Die waren natuurlijk met meest interessant. Het waren eikels die vreemd gedrag vertoonden. Ze pasten regels aan naar hun eigen believen. Maar zo erg was dat nog niet.
Eigenlijk was er maar eentje die dat niet naar behoren deed. In de veronderstelling dat toch niemand het door zou hebben. En ach, zo belangrijk was het nu ook weer niet. De toehoorders van het verhaal raakten langzaam in de ban van het gebeuren. Dit kon toch echt niet door de beugel. Maar niemand die wat deed. Zwijgzaam stemde iedereen toe. Totdat een slim vogeltje erachter kwam. Maar het vogeltje was een vreemde vogel. En de vogel wist dit van zichzelf. Wat nu? Niemand zou hem geloven. Feiten laten zien. Met bewijzen komen. Dat had de papa van het vreemde vogeltje het vogeltje geleerd. En aldus vertelde het vogeltje aan iedereen die het horen wilde zijn verhaal. Gestaafd met feiten. Iedereen begreep het, maar niemand reageerde. De regelgever bezat te veel macht. En de dieren wisten als geen ander. De hand die voedt, die is heilig.
Maar het kleine vogeltje was moedig. Het had de waarheid nodig om bruggen te bouwen. Maar dan moest het wel eerst de aandacht vestigen. De klokken luiden. Zo gezegd, zo gedaan. De dieren uit het bos vielen bijna van hun stoel, stok, hout, tak, stengel, nee, dit was niet waar? Iemand die de spelregels zo naar zijn hand kon zetten, die deugde niet. En ook nog eens zo stiekem. Zo quasinonchalant. Dit moest iedereen weten. En toch? Als iedereen het wist en daarvan baalde, dan nog, dan nog. Zou het hele spel dan niet meer doorgaan? Wie zou het dan nog willen organiseren. Dat was toch ook niet zo’n goed plan. Weet je wat? En ze waren het er allemaal over eens. En ze namen het volgende besluit. We kijken door onze vingers, klauwen, poten, vliezen ... vergeten het never nooit niet ... die spelleiding deugt van geen meter, maar ons het spel afnemen, dat toch liever ook niet. Dan maar zonder winnaar. Weet je wat? We roepen gewoon iedereen tot winnaar uit. Lang leve de lol. Maar Raakhout die vond het maar niks. Hij is nog steeds wat in de war. Zal hij het spel nog meespelen? Zo’n spel is toch geen lot uit de loterij? Vooruit dan maar.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
01-03-2014
Verhalen
Waarom zou ik dat in hemelsnaam nog doen? Er is al zoveel van te voren vastgelegd, bestemd, bepaald. Veel beter is het om je erbij neer te leggen. Het is gewoon onoverkomelijk, onvermijdelijk. Het zit in de genen. Achter de oren. Onder je knieën. Het eigen gelijk. Ja, zelfs dat van een ander.
Het heeft geen enkele zin, verhalen. De waarheid ligt ergens in het midden. Voor sommigen diep, diep verstopt in een grot. Doch evenwel bereikbaar. Maar je moet het willen zoeken en vinden. Ergens in het midden.
Verhalen. En als het dan even niet lukt, dan gaan we ze gewoon verzinnen. Opdat het toch een mooi en sluitend verhaal wordt waarin iedereen zich weet te vinden. Laten we toch eerlijk zijn, ja we, niemand uitgezonderd, we lusten er allemaal pap van. Van de waarheid.
We bakken er zoete broodjes van en smeren het zelfs op de boterham. En niet alleen op witte boterhammen. De waarheid smaakt voor iedereen verschillend. Naar honing, jam, vlees of kaas. Naar zoet of zout. Naar chocopasta, hagelslag of pindakaas. Of gewoon naar nog iets anders.
De waarheid is voor velen onverzadigbaar en onverteerbaar. Sommigen proppen zich er tot de nek toe mee vol. Om het vervolgens in kleine of grote brokken weer uit te spuwen. En dan komt het verhaal. Want iemand zal toch moeten boeten. Voor de waarheid die maar slecht verteerd.
We blijven hem zoeken, omarmen, koesteren en kietelen. Onze eigen waarheid. Wat een geluk voor degene die hem dan toch uiteindelijk weet te vinden. Ergens diep van binnen. In grotten en spelonken van het oerverlangen. Verhalen hoeven niet langer verhaald.
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Het heeft geen enkele zin, verhalen. De waarheid ligt ergens in het midden. Voor sommigen diep, diep verstopt in een grot. Doch evenwel bereikbaar. Maar je moet het willen zoeken en vinden. Ergens in het midden.
Verhalen. En als het dan even niet lukt, dan gaan we ze gewoon verzinnen. Opdat het toch een mooi en sluitend verhaal wordt waarin iedereen zich weet te vinden. Laten we toch eerlijk zijn, ja we, niemand uitgezonderd, we lusten er allemaal pap van. Van de waarheid.
We bakken er zoete broodjes van en smeren het zelfs op de boterham. En niet alleen op witte boterhammen. De waarheid smaakt voor iedereen verschillend. Naar honing, jam, vlees of kaas. Naar zoet of zout. Naar chocopasta, hagelslag of pindakaas. Of gewoon naar nog iets anders.
De waarheid is voor velen onverzadigbaar en onverteerbaar. Sommigen proppen zich er tot de nek toe mee vol. Om het vervolgens in kleine of grote brokken weer uit te spuwen. En dan komt het verhaal. Want iemand zal toch moeten boeten. Voor de waarheid die maar slecht verteerd.
We blijven hem zoeken, omarmen, koesteren en kietelen. Onze eigen waarheid. Wat een geluk voor degene die hem dan toch uiteindelijk weet te vinden. Ergens diep van binnen. In grotten en spelonken van het oerverlangen. Verhalen hoeven niet langer verhaald.
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Abonneren op:
Posts (Atom)