Columns van Harrie (Juni 2016)

Jodelen / Gein & Ongein / 05-06-2016

Griss mich nich. Raakhout heeft een nieuwe sport ontdekt. En wat voor een? Een zeer luidruchtige. Waar hij het vandaan haalt, ik heb geen idee. In mijn bos bevinden zich geen heuvels noch bergen. Nee, mijn bos is vlak. Hij heeft de sport geleerd van een zekere Olga. Een dame met flinke boezem en dito longinhoud. Dat schijnt ook nodig te zijn voor deze merkwaardige sport. Je moet de adem goed kunnen inhouden en goed getimed laten ontsnappen. Gelijk het ventiel van een fietsenband die je voorzichtig leeg laat lopen. Ik zal de lucht die ik bij de eerste keer tegen mijn vinger voelde persen nooit vergeten. Nou, datzelfde gevoel schijnt de grootste drager te zijn van de nieuwe sport die Raakhout mij probeert te verkopen.

Verkopen ja. Naar het schijnt verdient Olga de kost met haar sport. Als ik Raakhout vraag naar de prijs is zijn antwoord simpel. Jodelen met pijp of zonder pijpen. Ik wil het verschil graag weten. Nou, jodelen zonder pijpen is zonder hulpstuk, alleen met de mond. Is een stuk goedkoper dan jodelen met pijp. Maar dat hangt dan weer af van de maat pijp. Ik ben het even kwijt en vraag of Olga het misschien even voor kan doen.

Geen probleem. Eerst maar even zonder pijpen, zonder hulpstuk. Olga haalt diep adem en spreidt haar rode lippen. Een oorverdovend gejodel stoot ze uit. Ik voel het naklinken tot diep in mijn botten. Wat een timbre? En nu met pijp. Olga rijdt een grote wagen voor en haalt er drie lange pijpen uit. Eentje zet ze aan haar mond. Raakhout fluistert me toe, dit is de langste. Is dan ook het duurst. Olga omvat het mondstuk met haar rode lippen en jodelt dat het een lieve lust is. Het geluid dat uit de pijp komt buldert gelijk een lawine. Ik weet niet waar ik moet kijken, zo hard is het lawaai. Ik weet genoeg. Hoe omvattend kan het jodelen zijn. Op de grote wagen prijkt aan de zijkant met grote circusletters een niet te missen naam, 'Olga Lawina'. Ik heb geen vragen meer aan Raakhout. Brizl djeu.


Soeptrien / Gein & Ongein / 16-06-2016

Het wordt tijd dat ik er eens een column aan besteed. Niets verkeerd over de vrouwelijke sekse maar er zitten exemplaren tussen die gerust exemplarisch genoemd kunnen worden. Exemplarisch in de volle breedte van het woord. Ik noem ze voor het gemak soeptrienen. Een korte verklaring van mijn woordkeus ben ik wel aan u verplicht lieve lezer. Trien hoef ik denk ik niet uit te leggen. Maar voor de zekerheid en om vooral niets aan het toeval over te laten of misinterpretatie toch maar even een kleine duiding.

Een soeptrien is voor mij een niet bepaald flateuze benaming voor een vrouw die niet Katrien genoemd wil worden maar zich wel als zodanig gedraagt. Griss mich nich. Een trien die zich gedraagt als een ka. Een Soepkatrien. Ik weet het, het is wellicht dubbelop. Maar ze bestaan, soepkatrienen, zeker weten. Het zijn dames die zich overal mee moeien en vol zijn van zichzelf. Zo vol als dikke tomatensoep, maar dan zonder ballen. Tomatensoepkatrienen zijn dan ook het ergst. Buitencategorie worst.

Ik ken er enkele. En die lopen regelmatig door mijn bos. Niets is er goed. Deze tak hangt te hoog en deze weer te laag. Die blaadjes zijn vaal en deze blinken weer te veel. Het is nooit goed. De dames komen uit een streng gezin waar vader de teugels strak hield. Eenmaal losgelaten spugen de dames in no time alle frustratie eruit. Ze gooien alle teugels los. Onbeteugeld eist dat tol. Voor hunzelf en voor omstanders. Niet altijd even prettig.

Maar waar ligt de grond voor dit barbaars gedrag? Heel simpel. In de afgunst. In de jaloezie. De dames in kwestie vinden zichzelf uitzonderlijk, niet te verwarren met exemplarisch, en weten altijd alles net iets beter. Althans dat denken ze. Zelfs als ze het bij het onjuiste end hebben. Dat is knap en volhardend, maar ook heel erg lastig. Het eigen gelijk gaat namelijk na verloop van tijd zeuren en breekt op. Het eigen gelijk kent geen tegenstand, noch weerspraak en weet uiteindelijk met zichzelf geen blijf. Dames veranderen dan heel snel in tomatensoepkatrienen.

Ik noem ze gewoon soeptrienen. Trienen die het sop in de soep niet waard zijn. Ze meten zich met alles en iedereen. Ja, zelfs met mannen. Heel fout. Nooit doen. Met slimme domheid proberen ze het vaak. Gespeelde onnozelheid. Ze reageren onnozel en het liefst niet to the point. Wanneer het gif doorschiet worden ze vals. Dan komt daadwerkelijk de onzin tot zijn recht. Een hakkelgevecht in woorden is dan wat rest. Daar zijn soeptrienen sterren in. Lettervermicellifetisjisten worden het dan.

Een lange adem hebben ze die verstikkend werkt. Ze knijpen keelgaten dicht. Maken van bronstige bassen iele sopranen, eunuchen die voor hun buigen. Seksloos hebben ze het het liefst. Nee, lieve mensen hoedt u voor de soeptrienen. Ze lusten u rauw. Hoe u ze herkent? Dat behoeft geen uitleg. U merkt het vanzelf. Zodra het jeukt, kriebelt en schuurt. Dat zijn de eerste tekenen. Beantwoordt ze niet. U bent dan reddeloos verloren. U zinkt in verongelijktheid. Diep, diep. Heel diep. Sta dat niet toe. Ren weg. Hard. Heel hard. Het is het enige dat werkt. Vlucht voor de tomatensoepkatrienen. Niemand zal het u kwalijk nemen. Ook ik niet.


Waterval / Gein & Ongein / 21-06-2016

Mozes kriebel, griss mich nich het water stroomt door mijn bos. Letterlijk en figuurlijk. De beek kan het niet meer aan en de grond is verzadigd. Nieuwe waterwegen vormen zich. Voetpaden en struinpaadjes lopen vol, stromen over en zoeken wegen die spoorloos zijn. Zelfs Raakhout is het beu. Als pad zou je je toch verheugen op tomeloze regenbuien. Het houdt maar niet op. Hagel slaat zelfs als onweer in. En onweer is het. Nog nooit heb ik on zo treffend verwoord gezien als in onweer. Kloten on. Klotenweer. Ik ben ten einde raad. Al een week regent het onophoudelijk in mijn bos. Weer on. Verdorie. Veel liever hou ik weer op ophoudelijk. Zo zou het weer moeten zijn. Gevarieerd en ophoudelijk. Zo nu en dan een bui daar heb ik geen moeite mee. Maar onophoudelijk? Ophouden denk ik dan. Of liever bijhouden. Houd de regen bij. Boven in de lucht. Drijf maar naar het water. Naar de zee. En los het daar dan lekker op. Hagel op zee. Een mooier concert bestaat er niet.

Maar ik moet nu echt aan de bak. Eigenlijk aan de regenton. Maar daar is geen beginnen aan. Dan kan ik mijn hele bos volzetten. Ik heb heel even gedacht aan bijzondere wateropvang. Hoog beginnen denk ik dan. Watergoten in de bomen. Hoog in de bomen. Of nee, grote kachels in de bomen. Die de regen verdampen nog voor die op de aarde valt. Maar ... dan krijg je weer nieuwe wolken ... toch? Werkt dus niet. Veel te omslachtig. Net als het weer. Je zou er zelf haast omslag van krijgen. Weerstuiten. Weerstuipen. Nee. Na lang nadenken ben ik eruit. Het water moet gevangen. En wel onmiddellijk. En de enige oplossing is het plaatsen van voldoende watervallen. Zodat het water niet ontglipt. Maar waar lok ik het water dan mee? Aas voor water. Waar houdt het water van? Waar kan water niet zonder? Waarvan krijgt het honger? Wat lust het graag? Geen idee. Vooralsnog blijft het in mijn bos een waterzooi. Het voorspelt niet veel goeds voor de toekomst. Naar het schijnt is de laatste regen nog niet gevallen.

Aas voor watervallen. Toch ook niet echt een oplossing. Want waar laat ik dan het water? Een watersloper zou beter zijn. En vervolgens inblikken dat water. En dan weer terugbrengen op de markt. Dat is een goed idee. Verdienen we ook nog wat aan al die regenellende. Een beetje gas toevoegen en een smaakje. Van plat naar bruis. Honingzoet of zeezout.


Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.

Niet voor de poes

Iedereen kent het: poep onder de schoen. Ergernis nummer één in Nederland en dus ook in Helmond-West. Zeer irritant zo’n zeperd pindakaas onder je schoen en die vervolgens wegpeuteren met een stokje. Een stokje dat niet altijd voorhanden is en veel te snel breekt. Iiièèk ... je zult die vieze hondenpoep aan je vingers krijgen.

In Helmond is al heel wat gedebatteerd over mogelijke maatregelen. Een hondenkaart en hondenwijzer wijzen de Helmonder digitaal en fysiek de weg. Daar is jarenlang door de gemeente op gebroed. In overleg met twaalf hondenwerkgroepen die Helmond rijk is. Velen zouden het hondenpoepprobleem het liefst voorgoed willen ‘tekkelen’. Uitknijpen en leegpersen die hond, nog voor hij het trottoir bevuild heeft. Buxussen, haagjes en ander struikgewas zouden in de aanval moeten gaan tegen al dat uitwerpselgeweld. Zodra de viervoeter zijn pootje heft zouden ze onmiddellijk moeten terugschieten met scherp, of plagerig met hun takjes de hondenballen kriebelen. Het gras zou ook stekelig het hondenachterwerk moeten priemen en prikken. Dat zal ze leren.

Gelukkig heeft de gemeente maatregelen genomen. In de vorm van uitlaatterreinen, loslaatterreinen en niet te vergeten depodogs. Een prachtig woord, depodog. Pas wel op dat u de hond op tijd terugtrekt van deze poepcontainer. Hij mocht er eens invallen. Wist u dat de depodogs in Denemarken extra large zijn? U raadt het al, vanwege de enorme poepproductie van de Deense dog.

Om het hondenpoepprobleem in Helmond-West in de juiste proporties te zien, heb ik wat cijfers voor u op een rijtje gezet. In Helmond wonen ruim 88.000 mensen. Die hebben meer dan 7.200 honden. In Helmond-West wonen circa 4.400 mensen. Ja, ja, 5% van de Helmondse bevolking komt uit Helmond-West. Omgerekend zijn er in Helmond-West circa 360 honden.

De gemeente streeft ernaar dat iedere hondenbezitter binnen een straal van 350 meter van de woning een uitlaatvoorziening heeft. In Helmond-West kan men terecht op 6 aanlijnstroken (Cortenbach-, Toernooi-, Arberg- en Deken van der Hagenstraat, de Houtse Parallelweg en de Heeklaan). Hiervoor geldt een aanlijnplicht, geen opruimplicht.
Men kan ook terecht op 5 loslaatterreinen in de Troelstra-, 1e en 3e Haagstraat, de Deken van der Hagenstraat en de Houtse Parallelweg (grasveldje bij spoorwegovergang Cortenbachstraat). Hiervoor geldt geen aanlijn- en opruimplicht.
Er zijn 9 depodogs. Die zijn te vinden in de Cortenbachstraat (2x), Hezelostraat, Mierloseweg (Emté), Toernooistraat, 3e Haagstraat, Eikendreef, Trambrugweg en Houtsdonk.
Het is verboden uw hond zijn behoefte te laten doen op kinderspeelplekken en op plekken in de bebouwde kom anders dan hierboven aangegeven.

Tot slot nog twee tips. Houdt u echt van uw hond, dan gaat u natuurlijk met uw viervoeter op cursus bij een hondenschool of gedragsdeskundige. U kunt daar ook terecht voor probleemgedrag. Nee, niet van uzelf, maar van uw hond natuurlijk. En geef uw hond vooral goede voeding. Is goed voor zijn gezondheid en geeft minder ontlasting en steviger substantie. Het ruimt bovendien makkelijker op en u krijgt geen vieze handen.

Ja, ja, het is niet voor de poes, al die hondenregels. Het dient allemaal hetzelfde doel. Plezier beleven aan uw trouwe viervoeter, zonder overlast aan derden. O ja, en mocht u per abuis geen zakje meer voorradig hebben. Geen nood. U kunt altijd nog gebruik maken van uw blauwe brief. Juist ja, die van de hondenbelasting.

Mien zweeft en zwetst door Helmond-West

Hondenkaart 23-11-2011 - 7e wijziging - Gecontroleerd door J. van den Berg
Wat mijn baasje moet weten... Helmondse hondenwijzer Maart 2012

Gepubliceerd in de Wijkkrant Helmond-West Mei 2012 > Niet voor de poes