Geboren in het Caroteen

 ‘Mag ik mij even voorstellen? Mijn naam is Willie Wortel en wie is U?’
De mammoet kijkt een beetje wazig uit zijn ogen en geeft geen enkele reactie. Met zijn enorme grote harige slurf krabt ie achteloos zijn nog hariger rug.
‘U bent best wel groot … en dik … voor uw omvang? Geeft dat geen problemen?’
De mammoet moet iets. Dat is duidelijk. Wat een irritant kereltje met dat oranje haar en maffe bril. Met een flinke klap slaat hij hem stevig om zijn oren.
‘Waarom doet u dat nu, ik heb toch niets gedaan? Belachelijk hoor?’
De mammoet draait zich om en laat een flinke scheet. Een moetje. Het kereltje valt omver en verslikt zich in zijn Rolo. Heel oer.

Caroteenmassage

Ik loop het klaslokaal in voor de eerste les. Spannend wie er allemaal in de klas zitten. Mijn verwachtingen zijn hoog. Het is niet zomaar een klas. Het zijn de eerstejaars van de kunstacademie. Academie voor Beeldende Vorming om precies te zijn. Ik verwacht een hele hoop excentrieke klasgenoten. Zelf kom ik uit een dorp dat het licht nooit echt gezien heeft. Maar het valt bar tegen. Allemaal een beetje doorsnee. Moet kunnen denk ik dan maar. Behalve het meisje dat naast me zit in de duobank. Caro heet ze. Een aparte naam. Nog nooit van gehoord. Ze streelt me met haar linkerteen die door haar panty steekt. Het voelt oké. Een beetje vreemd maar wel lekker. Verder niets bijzonders!!!