120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
Het zwarte legioen (08-04-2016) (Themawoord: Legioen)
Met mijn neus hoog in de laagstam kersenboom gedrukt volg ik de zwarte beestjes die in colonne achter elkaar een weg naar beneden zoeken. Soms staan de beestjes abrupt, na een fase van vertwijfeling stokstijf stil. Ik schrik ervan en dreig dan achterover te vallen. De stoet vervolgt dan plots weer hun weg en slaan soms naar links en soms naar rechts in. Tak voor tak trippelen ze omlaag om uiteindelijk via de stam op de grond te landen. Vervolgens trekt de colonne langs de schutting richting muur, omhoog over het houthok en weer omlaag naar de grond. Kunnen ze geen kortere weg kiezen? De stoet verdwijnt in een gat naast het deurkozijn. De schuur stinkt plots zuur naar mier.
A en O (09-04-2016) (Themawoord: Legioen)
A en O nemen hun intrek. Maar eerst stapt een magere Rus uit zijn grote bontjas. Wat oogde hij groot. Er blijft niets van hem over.
O is verliefd. Dat maakt een aantal zaken wat gecompliceerd. Gelukkig is er altijd een Idefix om zaken op te lossen. Mits het brein op tijd wordt gevoed.
A en O klaargestormd voor het 1e legioen, op instigatie van JC. Nee, geen Johan of lieve Heer, maar Julius.
In hoogst eigen persoon krabt hij zijn hoofd, heel even maar, vlak onder zijn lauwerenkroon. Wat moet hij in hemelsnaam met A en O? Hij vertrouwt het voor geen meter. Bij Toutaris en bij Jupiter.
De bard lacht in zijn afgebonden vuistje. Muziek maakt de toon.
Pioenenlegioen (11-04-2016) (Themawoord: Legioen)
Wat is dat nu? Ben gerust lezer. Het is geen invasie uit een Oosters ver land. Hoewel, wat doen die bussen dan hier voor mijn deur? Allemaal kleine mensjes stappen uit. Ze lijken op elkaar en vertonen ook nog eens eenzelfde gedrag. Ze zijn pakweg een meter vijftig en dragen petjes en fotocamera’s. Ze zijn heel erg luidruchtig en spreken een taal die ik niet kan verstaan. Het brabbelt wat vanachter uit de keel. De oehhs en aahhs zijn ook niet van de lucht. Ze wijzen naar de garagedeur naast mijn huis. Hoe weten die lui wat daar te doen is? “Pioen, pioen…?” vragen ze mij, met gestrekte arm en wijsvinger richting deur. “Ja, ja, pioen!” antwoord ik vriendelijk knikkend.
Polo op slot (11-04-2016) (Themawoord: Polo)
Ik hoop dat u het nooit hoeft mee te maken lezer. Dan rij je eerst pakweg 1200 km fullspeed richting Italië, trotseer je Duitse heuvelruggen en Oostenrijkse Alpen, hik en stuiter je over onmogelijke weggetjes, ergens diep en ver weg van de Autostrada, in een weids achterland, onvindbaar voor de TomTom, via onuitspreekbare kleine dorpjes, of in ieder geval onverstaanbaar voor de lokale bevolking, richting eindbestemming, een lieftallige minicamping bij de boer, gelegen tussen graanvelden waar je niet overheen kunt kijken, onder een snikhete zon, vlak bij rivier de Po.
Je rolt, nog vastgeplakt met blote benen aan de driversseat, uit je kleine VW en zoekt met samengeknepen billen het toilet. “Waar is nou dat verrekte Polo? Shit, op slot!”
Marco ontdekt polo (12-04-2016) (Themawoord: Polo)
Marco heeft een groot hoofd. Het staat regelmatig op exploderen. Hoe dat zo komt? Onvervulde verlangens. Het drijft Marco haast tot waanzin.
Gelukkig heeft Marco de juiste mensen om zich heen. Ze voorspellen hem een gouden toekomst. Marco zelf gelooft er niets van. Maar ja, als iedereen het zegt, dan zal het wel waar zijn, toch?
Ga op ontdekkingstocht? Dat is wat de geschiedenisleraar aan Marco voorstelt. Bij iedere geschiedenisles leef je op. Ga reizen jongeman!
Marco neemt zijn houten paard en reist af naar Mongolië. In het diepste geheim uiteraard. Wat vreemd, denkt Marco. Waarom zit iedereen ondersteboven op zijn paard? Snel zet Marco alle Mongolen andersom en geeft ze een bal en stok.
Een nieuwe sport spontaan geboren.
Polox Maison (13-04-2016) (Themawoord: Polo)
Nu stoot ik mij er weer aan. Mijn vrouw heeft het gekocht op de markt. Was ik maar meegegaan. Ik heb spijt. Het is een zwart houten tafeltje, 30 cm hoog. Stelt niets voor zou je denken. Ware het niet dat er aan alle vier de hoeken een klein armpje en handje zit. Dat verwacht je niet bij een tafeltje. Mijn vrouw viel juist op de schattige handjes. Ik vind het een onding. En nu heb ik voor de derde keer mijn scheenbeen opengehaald. Ik besluit op zoek te gaan naar de maker van het onding. Onder aan het tafeltje vind ik een klein labeltje.
‘Polox Maison: Ankara Yolu Üzeri No 43 İnegöl Bursa Turkey’.
Ik bel met reisbureau Tui.
Groundcontrol (14-04-2016) (Themawoord: Polo)
Locatie: Nevada. Tijd: Ergens jaren zeventig. Opdracht: Vind verdacht voorwerp. Opdrachtgever: NASA.
Twaalf witte mannen met grote helm en zware schoenen struinen door de woestijn. Het is bloedjeheet. De vloeistof om het kapje van de helm schoon te vegen is bijna op. Al vijf uur sjouwen ze rond. De eerste uitputtingsverschijnselen doen zich voor. De mannen kruipen bij elkaar in een kring, bukken voorover en slaan de armen over elkaars schouders. Uit de helmen klinkt een yel, het glas beslaat. Ze hebben nog een dik uur voor hun missie. Een missie op leven en dood. De twaalfde man zwaait ineens met zijn armen. Gevonden. Eindelijk. Grote losse letters en cijfers in het zand. APOLO73. Grote schrik. Waar is de L.
Kiem (19-04-2016) (Themawoord: Kiem
“Kiem, Kiem!”
Peuter Joepke wijst met uitgestrekte wijsvinger naar de buurvrouw die in de deuropening staat. Een hele lieve buurvrouw die niet zo vaak thuis is maar nu eventjes gezellig koffie komt drinken.
“Effe buurten!”, roept ze met een brede glimlach op het gezicht. Ze ploft op de bank en gooit haar blonde lange haren kwiek naar achteren. Ze glijden een beetje weg achter de rugleuning.
Het valt me weer op hoe enorm groot haar borsten eigenlijk zijn. Iets waar ik normaal nooit op let.
“Kiem, Kiem!”, roept Joepke weer.
“Wat bedoel je toch?”, vraagt de buurvrouw.
“Ollander!”, krijst de kleine.
Buurvrouw en ik kijken elkaar wat verbaast aan en schieten daarna spontaan in de lach.
Totdat het kwartje valt.
Met dank aan Brugman (21-04-2016) (Themawoord: Kiem
Ik stop hem heel voorzichtig in de grond. Nu is het slechts een kwestie van voeden en water geven. Daglicht, dat moet ie ook veel hebben. Zon, heel veel zon. Iedere dag hoop ik dat er al iets boven de grond uitsteekt. Het wachten duurt lang. Er is zelfs nog geen bolling te zien. Ook niet na drie dagen. Ik begin te twijfelen. Heb ik mogelijk over de houdbaarheidsdatum gekeken? Of heb ik iets anders over het hoofd gezien? Praten, wordt me aangeraden. Ik praat als Brugman tegen de kale grond. En warempel, het helpt. Na vier dagen zie ik resultaat. Een klein steeltje steekt fier omhoog. Kaarsrecht. Eureka. De geboorte van een uitroepteken, gekiemd uit een hele kleine punt.
Kiem Ono (23-04-2016) (Themawoord: Kiem
Het stichtingsbestuur kwam er maar niet aan uit. Dagen werd er gedebatteerd. Welke naam moest er nu aan hun vakbond verbonden worden? De dagen verstreken en nu begon ook de Kamer van Koophandel zich te bemoeien. Ze konden het gereserveerde nummer niet eeuwig vrijhouden. Dan kwam hun hele administratie in de war. Haast geboden dus. De bestuurders van de secties Informatie, Entertainment, Media en Kunsten besloten uiteindelijk te kiezen voor een naam waarin iedere sectie zichtbaar moest zijn. De sectiebestuurder Informatie was heel helder. We nemen de eerste letter van onze secties. Oké, sprak de bestuurder Kunsten, te beginnen met de K. KEIM, KEMI, KMEI, KMIE, KIME, KIEM. Ono, sprak Entertainment. Jawel, besloot Media. KIEM bekt het best. KIEM ono!
Sleeping beauty (25-04-2016) (Themawoord: Morfine
In de hoek van de kamer zit een kleine muis. Zijn kleine zwarte kraaloogjes struinen de kamer af. Hij wil vluchten maar kan het niet. Wat heeft hij toch aangericht?
Het bed dat midden in de kamer staat kraakt heel even. Het papieren onderlaken druipt van het bloed. Op de vloer vormt zich langzaam een grote plas bloed.
De muis wrijft met zijn pootjes zijn snuitje schoon. Hij kan niet anders. De kat op het bed kijkt hem geduldig en plagerig aan. Hoe zenuwachtig kan een muis zijn?
Het liefst wil hij slapen, Morfine, de witte kater. Maar het is nog lang geen ochtend. Bovendien roept de natuur in hem tot aanval. Wanneer geeft die klotemuis zich nu eens over?
Amorfine (25-04-2016) (Themawoord: Kiem
Heeft u voor mij wat fine?
Fine?
Ja fine.
Nee, dat verkopen we niet.
Hoezo niet, dit is toch een apotheek?
Klopt, maar wij verkopen geen fine.
Doe dan maar wat amor.
Amor? U houdt me voor de gek zeker?
Nee, 15 milligram tabletten graag.
U maakt een grapje?
Nee hoor.
Nou, dat verkopen we hier ook niet hoor.
Dan ga ik wel naar de buren.
De buren?
Ja, de buren.
Maar dat is een coffeeshop?
Nou en?
Daar verkopen ze echt niet wat u zoekt hoor?
Ik kan het in ieder geval proberen.
Dat is waar.
Verkoopt u fine?
Jazeker.
En amor?
Ook.
Doe dan maar allebei.
Apart of in combinatie?
Ach, laten we eens uitpakken. In combinatie graag.
Dingetje (26-04-2016) (Themawoord: Morfine)
K. en M. zitten op het terras vlak bij de Mexicaanse grens in een klein dorpje dat geen naam mag hebben. Niemand die het weten mag. Ze zitten incognito. In Cognito? Nee, niet in Cognito. En ook niet in Margarita. Ze zouden niet durven. De pakkans is veel te groot.
De zon schijnt en het is erg warm. K. heeft erg veel zin in een dingetje. M. heeft onmiddellijk in de gaten wat K. bedoelt. En ook hij heeft wel trek. Maar waar vinden ze hun dingetje zo snel, in dit door god verlaten oord?
De situatie vraagt om een flinke brainkraak. En dat zo vroeg in de ochtend. Toch maar even bellen. Met Coca Metamorfine. Hopelijk is ze thuis.
Dingetje (2) (26-04-2016) (Themawoord: Morfine)
Hoi, met Coca.
Hoi, K. hier.
Ha K., alles goed?
Alles goed.
Wat kan ik voor je doen?
We hebben zin in dingetjes.
Dat kan geregeld worden. Ik bel zo terug.
Hallo, K. hier.
Met Coca.
Metamorfine?
Ja, Metamorfine, wie anders?
Oh, heb je iets kunnen scoren?
Nee.
Hoezo nee?
Ik kon de hond niet vinden.
De hond niet vinden?
Ja, de hond niet vinden.
Heb jij dan een hond?
Yep, Snoep heet ie.
Die eet zeker graag snoepjes.
Wat denk jij?
Wat voor ras is het?
Een Amerikaanse dog.
Amerikaanse? Ik ken alleen maar Deense.
Het is een Deense die is doorgefokt.
Doorgefokt?
Nou nee, eigenlijk opgefokt.
Maakt niet uit. Zolang ie maar dingetjes doet.
Die doet ie zeker.
For Mien (28-04-2016) (Themawoord: Morfine)
Daar lag het op tafel. Vergezeld van een heel klein briefje. Een klein gedichtje, ondertekend met ‘For Mien, with love’. Waarom in het Engels vroeg ik mij af. Totdat ik het klein dagboekje vond, verstopt onder een stapeltje ondergoed in de garderobekast. Ik wist genoeg. Tranen stroomden in mijn ogen.
‘I love morfine, and morfine loves me.’
Dat was de titel van ieder gedicht, in dikke grote letters opgetekend. Een leesbril was niet nodig. Op iedere pagina prijkten drie gedichten, Engelstalig, wonderschoon.
Ik las de gedichten gretig door. Waarom oma, waarom? De glazen ampul gleed uit mijn hand op de vloer stuk. Het glas versplinterde in kleine stukjes. Net als de gedichten in mijn weke hoofd. With love for Mien.
Handsfree (29-04-2016)
Handsfree dingen doen. Overal kom je het tegen. Het beperkt zich niet langer tot bellen. Handsfree is het nieuwe modewoord.
Stelt u zich eens voor? Handsfree plassen. Mannen maken handig gebruik van hun selfiestick, als statief. Ook erg handig bij het tuinsproeien.
Handsfree poepen wordt wat lastiger. Zowel voor mannen als vrouwen. Hoewel een selfiestickstatief met klein borsteltje erop ook daar uitkomst biedt.
Handsfree eten. Moet kunnen. Met een tong die werkt als Zwitsers zakmes. Lepel, vork, mes en rietje, alles rolt zich makkelijk uit. Met gedachtenschakelaar.
Handsfree masturberen. Vertrouwen op je voeten en tenen dan maar. Het baart wel even oefening en kunst.
Handsfree schrijven. Ook een lastige. Gebruik de opgedane ervaring bij het masturberen. Schrijven wordt nu geil.
Posts tonen met het label muis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label muis. Alle posts tonen
30-04-2016
15-04-2016
Muis en mier
Flits daar struint ie door de huiskamer. Flapoortjes gespitst omhoog. Miami Freece. Hij is opgemerkt. Door mij en m’n vrouw. Miami Freece. Zo hebben we hem maar genoemd. We hadden hem ook Spoorloos kunnen noemen. Of ‘Hij / zij (je weet het nooit met die beesten) die zich niet laat vangen’, volgens Indiaanse traditie (niet te verwarren met Indiase, dan hadden we hem / haar wel Mahali Pindakasi genoemd).
“Kom nu maar van de bank af, Miami Freece is weg.”
Een week lang zijn we alert. Steevast rond de klok van 23:00 uur laat ie zich zien. Dwars door de kamer. De lefhebber. Gaat op zijn kont zitten. Wrijft zijn pootjes, drukt er zijn snuit in uit en laat een vreemd geluid. Een mannetje dus, concluderen vrouw en ik, de viespeuk. We stellen een plan op. Wisselende nachtdiensten gaan we draaien. Alle wapens worden in de strijd gegooid. Maar niets helpt. Hij laat zich niet vangen. Gif lust ie niet, in vallen trapt ie niet en de plakmat vangt alleen maar stof. Het is een slim beestje.
We besluiten ons huis te ontmantelen. Op zoek naar. Alle plinten gaan van de muur. Alle kieren gedicht. Met klinkers en medeklinkers. Alle laden ontlaad. Het helpt allemaal voor geen meter. Wat nu?
Vrienden worden, besluiten we ten einde raad. Op aanraden van zowel de dieren- als huisarts. Mijn vrouw gaat eerst op cursus: ‘Hoe om te gaan met … en zonder …’ Na drie maanden behaalt ze een certificaat. We zijn er klaar voor. Maar … Miami Freece laat zich niet meer zien. Althans, dat denken we. We horen hem wel. Ergens onder de vloer. Hoe krijgen we hem weer boven?
De televisie! Natuurlijk. Dat helpt altijd. We zoeken een geschikte zender en komen uit bij 24 Hour Pet Cartoon. We zetten de zender vast op Kanaal 99. Het enige Kanaal dat nog zonder zender is. Succes gegarandeerd. Zeker weten.
En ja hoor. Daar zit ie in de vroege ochtend op onze bank. In zijn ochtendjas. Naast hem een klein bakkie chips. Hoe komt ie daar aan? Helemaal at ease laat ie zich makkelijk vangen. Maar hoe nu verder?
Driftig trippelt ie de schoenendoos op en neer en ondersteboven. Dit gaat niet goed. Hij heeft veel te veel stress. Plots is het stil in de doos. We bellen de dierenambulance en nemen afscheid van Miami Freece. Toch wel met pijn in het hart en brokken in de keel.
Een ding is zeker. Ons huis staat niet langer op stelten. Hoewel? Wat kruipt daar door de keuken? Een dun zwart minileger, gehelmd op heel veel kleine pootjes. Een, twee, drie … vijfendertig … nee … nee … nee … het krioelt hier van de … Wat nu?
“Kom nu maar van de bank af, Miami Freece is weg.”
Een week lang zijn we alert. Steevast rond de klok van 23:00 uur laat ie zich zien. Dwars door de kamer. De lefhebber. Gaat op zijn kont zitten. Wrijft zijn pootjes, drukt er zijn snuit in uit en laat een vreemd geluid. Een mannetje dus, concluderen vrouw en ik, de viespeuk. We stellen een plan op. Wisselende nachtdiensten gaan we draaien. Alle wapens worden in de strijd gegooid. Maar niets helpt. Hij laat zich niet vangen. Gif lust ie niet, in vallen trapt ie niet en de plakmat vangt alleen maar stof. Het is een slim beestje.
We besluiten ons huis te ontmantelen. Op zoek naar. Alle plinten gaan van de muur. Alle kieren gedicht. Met klinkers en medeklinkers. Alle laden ontlaad. Het helpt allemaal voor geen meter. Wat nu?
Vrienden worden, besluiten we ten einde raad. Op aanraden van zowel de dieren- als huisarts. Mijn vrouw gaat eerst op cursus: ‘Hoe om te gaan met … en zonder …’ Na drie maanden behaalt ze een certificaat. We zijn er klaar voor. Maar … Miami Freece laat zich niet meer zien. Althans, dat denken we. We horen hem wel. Ergens onder de vloer. Hoe krijgen we hem weer boven?
De televisie! Natuurlijk. Dat helpt altijd. We zoeken een geschikte zender en komen uit bij 24 Hour Pet Cartoon. We zetten de zender vast op Kanaal 99. Het enige Kanaal dat nog zonder zender is. Succes gegarandeerd. Zeker weten.
En ja hoor. Daar zit ie in de vroege ochtend op onze bank. In zijn ochtendjas. Naast hem een klein bakkie chips. Hoe komt ie daar aan? Helemaal at ease laat ie zich makkelijk vangen. Maar hoe nu verder?
Driftig trippelt ie de schoenendoos op en neer en ondersteboven. Dit gaat niet goed. Hij heeft veel te veel stress. Plots is het stil in de doos. We bellen de dierenambulance en nemen afscheid van Miami Freece. Toch wel met pijn in het hart en brokken in de keel.
Een ding is zeker. Ons huis staat niet langer op stelten. Hoewel? Wat kruipt daar door de keuken? Een dun zwart minileger, gehelmd op heel veel kleine pootjes. Een, twee, drie … vijfendertig … nee … nee … nee … het krioelt hier van de … Wat nu?
31-01-2016
120 Woorden Januari 2016
120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
Uitbraak in het midden (05-01-2016) (Themawoord: Uitbraak)
Uit de kast komen is hot. Emancipatoire bevrijding binnen de seksen viert hoogtij. Het past ook prima binnen de tijdgolven waarop het ras mens zich beweegt. Sommigen discussieren over de tijdsspanne. Golfbewegingen van tien jaar zijn het meest gangbaar.
Waar die wijsheid vandaan komt? Uit de kast. Mijn kast. Mijn kast vol kleren. Hippe hippie kleren. En het moet gezegd, het bevrijdt. In de jaren zestig. Midden zestig begon het allemaal. Midden zeventig kwam het terug.
En nu midden twintig zijn we weer terug bij midden zestig. We komen uit de kast. Massaal. Als man, als vrouw, als mens. We evolueren met alles erop, eraf, of een mix van beiden. We genderen voort. Transgenderen voort. Naar compleetheid in onszelf. Mooi.
Ik lust geen fanfare (12-01-2016) (Themawoord: Fanfare)
Jantje zat aan tafel. Boos, heel boos. Met zijn armen over elkaar geslagen, keek hij demonstratief over zijn bord, richting mams. Dat wat daar op zijn bord lag ging hij dus niet opeten. Echt niet.
Zijn moeder begreep er niets van. Jantje hield wel van macaroni en spaghetti. Zijn Italiaanse vader, niet meer in beeld, had hem dat met de paplepel ingegoten. Niet al dente maar extra zacht. Dus wat was nu het probleem?
Jantje keek nog eens goed naar de fanfare op zijn bord. Keek weer over zijn bord richting mams en sprak, wijs als ie was:
“Ik bid niet voor bruun bonen, en ook niet voor boerenstoemp. Steek deze fanfare maar in je tuba.”
“Het is farfalle Jantje!”
Over dingen die gebeuren (12-01-2016) (Themawoord: Fanfare)
Rob de Nijs en Jan Klaassen zitten samen op het terras en bespreken de liefde. Jan Klaassen is een kettingroker en rookt stevig Belinda’s. De rook dwarrelt door de lucht en komt in contact met de rook die van een ander tafeltje komt. Jan Klaassen kijkt even om en staart een moment lang in de ogen van een bloedmooie vrouw. Zij rookt Caballero en draagt een cowboyhoed. Als een blok valt Jan voor de mooie stoere dame. Rob doet niet meer mee. Hij voelt zich daar wat ongemakkelijk onder maar allez, op deze manier is het gewoon even uitstel van executie. Voor Jan. Rob wil niet teveel fanfare maken. Hij vertelt het later wel aan Jan. Van hem en Katrien.
Bittere pil (14-01-2016)
Welke kleur?
De rode.
Zeker weten?
Zeker weten.
Met of zonder water?
Met water.
Na of voor de maaltijd?
Ervoor.
Hebben we het zo?
Nee, de grote witte nog.
Waar liggen die dan?
In de bovenste la.
Ze zijn bijna op mam.
Dat kan niet.
Nog een strip.
Kijk je wel goed?
Ja, mam.
Voor deze week is het genoeg.
Ik loop wel even naar de apotheek.
Vergeet het herhalingsrecept niet.
Waar ligt dat?
Ook in de bovenste la.
Die medicijnen hebben we niet meer meneer.
Hoezo?
De leverancier heeft niet genoeg geproduceerd.
Pardon?
Ik kan u een vervangend medicijn meegeven.
Hoe zit het dan met bijwerkingen?
Veel.
Wat een geklier.
Sorry.
Wat voert die leverancier in zijn schild?
Prijzenoorlog.
De blinde op de hoek (19-01-2016) (Themawoord: Hoek)
De winkel ruikt zoet. Op de koude tegelvloer staan ijzeren rekken met grote glazen potten, vol met snoep. Het water loopt in mijn mond. Ik zoek mijn favoriete potten.
Een deur draait langzaam open. Daar komt ie aangeschuifeld. De blinde, gekleed in een lange stofjas. Is ie echt blind? Hoe vindt hij dan het snoep?
Met doffe ogen kijkt hij over mij heen.
“Wat wil je?” Klinkt het nors.
“Trekdrop, zwarte sleutels en snoeppapier, meneer!”
“Hoeveel centjes heb je?”
“Een kwartje meneer?”
Langzaam schuifelt hij langs het rek en doet het snoep in een papieren zakje.
“Vijfentwintig cent!”
Ik leg een Duits muntje op de toonbank en loop snel naar de deur.
“Hier komen lummel, dit is geen geld. Rotjong!”
Muizenis (20-01-2016) (Themawoord: Hoek)
Driftig dartelde de dolle muis door de kamer. Driftig dartel? Dat kan toch niet? Echt wel. De muis was verliefd. Op Micky. Sinds kort. En driftig van aard. Maar dat terzijde. Dartel verliefd zijn is veel leuker.
Hij was een beetje de kluts kwijt, de crazy mouse en rende als een dolle rondjes door de kamer. Zo kon het niet doorgaan. De verliefdheid putte hem langzaam uit en maakte hem kwetsbaar, vangbaar.
De moeder des huizes betrad de woonkamer. Snel rende de muis naar de plint. De verkeerde plint. Waar zat die verrekte muizenis nu? No escape. Daar kwam pa de kamer binnen. Een klopjacht volgde. Crazy mouse zag heel even alle hoeken van de kamer. Stierf uiteindelijk van geluk.
In die Ecke (22-01-2016) (Themawoord: Hoek)
Er schiest die bal in die hoek. Ja wirklich waar tussen die palen hoch bovenin. Ich herhinnere het mij wie die dag von gestern. Wissen sie. Er ging er nicht in. Ik wuste das. Rechtsboven.
Ja ich waar trots, zehr viel trots. Er kam op mir auf und er machte rare bewegingen mit sein lijf. Er dachte waarscheinlich ik trappe daarin. Eine schijnbewegung. Maar ich bin niet dumm. Echt niet.
Was sagen sie. Ja. Ja. Op ich wuste welke Ecke er wahlte? Ja die hoek wist ich nog. Er hat im halbe finale auch rechtsboven verzoekt ein zu schiessen.
Mein geheimniss? Heb ich nicht. Ich schrijf nemlich alles in ein boekschen. Ik weis das gewohn. Der Heinz schiet immer rechtsboven.
Armand Pienter (26-01-2016) (Themawoord: Omslag)
Iedere dag stond hij vroeg op en keek met scherp zicht en grote belangstelling uit het keukenraam. Vervolgens maakte hij wat aantekeningen in zijn notitieboekje. Die werkte hij tijdens het ontbijt zorgvuldig uit. In mooie volzinnen. Voor de spiegel in de badkamer repeteerde hij zijn tekst.
Hij had nog een uurtje voordat de uitzending begon. In de huiskamer bekeek hij nog eens goed de tableaus en oefende wat met het verplaatsen van pijlen en wolken. Tot slot de generale repetitie. Hij deed het allemaal thuis want de studio van de BRT was veel te klein.
En dan hup snel op de fiets en maar hopen dat er geen weersomslag komt. Lieve mensen, en dan nu het weerbericht met Armand Pienter.
Een nat pakket (27-01-2016) (Themawoord: Omslag)
‘Mag het een onsje meer zijn?’
Eigenlijk heb ik zo’n hekel aan die term, maar vooruit, ik heb een goede dag.
‘Wilt u met of zonder omslag?’
‘Nou, doet u maar met.’
‘Dat maakt dan vijf euro zesenvijftig.’
Het pakket gehakt dat ik half om half ontvang, voelt wat sponsig.
Door de plastic zak schijnt de omslag door: Omslagerij Peter van Ham uit Oss. Voor al uw vleeswaren.
‘Die plastic zak, heb ik daar nu voor betaald?’
‘Ja meneer. Die moeten wij sinds kort aan klanten doorrekenen.’
‘Nou, haal die maar van mijn pakket af. Graag had ik dan ook het geld terug.’
‘Zoals u wenst.’
Ik ontvang 10 eurocent retour en loop met een nat pakket de winkel uit.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
Uitbraak in het midden (05-01-2016) (Themawoord: Uitbraak)
Uit de kast komen is hot. Emancipatoire bevrijding binnen de seksen viert hoogtij. Het past ook prima binnen de tijdgolven waarop het ras mens zich beweegt. Sommigen discussieren over de tijdsspanne. Golfbewegingen van tien jaar zijn het meest gangbaar.
Waar die wijsheid vandaan komt? Uit de kast. Mijn kast. Mijn kast vol kleren. Hippe hippie kleren. En het moet gezegd, het bevrijdt. In de jaren zestig. Midden zestig begon het allemaal. Midden zeventig kwam het terug.
En nu midden twintig zijn we weer terug bij midden zestig. We komen uit de kast. Massaal. Als man, als vrouw, als mens. We evolueren met alles erop, eraf, of een mix van beiden. We genderen voort. Transgenderen voort. Naar compleetheid in onszelf. Mooi.
Ik lust geen fanfare (12-01-2016) (Themawoord: Fanfare)
Jantje zat aan tafel. Boos, heel boos. Met zijn armen over elkaar geslagen, keek hij demonstratief over zijn bord, richting mams. Dat wat daar op zijn bord lag ging hij dus niet opeten. Echt niet.
Zijn moeder begreep er niets van. Jantje hield wel van macaroni en spaghetti. Zijn Italiaanse vader, niet meer in beeld, had hem dat met de paplepel ingegoten. Niet al dente maar extra zacht. Dus wat was nu het probleem?
Jantje keek nog eens goed naar de fanfare op zijn bord. Keek weer over zijn bord richting mams en sprak, wijs als ie was:
“Ik bid niet voor bruun bonen, en ook niet voor boerenstoemp. Steek deze fanfare maar in je tuba.”
“Het is farfalle Jantje!”
Over dingen die gebeuren (12-01-2016) (Themawoord: Fanfare)
Rob de Nijs en Jan Klaassen zitten samen op het terras en bespreken de liefde. Jan Klaassen is een kettingroker en rookt stevig Belinda’s. De rook dwarrelt door de lucht en komt in contact met de rook die van een ander tafeltje komt. Jan Klaassen kijkt even om en staart een moment lang in de ogen van een bloedmooie vrouw. Zij rookt Caballero en draagt een cowboyhoed. Als een blok valt Jan voor de mooie stoere dame. Rob doet niet meer mee. Hij voelt zich daar wat ongemakkelijk onder maar allez, op deze manier is het gewoon even uitstel van executie. Voor Jan. Rob wil niet teveel fanfare maken. Hij vertelt het later wel aan Jan. Van hem en Katrien.
Bittere pil (14-01-2016)
Welke kleur?
De rode.
Zeker weten?
Zeker weten.
Met of zonder water?
Met water.
Na of voor de maaltijd?
Ervoor.
Hebben we het zo?
Nee, de grote witte nog.
Waar liggen die dan?
In de bovenste la.
Ze zijn bijna op mam.
Dat kan niet.
Nog een strip.
Kijk je wel goed?
Ja, mam.
Voor deze week is het genoeg.
Ik loop wel even naar de apotheek.
Vergeet het herhalingsrecept niet.
Waar ligt dat?
Ook in de bovenste la.
Die medicijnen hebben we niet meer meneer.
Hoezo?
De leverancier heeft niet genoeg geproduceerd.
Pardon?
Ik kan u een vervangend medicijn meegeven.
Hoe zit het dan met bijwerkingen?
Veel.
Wat een geklier.
Sorry.
Wat voert die leverancier in zijn schild?
Prijzenoorlog.
De blinde op de hoek (19-01-2016) (Themawoord: Hoek)
De winkel ruikt zoet. Op de koude tegelvloer staan ijzeren rekken met grote glazen potten, vol met snoep. Het water loopt in mijn mond. Ik zoek mijn favoriete potten.
Een deur draait langzaam open. Daar komt ie aangeschuifeld. De blinde, gekleed in een lange stofjas. Is ie echt blind? Hoe vindt hij dan het snoep?
Met doffe ogen kijkt hij over mij heen.
“Wat wil je?” Klinkt het nors.
“Trekdrop, zwarte sleutels en snoeppapier, meneer!”
“Hoeveel centjes heb je?”
“Een kwartje meneer?”
Langzaam schuifelt hij langs het rek en doet het snoep in een papieren zakje.
“Vijfentwintig cent!”
Ik leg een Duits muntje op de toonbank en loop snel naar de deur.
“Hier komen lummel, dit is geen geld. Rotjong!”
Muizenis (20-01-2016) (Themawoord: Hoek)
Driftig dartelde de dolle muis door de kamer. Driftig dartel? Dat kan toch niet? Echt wel. De muis was verliefd. Op Micky. Sinds kort. En driftig van aard. Maar dat terzijde. Dartel verliefd zijn is veel leuker.
Hij was een beetje de kluts kwijt, de crazy mouse en rende als een dolle rondjes door de kamer. Zo kon het niet doorgaan. De verliefdheid putte hem langzaam uit en maakte hem kwetsbaar, vangbaar.
De moeder des huizes betrad de woonkamer. Snel rende de muis naar de plint. De verkeerde plint. Waar zat die verrekte muizenis nu? No escape. Daar kwam pa de kamer binnen. Een klopjacht volgde. Crazy mouse zag heel even alle hoeken van de kamer. Stierf uiteindelijk van geluk.
In die Ecke (22-01-2016) (Themawoord: Hoek)
Er schiest die bal in die hoek. Ja wirklich waar tussen die palen hoch bovenin. Ich herhinnere het mij wie die dag von gestern. Wissen sie. Er ging er nicht in. Ik wuste das. Rechtsboven.
Ja ich waar trots, zehr viel trots. Er kam op mir auf und er machte rare bewegingen mit sein lijf. Er dachte waarscheinlich ik trappe daarin. Eine schijnbewegung. Maar ich bin niet dumm. Echt niet.
Was sagen sie. Ja. Ja. Op ich wuste welke Ecke er wahlte? Ja die hoek wist ich nog. Er hat im halbe finale auch rechtsboven verzoekt ein zu schiessen.
Mein geheimniss? Heb ich nicht. Ich schrijf nemlich alles in ein boekschen. Ik weis das gewohn. Der Heinz schiet immer rechtsboven.
Armand Pienter (26-01-2016) (Themawoord: Omslag)
Iedere dag stond hij vroeg op en keek met scherp zicht en grote belangstelling uit het keukenraam. Vervolgens maakte hij wat aantekeningen in zijn notitieboekje. Die werkte hij tijdens het ontbijt zorgvuldig uit. In mooie volzinnen. Voor de spiegel in de badkamer repeteerde hij zijn tekst.
Hij had nog een uurtje voordat de uitzending begon. In de huiskamer bekeek hij nog eens goed de tableaus en oefende wat met het verplaatsen van pijlen en wolken. Tot slot de generale repetitie. Hij deed het allemaal thuis want de studio van de BRT was veel te klein.
En dan hup snel op de fiets en maar hopen dat er geen weersomslag komt. Lieve mensen, en dan nu het weerbericht met Armand Pienter.
Een nat pakket (27-01-2016) (Themawoord: Omslag)
‘Mag het een onsje meer zijn?’
Eigenlijk heb ik zo’n hekel aan die term, maar vooruit, ik heb een goede dag.
‘Wilt u met of zonder omslag?’
‘Nou, doet u maar met.’
‘Dat maakt dan vijf euro zesenvijftig.’
Het pakket gehakt dat ik half om half ontvang, voelt wat sponsig.
Door de plastic zak schijnt de omslag door: Omslagerij Peter van Ham uit Oss. Voor al uw vleeswaren.
‘Die plastic zak, heb ik daar nu voor betaald?’
‘Ja meneer. Die moeten wij sinds kort aan klanten doorrekenen.’
‘Nou, haal die maar van mijn pakket af. Graag had ik dan ook het geld terug.’
‘Zoals u wenst.’
Ik ontvang 10 eurocent retour en loop met een nat pakket de winkel uit.
23-12-2008
Omscholing 3: van grijze muis tot carrièretijger
Schichtig kruipt hij langs plinten en muren. Op zoek naar zichzelf. Zodra hij zichtbaar wordt ontstaat paniek. Vliegensvlug rent hij dan naar zijn hol. Met gespitste oren beluistert hij zijn omgeving. Bij het piepen schrikt hij zelf het meest. Angstig bekijkt hij de wereld met gitzwarte ogen. Zijn snorharen trillen bij elke stap die hij verzet. We kennen hem allemaal. Hij zit ergens diep verborgen in ons allen. De bange grijze muis.
Wat een verschil met koning tijger. Doelgericht jaagt hij op zijn prooi. Wie hem ontmoet zal nooit vergeten. Spiegelend in zijn netvlies lust hij je rauw. Slinks en berekenend besluipt hij zijn vijand. Sabelt met scherpe nagels alle weerstand neer. Slechts gekooid is deze tijger een leuke poes. Sta deze jongen niets in de weg. Dit beest krijgt alles gedaan. Hoedt u voor de carrièretijger.
Met gevaar voor eigen leven, sprint en jaagt de carrièretijger door zijn bestaan. Gestresst, gromt en klauwt hij om zich heen. Hij is voor geen kat te vangen. Achterdocht en alertheid houden hem op spanning. Voortdurende waakzaamheid geeft hem een chronisch slaaptekort. Het is lonely at the top.
Na een jachtige dag vindt hij eindelijk rust, hoog in een verlaten boom. Hij droomt van muizen die onbekommerd drentelen, onder aan de wortels van zijn boom. Muizen die speels hun grijze muizenleven leven en elke nacht weer terugkeren in een vertrouwd warm nest. In zijn droom leidt de carrièretijger een rustig en vredig leven.
Maar zijn droom wordt wreed verstoord. Onder aan de boom laat een grijze muis gillend van zich horen. Hij is zijn grijze muizenleven spuugzat en springt bijna uit zijn vel. Hij wil net als de tijger een zwartwit gestreepte oranje vacht en gevaarlijke tanden. Zijn dromen moeten bewaarheid worden. Hij wil het liefst schlemielige poezen laten panikeren. Hij wil stijgen op de ladder van het dierenrijk. Aanzien en respect wil hij vergaren.
‘Hee, jij daar, lui tijgervel’, roept de grijze muis stoer naar boven. ‘Kan ik misschien morgen met jou op jacht? Ik verveel me wezenloos en wil vooruit. Mag ik bij jou in de leer? Ik kan goed snuffelen en drijf bijna alle vrouwen tot waanzin. Misschien kunnen wij onze krachten bundelen.’
De carrièretijger ziet zijn kansen schoon. Een langgekoesterde droom gaat in vervulling. Eindelijk kan hij zijn talenten doorgeven. Zijn jagersinstinct en carrièredrift gaan niet verloren. Hij prijst zich gelukkig met de grijze muis als leerjongen en metgezel.
Een dag later zet de stoere grijze muis zijn eerste grote stappen in de jungle van het wilde dierenrijk. De tijger toont hem trots de weg.
De zoek- en leertochten zijn een waar avontuur. De grijze muis is een gedreven leerjongen en leert snel de fijne kneepjes van het carrière maken. Exploreren en netwerken is zijn devies. In no time schoolt de grijze muis om tot carrièretijger en laat woel-, veld- en spitsmuizen ver achter zich. Door om te scholen maakt de grijze muis zijn dromen waar. Geen enkele poes hoeft hij meer te vrezen. Hij is een supermuis.
Mien
Wat een verschil met koning tijger. Doelgericht jaagt hij op zijn prooi. Wie hem ontmoet zal nooit vergeten. Spiegelend in zijn netvlies lust hij je rauw. Slinks en berekenend besluipt hij zijn vijand. Sabelt met scherpe nagels alle weerstand neer. Slechts gekooid is deze tijger een leuke poes. Sta deze jongen niets in de weg. Dit beest krijgt alles gedaan. Hoedt u voor de carrièretijger.
Met gevaar voor eigen leven, sprint en jaagt de carrièretijger door zijn bestaan. Gestresst, gromt en klauwt hij om zich heen. Hij is voor geen kat te vangen. Achterdocht en alertheid houden hem op spanning. Voortdurende waakzaamheid geeft hem een chronisch slaaptekort. Het is lonely at the top.
Na een jachtige dag vindt hij eindelijk rust, hoog in een verlaten boom. Hij droomt van muizen die onbekommerd drentelen, onder aan de wortels van zijn boom. Muizen die speels hun grijze muizenleven leven en elke nacht weer terugkeren in een vertrouwd warm nest. In zijn droom leidt de carrièretijger een rustig en vredig leven.
Maar zijn droom wordt wreed verstoord. Onder aan de boom laat een grijze muis gillend van zich horen. Hij is zijn grijze muizenleven spuugzat en springt bijna uit zijn vel. Hij wil net als de tijger een zwartwit gestreepte oranje vacht en gevaarlijke tanden. Zijn dromen moeten bewaarheid worden. Hij wil het liefst schlemielige poezen laten panikeren. Hij wil stijgen op de ladder van het dierenrijk. Aanzien en respect wil hij vergaren.
‘Hee, jij daar, lui tijgervel’, roept de grijze muis stoer naar boven. ‘Kan ik misschien morgen met jou op jacht? Ik verveel me wezenloos en wil vooruit. Mag ik bij jou in de leer? Ik kan goed snuffelen en drijf bijna alle vrouwen tot waanzin. Misschien kunnen wij onze krachten bundelen.’
De carrièretijger ziet zijn kansen schoon. Een langgekoesterde droom gaat in vervulling. Eindelijk kan hij zijn talenten doorgeven. Zijn jagersinstinct en carrièredrift gaan niet verloren. Hij prijst zich gelukkig met de grijze muis als leerjongen en metgezel.
Een dag later zet de stoere grijze muis zijn eerste grote stappen in de jungle van het wilde dierenrijk. De tijger toont hem trots de weg.
De zoek- en leertochten zijn een waar avontuur. De grijze muis is een gedreven leerjongen en leert snel de fijne kneepjes van het carrière maken. Exploreren en netwerken is zijn devies. In no time schoolt de grijze muis om tot carrièretijger en laat woel-, veld- en spitsmuizen ver achter zich. Door om te scholen maakt de grijze muis zijn dromen waar. Geen enkele poes hoeft hij meer te vrezen. Hij is een supermuis.
Mien
Abonneren op:
Posts (Atom)