Fransen likken hun wonden, porten hun gal. Voor dat alles is slechts een verklaring. Portugal heeft op het Europees kampioenschap voetballen de gedoodverfde favoriet verslagen met een nul. Op zondag 10 juli 2016 om precies te zijn. De nul ga ik hier even niet van een naam voorzien. Die heeft immers al zoveel te lijden. Wat zou de nul in kwestie toch graag eens een tien zijn, in het nationale elftal, op het moment suprême. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar ‘What the fuck’, ‘Que porra’; hij die van mij in deze column uit zelfbescherming geen naam krijgt, heeft wel mooi samen met zijn maten internationaal succes behaald in een groot toernooi.
Zijn conculega, waarvan ik de naam hier net zo min noem, heeft dat nooit voor elkaar gekregen. Zal dat ook nooit meer doen, want hij heeft bedankt voor zijn eigen nationale elftal. Don’t cry for me Argentina. Merci zei hij, ik doe niet meer mee. Daar zit geen woord Frans, Latijn of Chinees bij, uitgezonderd merci. ‘Ik doe niet meer mee!’, zei de Barcelonese nummer 10. Iets wat de Madrileense nummer 7 nooit zou zeggen. Desnoods op zijn knieën zou deze laatste nog sterven in het veld, voor volk en vaderland. Ware het niet dat ‘en un momento dado’ een ‘edel’ besef tot hem doordringt. Eigenlijk een ‘Éder’ besef. Hij kan het niet alleen. Nu niet. Nooit niet.
En zie, als een ware musketier neemt hij afscheid van de groene mat. Met tranen in zijn ogen en de tong tussen de tanden, maakt hij een knieval voor zijn team en voor een heilig goed, para a Copa Europe, pour la Coupe Henri-Delaunay. ‘Een voor allen, allen voor een’, dat moet hij toch even gedacht hebben in het hol van de blauwe leeuw. En zie hem nu eens juichen, coach in de dop, een jonge hond die zijn Copa Europe omarmt als een kleine baby, zijn kindje. Een klein vak op de grote tribunes van Stade de France in Saint-Denis explodeert. De Eiffeltoren trilt en beeft, voor al degenen die het willen zien. Grenzeloos is het geluk dat uit de harten van de Portugezen stuwt. In arren moede hebben hun mannen een voetbaloorlog beslecht. Tactisch, geraffineerd, sans rancune, saudade completo. Parabéns Portugal!
Inzending schrijfwedstrijd juli 2016 op ColumnX. Op basis van priming een verhaal schrijven. Oftewel associatief schrijven met een actuele 'primer': Portugal!
Posts tonen met het label saudade. Alle posts tonen
Posts tonen met het label saudade. Alle posts tonen
11-07-2016
22-01-2010
Alentejo
Heerlijk is het om met goede vrienden de boel de boel te laten en uit te waaien in Portugal. Even op adem komen en energie tanken voor een nieuw jaar dat voor de boeg staat. In Faro aangekomen, zetten we koers richting de armste provincie, de Alentejo. Onderweg flitsen honderden kurkeiken en olijfbomen voorbij. Zij geven grillig vorm aan horizon en groene leegte. We komen aan in Santa Margarida da Serra, een 360 jaar oud en arm dorpje. Het telt amper 100 inwoners en heeft pas sinds 1963 elektriciteit. Wekelijks wordt een groot waterreservoir gevuld met agua. Het dorp is niet aangesloten op de gemeentelijke waterleiding. Geen behoefte aan en de waterbrenger kan niet zonder baan. Water, werk en solidariteit zijn een kostbaar goed in Portugal.
We bivakkeren in een authentiek Portugees huis. Klein, knus, eenvoudig en slechts verwarmd door een houtkachel. Vroeger was het de woonst van vrienden uit Nederland die zich zes jaar geleden vestigden in de Alentejo. Nu verhuren zij het. We worden door gastvrouw Emilie hartelijk ontvangen met wijn, brood, kaas en verhalen. Al snel is de fles leeg. Geen nood. Het best bewaarde erfgoed van het dorp, de taberna do Agostinho e Costodia, is iedere middag en avond open en ligt recht tegenover ons huisje. Je ziet nauwelijks dat het een taberna is. De deur staat op een kier en wordt opengehouden door een klein krukje. Een teken dat de taberna open is.
In een schemerige ruimte van nog geen 25 vierkante meter, staat een verlegen Agostinho achter de toog. Hij slaat glunderend een vat wijn aan met een hamer. We schudden handen. Vroeger was hij burgemeester van het dorp. Achter de toog staat een grote koelkast met daarnaast een klein spoelbakje. Dagelijks vult Agostinho, met behulp van een kleine kromme trap, via een gat in de muur, hoog boven de toog, een reservoir met water. Zo kan hij de hele dag zijn glazen spoelen. Naast de toog staat een klein gietijzeren rekje met een geëmailleerde wasbak, een spiegel en een handdoekje. Voor het handen wassen. Een toilet is niet aanwezig. Mannen plassen buiten in een steeg, tegen een muur, vrouwen niet.
Een neonbuis verlicht de kleine kille ruimte. We houden onze jassen aan. Aan een houten tafeltje zitten vijf oude mannetjes wat te keuvelen. Ze dragen alle vijf een pet. Vaten wijn en kleine kratjes agua, bier en frisdrank staan tegen de muur opgestapeld. Drie jaarkalenders en een foto van Agostinho samen met zijn vrouw sieren de ruimte. Boven de toog hangt een blauw tegeltje met een scherpe tekst: Se bebes pares esquecer, paga antes de beber (Hij die drinkt om te vergeten, betaalt voordat hij drinkt).
De eenvoud maakt nederig en we voelen ons meteen thuis. De huiswijn en zelfgestookte jenever smaken goed. We krijgen ieder 5 pinda’s aangereikt en later volgt een kaasplankje met brood. Van het huis. Costodia, gekleed in witte schort zet zwijgzaam een ijzeren pan met hete kooltjes op de grond. De locals scharen zich rondom het vuur en staren voor zich uit. We wanen ons even 100 jaar terug in de tijd. De taberna voelt kil en warm tegelijk. Er hangt een soort weemoed en onbestemd verlangen in de lucht. We maken kennis met saudade.
Mien
Tip: Casas Margarida
We bivakkeren in een authentiek Portugees huis. Klein, knus, eenvoudig en slechts verwarmd door een houtkachel. Vroeger was het de woonst van vrienden uit Nederland die zich zes jaar geleden vestigden in de Alentejo. Nu verhuren zij het. We worden door gastvrouw Emilie hartelijk ontvangen met wijn, brood, kaas en verhalen. Al snel is de fles leeg. Geen nood. Het best bewaarde erfgoed van het dorp, de taberna do Agostinho e Costodia, is iedere middag en avond open en ligt recht tegenover ons huisje. Je ziet nauwelijks dat het een taberna is. De deur staat op een kier en wordt opengehouden door een klein krukje. Een teken dat de taberna open is.
In een schemerige ruimte van nog geen 25 vierkante meter, staat een verlegen Agostinho achter de toog. Hij slaat glunderend een vat wijn aan met een hamer. We schudden handen. Vroeger was hij burgemeester van het dorp. Achter de toog staat een grote koelkast met daarnaast een klein spoelbakje. Dagelijks vult Agostinho, met behulp van een kleine kromme trap, via een gat in de muur, hoog boven de toog, een reservoir met water. Zo kan hij de hele dag zijn glazen spoelen. Naast de toog staat een klein gietijzeren rekje met een geëmailleerde wasbak, een spiegel en een handdoekje. Voor het handen wassen. Een toilet is niet aanwezig. Mannen plassen buiten in een steeg, tegen een muur, vrouwen niet.
Een neonbuis verlicht de kleine kille ruimte. We houden onze jassen aan. Aan een houten tafeltje zitten vijf oude mannetjes wat te keuvelen. Ze dragen alle vijf een pet. Vaten wijn en kleine kratjes agua, bier en frisdrank staan tegen de muur opgestapeld. Drie jaarkalenders en een foto van Agostinho samen met zijn vrouw sieren de ruimte. Boven de toog hangt een blauw tegeltje met een scherpe tekst: Se bebes pares esquecer, paga antes de beber (Hij die drinkt om te vergeten, betaalt voordat hij drinkt).
De eenvoud maakt nederig en we voelen ons meteen thuis. De huiswijn en zelfgestookte jenever smaken goed. We krijgen ieder 5 pinda’s aangereikt en later volgt een kaasplankje met brood. Van het huis. Costodia, gekleed in witte schort zet zwijgzaam een ijzeren pan met hete kooltjes op de grond. De locals scharen zich rondom het vuur en staren voor zich uit. We wanen ons even 100 jaar terug in de tijd. De taberna voelt kil en warm tegelijk. Er hangt een soort weemoed en onbestemd verlangen in de lucht. We maken kennis met saudade.
Mien
Tip: Casas Margarida
Abonneren op:
Posts (Atom)