Onbestaanbaar

Dit is een verhaal van iemand die niet bestaat. Onbestaanbaar? Nee hoor, onder mijn vingers komt hij of zij die onbestaanbaar is tot leven. Dat is nu het mooie van schrijven. Je staat op, gaat naar het toilet, wast je handen, gezicht en oksels, poetst je tanden, kleed je aan, zet een kopje koffie, smeert een boterham, of twee, leest de krant, fysiek of digitaal, maakt niet uit, geeuwt eens stevig, strekt je armen daarbij hoog in de lucht, denkt wat na en voilà, daar komen de woorden al.

Hoe laten we hij of zij die binnenkort bestaat eruit zien? Compleet met alles erop en eraan of gemankeerd? Met een been eraf of arm of hoofd. Nee, dat laatste wordt een beetje moeilijk. Hoezo moeilijk? Zo overschat, dat hoofd in onze westerse wereld. Alsof je niet vooruit kunt met slechts een lijf, armen en benen? Echt wel. Zeker als het hele mooie armen en benen zijn aan een evenzo mooi lijf. Gebruind door de zon, flink gespierd, maar ook weer niet te. Geen gezeur aan je hoofd. Precies. Een lijf, armen en benen die altijd zwijgen en nooit zeuren. Zou toch mooi zijn? O ja, en liefst ook naar een paar mooie voeten om op te lopen en evenzo mooie handen om dingen mee aan te pakken of mensen de hand te schudden.

Jammer is wel, dat je dan niet kunt voelen hoe die hand binnenkomt, hoe die reikende hand voelt zogezegd. Dat doe je met je hoofd meestal, toch, dat voelen? Of kan dat ook alleen met je lijf en leden en niet te vergeten met je hart? Ach, als ik dat wil dan kan dat gewoon. Ik schrijf het onbestaanbare toch? Komop zeg. Een beetje overtuiging, een beetje geloof in jezelf schrijvertje. Ook al zoiets, geloof, een typisch hoofddingetje. Of kunnen we ook geloven met handen en voeten? In de liefde wel, geloof ik. Of bedenkt een hoofd dat weer? Kopzorgen van een man in de liefde. Niet te verwarren met kopzorgen in seks. Over seks gesproken. Daar zou ik dan toch wel een hoofd bij willen hebben. Om te zien, proeven en ruiken, hoe lekker het smaakt. En voelen, hoe het hart bonkt in de keel. De keel reken ik bij het hoofd, by the way, wel zo handig.

Enfin, hoe zien mijn binnenkort bestaanbare lijf en leden er dan precies uit? Naast mooi gebruind en gespierd? Zacht, zeer zacht. Voor de tactiele ervaringen. Zonder hoofd moet ik immers op een andere manier de aandacht trekken van het andere geslacht. Aandacht van hetzelfde geslacht mag ook wel, maar dat levert uiteindelijk niets op. Qua voortplanting dan, het blijft steken bij Spielerei. Nee, ik wil het binnenkort bestaanbare uiteraard in contact laten komen met het andere geslacht opdat voortplanting, vermeerdering van de tot voor kort onbestaanbare soort gegarandeerd is, mogelijk wordt. Dat gaat het beste met een zachte huid. Eentje die ook nog eens lekker ruikt. Misschien komt er dan zelfs conceptie met een bestaanbare soort met hoofd en dan ... nu ja ... de rest kunt u wellicht zelf invullen lezer. Dan is de cirkel weer rond en hebben we gelukkig weer kopzorgen, andere kopzorgen, een hoofdzaak in de westerse wereld waarin wij leven. Noem het bestaansrecht. Krom eigenlijk.

Hoorbaar schrijven

Ik hoor mezelf schrijven. Een grappige gewaarwording. Het kriebelt in mijn oor. Losse woorden. De harde klinkerwoorden maken het meeste lawaai. De lieve fluisterwoorden maken dat goed. Soms schuurt er een hard schel woordje tussendoor. Ze mogen er allemaal zijn van mij. Ze hebben ieder op zich bestaansrecht. Anders komen ze toch niet aan mij voorbij? Heel soms vraag ik me af waar ze vandaan komen. De bestaande en de niet bestaande woorden. Uit een collectief geheugen dat alsmaar toeneemt. Verraderlijk, want de meeste verstoppen zich diep in mijn bewustzijn. Vooral de pijnlijke woorden. Voor hen ben ik het liefst Oost-Indisch doof. En toch? Het zijn juist die woorden die vaak het mooist klinken. Ze komen uit mijn diepste ziel en kamers aangeslopen en pakken mij dan bij de lurven. Nog voor ik er erg in heb.

Telkens weer verbaas ik mezelf erover. Bij Toutatis, zou Asterix tautologisch zeggen. Keltische god der kunsten. Waartoe natuurlijk ook de schrijfkunst behoort. De woorden vatten mij bij de lurven. Maar zelfs Toutatis heeft nooit weten te ontdekken waar de lurven nu precies zitten. Het is een fictief lichaamsdeel maar het schijnt. Maar zo ken ik er meer. Ze houden mij niet voor het lapje. Grote argwaan krijg ik bij het woord lurven. Fictief of niet. Ze zitten ergens. Misschien wel bij de kladden. Maar ook die zijn nog bij niemand ontdekt, laat staan vastgesteld. Mocht iemand ook maar enig spoor ontdekken van lurven of kladden, laat het mij dan onmiddellijk weten.

Vooralsnog stel ik mij de lurven plastisch voor als een setje ledematen. De meeste ledematen komen twee keer voor. Dus mijn gedachtegang is vrij legitiem. Aangezien ik met mijn reguliere ledematen niet hoog bij mijn ruggengraat kan komen, positioneer ik ze voor het gemak daar. De lurven zitten dus bij mij ergens halverwege de ruggengraat, aan beide zijden een. Ik stel ze voor als chips. Knisperend, dun, nog het meest vergelijkbaar met onze oren. De celstructuur van de lurven is ingenieus. Zij is opgebouwd uit kleine kamertjes die allemaal hun eigen woorden bevatten. Zijn ze dan niet te klein, voor mijn mega woordenschat? Nee. De indeling is namelijk niet zichtbaar met het oog. Wel met het oor. Vandaar dat ik graag luister naar mijn lurven. Ik put er geweldige woorden uit die ik vervolgens samensmelt tot tekst. In beginsel gaat de tekst vaak nergens over, maar gaandeweg vormt zich toch een interessant geheel met verrassende rode draden. En u weet als geen ander lezer, daar waar rode draden lopen, gaat het ergens over. Nietwaar?

Enfin. Ik put dus uit mijn brein, mijn lurven en het collectief geheugen dat al eeuwenlang is vastgeslagen, opgeborgen ergens in mijn celstructuur. Met name in de lurven. Onder de knieën bewaar ik nog wel een reservevoorraad. Voor het geval mijn lurven oorlog krijgen met elkaar. En dat komt nog wel eens voor. In gedachten dan. Ze zijn nog steeds fictief mijn lurven. Maar toch, je kunt maar ergens oorlog maken. Mijn lurven vinden het nochtans heerlijk. Op zijn tijd slaan ze zich met grof geweld om de oren. Met dure woorden meestal. Ik houd mijn hart dan vast. Bang dat er een lurf afbreekt, of versnipperd raakt onder het oorlogsgeweld van zijn maat. Nooit leuk als ledematen oorlog maken met elkaar. Lamlendig word ik daarvan. Het legt mijn lenden volledig lam.

Genoeg zo. Ik merk dat mijn lurven een beetje moe zijn geworden. Tijd om te rusten. Ik wil me verder geen ellende op de hals halen. Als lurven daarachter komen dan zijn de rapen gaar. Dan kun je mij bij elkaar rapen. De rapen, maken overigens geen deel uit van het menselijk lichaam. Gelukkig maar. De volgende keer, lieve lezer, wijd ik u in in de mysteries van mijn taalknobbels. Haal de woordvijl maar vast tevoorschijn. Het zijn eeltige taaie taalknobbels en zitten net als de lurven op een vervelende plek.

Sstttt ... Ssttt ... hoort u het nu ook? Mijn schrijven? Geweldig toch? Onoorbaar hoorbaar.

Omscholing 4: loopbaanoriëntatie

Ik bezin mij op mijn loopbaan. Die heeft zich tot nu toe afgespeeld in het bibliotheekwezen. Hierin heb ik me ontwikkeld van medewerker magazijn tot medewerker gebruikersondersteuning tot specialist mediavoorzieningen. Met behulp van een training loopbaanoriëntatie ga ik op zoek naar rode draad en gouden tips. Een zoektocht naar een nieuwe baan.

Ik maak kennis met lotgenoten, dertigers, veertigers die worstelen met hetzelfde. De kennismaking is kort en bondig. Ik stel me voor aan de hand van een foto die als metafoor dient. De foto vertoont een dor landschap met een zandweg die in tweeën splitst.
Ik vertel dat ik op een tweesprong zit en niet goed durf te kiezen. Kies ik voor de zekerheid, veilig en vertrouwd of ga ik de uitdaging met mezelf aan?

Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Welk doel wil ik bereiken en hoe maak ik dat nu SMART?
Mijn doelstelling moet Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdgebonden zijn.
Simpel zou je zeggen. Nieuwe baan, 50.000 euro netto, goedgekeurd door mezelf en anderen, een jaar de tijd. Maar schijn bedriegt. Het is hard labour.
Life isn’t about finding yourself, life is about creating yourself. En dus ook je nieuwe baan.

Ik creëer mijn eigen homepage op papier inclusief inbox want ik wil veel feedback. Ik teken op een groot wit vel een schets van heden en gewenste toekomst. Het heden gesymboliseerd door een hangslot met nauwe sleutelopening. Door de opening van het slot is een nauw en grijs pad getekend. Mijn toekomst wordt gesymboliseerd door een open deur met uitzicht op een groen en open landschap en een weg die zich opent naar de horizon. Ik wil mijn wensen niet langer gesloten houden maar openlijk uiten. In plaats van advies krijgen wil ik ook advies geven. SWOT sterren gloren aan het firmament. Ik explore strenght, weakness, opportunity en threads. Nu nog over de drempel raken. Dreams will come true.

Ik ga op zoek naar inspirerende mensen, naar werk waarin ik mijn enthousiasme kwijt kan, waarin ik nieuwe dingen kan leren en waarin ik mensen vooruit kan helpen. Dat levert namelijk energie. Besluitenloosheid, saaiheid, herhaling, routine, inefficiëntie en slechte communicatie gooi ik overboord, wil ik mijden. Het kost alleen maar energie.

Het gaat me lukken. Ik kom er wel uit, ik houd op met vechten en speel samen. Ik laat keuzes niet langer afhangen van situaties en mensen die ik ontmoet. Ik kies zelf, onderzoek en neem actie.
Met mijn kwaliteiten en kracht ontwikkel ik mijn verborgen talent en hoed mij voor negatieve overtuigingen en valkuilen. Angst is een slechte raadgever. Denk liever: ‘ik kan alles’.

Ik verbind, volhard, toon moed, bouw bruggen, ben dienstbaar, ik creëer met taal. Ik zet me in, vraag hulp en stel me kwetsbaar op, daar waar nodig. Ik ontwikkel mijn taalvaardigheid, beschouw en toon en gebruik mijn inzicht. Ik maak narcisme en ongeduld hanteerbaar.

Ik ga terug naar de oorsprong, mijn kindertijd, daar waar authenticiteit ontwikkeld is. Ik vind het kind in mezelf weer terug. Warmte, liefde, verwondering, enthousiasme en creativiteit gingen in heden en verleden ooit verloren. Er is een noodzaak deze authenticiteit weer terug te halen. Mijn innerlijk schreeuwt om veruiterlijking.

Samen met mijn fellows hanteer ik leerstijlen van Kolb. We laven ons aan innerlijke en uiterlijke levenslijnen van Eva en klimmen uit onze valkuilen met behulp van een commitmentladder.
Ik bevind me ergens op sport 6. Daar waar herkenning over moet gaan in actie. Ach ja, en soms val ik nog terug in alibi’s, in afwachting en apathie en soms ook nog in ontkenning. So what?
Bateson’s piramide biedt gelukkig enig houvast. Omgevingen, gedragingen, vaardigheden en overtuigingen bepalen mijn identiteit. Ze vormen en beïnvloeden. Ze leiden tot missies in spiritualiteit, zowel in werk als privé.

Mijn missie openbaart zich aan mij. Met verwondering, enthousiasme, humor en creativiteit en met warmte en liefde wil ik het beste boven halen uit mensen, dieren en dingen. Ik wil inspireren, verbinden. Ik wil communiceren en processen duidelijk in kaart brengen en verbeteren. Duidelijk aanwezig zijn, mezelf blootgeven, doelen stellen en resultaten halen. Mensen in contact brengen met zichzelf. Ik wil de wereld beschrijven en helpen organiseren. Ik ben een idealist en een romanticus.

Jung kommt bald wieder. INFJ opent mijn ogen. Ik straal persoonlijke warmte uit, ben enthousiast en heb organisatietalent. Ik organiseer mijn wereld in functie van mijn persoonlijke waarden. Ik begrijp de behoeften van anderen en kom daaraan tegemoet. Verandering zet mij aan tot het ontwikkelen en toepassen van mogelijkheden.
Mijn leven is een zoektocht naar betekenis en authenticiteit. Ik heb een duidelijk beeld over mijn interne wereld en richt mijn energie op het ondersteunen van mensen, om zo het beste uit hen te halen. Ik ben op mezelf en onafhankelijk.

Ik geef graag een symbolische betekenis aan dingen. Ik heb een rijke abstracte verbeelding en uit dit graag in schrijfsels en metaforen. Ik focus mijn energie op vastgestelde doelen. Andere mensen zien mij vaak als visionair, inzichtelijk en innovatief.
Soms heb ik moeite om de dingen te zien zoals ze zich echt voordoen in de wereld. Ik heb moeite met conflicten en stress en schat de logische consequenties van mijn beslissingen vaak moeilijk in.
Zowel privé als op mijn werk probeer ik harmonie te bewerkstelligen. Ik drijf op persoonlijke bevestiging en goedkeuring. Soms negeer ik mijn eigen behoeften en verlies ik mezelf in het tegemoetkomen aan de behoeften van anderen.

Ik ben een idealist, een katalysator, verbeeldingrijk en innovatief. Ik ben altijd op zoek naar bevestiging, harmonie en medewerking. Ik ben authentiek en empathisch, een romanticus en idealist. Heb een strenge persoonlijke ethische code. Ik heb behoefte aan betekenis, identiteit, harmonie en wil uniek zijn. Ik heb een hekel aan onechtheid, oneerlijkheid en disharmonie.

In de kernkwadranten van Ofman ontdek ik mijn kernkwaliteiten, valkuilen, uitdagingen en allergieën. Mijn visie op mezelf en op anderen kan ik hierin onderzoeken en ook de visie van anderen op mij. Door contact te maken met mijn allergie bouw ik bruggen. Mijn kernkwaliteiten en uitdagingen vormen de sterkste brug.
Mijn sterke kant komt tot uiting in schriftelijke communicatie, sociabiliteit en contactvaardigheid, creativiteit en persoonlijke ontwikkeling.
Mijn zwakke kant komt tot uiting in stressbestendigheid, profileren, delegeren en overtuigingskracht.

In het opgeven van verzet en het toelaten van verdriet ligt mijn weg naar harmonie.
Welke waarden vind ik belangrijk met betrekking tot de loopbaan?
Wanneer is mijn werk zinvol, inspirerend, uitdagend en wanneer biedt het mij structuur?
Ik wordt gevraagd als gast in een talkshow. Waarom wil de redactie mij als gast? Welke onderwerpen moeten er tijdens de talkshow aan bod komen, waar moet de gastheer met mij over praten?

Beweging komt niet op gang als ik stil blijf staan.
Ik profileer mezelf, mensen met creatieve ideeën zijn overal en altijd nodig.
Ik ben een ideeënmakelaar. Alleen het woord makelaar doet geen recht aan mijn talent.
Ik genereer ideeën.
Hoe ga ik om met het verliezen van grip op een situatie. Wat doe ik met controledrang?
Om iemand beter te laten communiceren maak ik gebruik van juiste taal.
Ik hou op met gissen en raden en stel vragen, want in dialoog met mijn omgeving ben ik goed bezig.

Door te vlinderen maak ik mijn eigen vacature. Breng leuke werkzaamheden voor mezelf in kaart. Ik zoek mijn ideale baan van binnen naar buiten in plaats van andersom.
Van een aantal dingen gaan mijn ogen twinkelen. Vrolijkheid en enthousiasme en artistieke creativiteit. Samenwerking met anderen, het ontwikkelen van kennis, publieke waardering en ook een stukje zekerheid.

In mijn ondergeschikte rol en bij stress zoek ik realisme en blijf met beide benen op de grond.
Ik onderken mijn overtuigingen en houdt ze uit een vicieuze cirkel. Ik hoef niet alles te controleren en ik wordt echt wel serieus genomen. Ik hoef niet altijd rekening te houden met anderen want ik doe er toe. De wereld is zo eerlijk als dat ik zelf ben en wil. Het leven is een reis, geen eindbestemming. Sometimes it’s better to travel then to arrive at your final destination.

Mien