Het was weer goed toeven in Kunstcafé Malle Abbe. Een vervroegde aanvangstijd dit keer want de verwachtingen waren hoog gespannen. Veel aanmeldingen om voor te dragen tijdens het Open Poëzie Podium PoëzieClub Eindhoven. De presentatie van de bundel 'De mooiste gedichten van 2017' een bloemlezing van gedichten voorgedragen tijdens de diverse gedichtenpodia van de PoëzieClub Eindhoven anno 2017 was ongetwijfeld een goede aanjager. Alle sociale media waren de afgelopen weken flink bestookt en het heeft geholpen. Een opkomst van tussen de 60 en 70 dichters, schrijvers en toehoorders zal Jan achter de bar zeer zeker positief gestemd hebben. Zo ook het bestuur van de PoëzieClub. Een prachtige bundel is onder hen auspiciën samengesteld, inclusief een kritisch voorwoord inclusief overzicht van het afgelopen jaar door Pierre Maréchal. De dichters en schrijvers die een bijdrage hadden geleverd aan de bundel staken allemaal hun neus erin. Voor 5 euro is dat peanuts. Zo ook ik. Toch wel een kleine beetje trots, op mijn gehamer en gebeitel voor kinderen en volwassenen op pagina 50.
Ik heb me kostelijk geamuseerd. Een warm bad om te vertoeven tussen zoveel dichterlijk en talig talent. Zelf mocht ik ook weer acte de presence geven. Voor zo'n groot publiek is dat natuurlijk hartstikke leuk. Even overwoog ik nog om mijn twee stukken ondersteboven voor te dragen. Ik was immers zeer onder de indruk en geïnspireerd geraakt door de gitarist die zijn gitaar ondersteboven bespeelde en licht streelde met een strijkstok. Onderwijl dichtte een dichter op zijn sonore tonen. Maar goed dat ik het gelaten heb. Het bloed zou sowieso veel te snel naar mijn hoofd zijn gestroomd en dan ... Nee, dat doe ik het publiek niet aan.
Het thema was 'POËTISCH THEATER, VERRASSENDE CULTUUR'. Uiteraard had ik daar mijn stukken op afgestemd. Drie had ik er bij me en twee heb ik uiteindelijk voorgedragen. Het was simpelweg te druk voor more. Mijn Luie leeuwpaarden deden het goed in het intieme theater. Evenzo het stukje Pech, verrassende Eindhovense cultuur op zijn Reeperbahns. Je zult toch Johan heten met Carnaval? Terrible.
En dan was er natuurlijk de literaire quiz. Knappe koppen die zich daar zinnig over buigen. Ik heb me slechts gebogen over coulissen in de winter. Genoeg uitdaging in kwatrijn. Maar Antjie Krog (Zuid-Afrikaanse dichteres en hoogleraar die de Gouden Ganzenveer in 2018 in ontvangst mag nemen) ga ik zeker nog een keertje lezen, na Hanlo. Heb immers altijd een zwak voor reserves. Maar eerst ga ik nog wat haiku's maken. Zo leuk.
De kersverse nieuwe Eindhovense stadsdichteres Jessica Bartels droeg ook een stukje voor. Een mooi gedicht over Eindhoven. Hoe het heette liet ze even in het midden. "Ik geef mijn gedichten nooit titels maar nummers." Dat maakte mij natuurlijk nieuwsgierig. Welk nummer had het gedicht van Eindhoven dan? "338 of zo!" Moet kunnen. We noemen het gewoon 'Eindhoven'. Wie maakte nog meer indruk, zonder iemand voor de borst te stoten een kleine opsomming. Wilco Bosems (Eindhoven), Marijke Strijbosch (Eindhoven), Gerardo Insua Teijeiro (Uithoorn), Ruben Kemperman (Helmond, woonachtig aan de andere kant van het knaal), Gijs ter Haar (?), Bob Kalkman (Nijmegen), Johan Meesters (Oostburg), Hans F. Marijnissen (Eindhoven), Willem Adelaar (Eindhoven), Gerwout van Lodewyck (Geel), Gérard Vromen (Eersel), Pierre Maréchal (Eindhoven). Dank nog aan Pierre, herinneringsgewijs heb ik Frans Babylon nu in mijn collectie. Nu nog tijd vinden om te lezen. Ha, ha.
Een kleine foto-impressie is hier te zien. Met dank aan Hans F. Marijnissen voor het maken van mijn foto.
Posts tonen met het label cultuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label cultuur. Alle posts tonen
25-10-2017
Guilty pleasures
Schuldige pleziertjes. Je zou er nog geen vogel naar willen noemen. Maak van dit beest een werkwoord en we krijgen wederom een valse connotatie. De taal verkrachten, wie doet dat nu? Er zijn legio voorbeelden van te noemen. Edoch ik beperk me maar tot geen. Zo maak ik ook geen onderscheid tussen mannelijk en vrouwelijk. Uiteindelijk zijn we allemaal een beetje kip en haan. In een kippenhok. Dat dan weer wel. Waarom geen hanenhokken? Koning kraaien omdat ik hen er niet ben? Mooi niet. Dat is cultureel bepaald. Al eeuwen geleden. Middeleeuws. Sommige culturen verkeren er nog in. Komt tijd komt raad.
Ik dwaal af van het onderwerp. De inleiding, het voorspel mag nooit lang duren. Hoewel er zijn die zweren bij zen. Zwevend klaarkomen, dat wil je toch niet meemaken? Sexgein vraagt zowel lijfelijk als fysiek aanwezig zijn. Tenzij je hersenen slechts je enige erogene zones zijn. Erotische hoofse liefde? Je moet er maar opkomen? In je hoofd? Gaat niet lukken. Ook niet op zijn hondjes. Zo’n breed hoofd heeft niemand. Kamasutra in je kop, gewoon niet aan beginnen. Nee, ouderwets met lijf en leden, compleet beleven.
Maar waar begint nu precies de gein en waar de sex? Ultieme symbiose. Natte explosies waarbij we bulderend lachen. Of gewoon heel klein, intiem, schalks, geluidloos glimmen. Zoveel soorten zoveel smaken. Zolang we het maar samen eens zijn. Dit is leuk en dat dus niet. Afblijven. Het zijn mijn vruchten. In de zomer mag je oogsten, plukken, rukken. Dan komen we tot volle wasdom, rechtstreeks uit de bloei. Onder de zon is neuken, lachen gieren, brullen. In de winter doen we onder drie dekens diep, samen spannend wat friemelen en flauwekullen. Als de stroom dan weer eens uitvalt, springt de off na negen maanden spontaan uit de schoot. Nee, dat is pas lachen.
Het eindspel mag er ook zijn. De beste spelen zijn vaak de naspelen. Dan doen we alles nog eens dunnetjes over. Komen nog eens klaar. Over. Uit. Zalig is het geinig seksen. Onschuldige pleziertjes. Lekker vrijen, lekker vogelen. Niet voor watjes en complexen, niet voor dinosaurussen en thyrexen.
28-07-2016
WVNTTK
'Of er een raam open mag?' De vergaderruimte, aanvankelijk met zorg gekozen door de directiesecretaresse, is dubbel geboekt. Nu zitten ze veel te krap, met de lip op elkaar, aan de zuidkant in de bloedhete zon, aan een veel te kleine tafel. De laatste vergadering voor de vakantie.
Braaf worden alle agendapunten in no time afgewerkt. Tot grote ergernis van de directeur. Die heeft nog ambitie en hoop. Veel hoop. Dat alles goed komt. Nog voor de vakantie. Maar datgene dat nog goed moet komen staat helaas niet op de agenda. Alle hoop heeft hij gevestigd op het een na laatste agendapunt. Zou het op tafel komen?
Zijn gedachten zakken af. De hitte in de kleine ruimte wordt hem te machtig. Heel even laat hij de controle los en laat zich meevoeren in een korte droom. Hij bevindt zich in een luxe vergadersuite met airco en fluwelen stoelen. De deur van de vergaderruimte gaat open. Maar niet nadat hij de vergadering gesloten heeft. Uit de zware notenkast worden champagneglazen tevoorschijn getoverd en een beste fles.
'Laat de dames maar binnenkomen!' Prachtige dames in zwarte, witte en rode lingerie. Voor ieder wat wils. Ze springen elegant op tafel, geholpen door de onderdirecteur, zijn meesterknecht. De zinnigste dame loopt zwoel naar hem toe. Ze knikt langzaam door haar knieën, al draaiend en wippend met haar stevig kontje. Stoïcijns en geheel in stijl volgt hij haar bewegingen en ontvangt een vette knipoog. De tijd verdwijnt.
'Heeft u nog iets directeur?'
De directiesecretaresse stoot hem onder tafel aan, met een zacht knietje.
'Eh, ja, ja, ...'
Hij weet bij God niet wat er al besproken is. Hij heeft het gevoel dat hij een paar uur van aarde is geweest.
'We hebben het over een ding nog niet gehad.'
Alle ogen zijn nu op hem gericht. Het afwijkende gedrag van de directeur zet iedereen op scherp.
'Affaires!'
De directiesecretaresse valt bijna van haar stoel. Dit mag niet ter tafel komen.
'Naar ik vernomen heb zijn er heel wat affaires gaande. Aangezien wij een open bedrijfscultuur hebben zou ik u allen willen verzoeken openheid van zaken te geven. Maar bespaar me de details. Graag lean en mean, zonder bijzaken, benoemen wie, wat, waar en waarom. En om geheel in stijl te blijven, graag SMART. Specifiek, meetbaar, actueel, reëel en met tijdsaanduiding. We beginnen bij Max.'
'Anita, seks, kopieerruimte, uit verveling, oraal, iedere dag, na de lunch.'
'Liesbeth!'
'Peter, kerkbezoek, in het toilet, voor de fun, voor het zingen de kerk uit, een keer in de week, meestal op woensdag, gisteren nog, tien uur in de ochtend.'
'Chantal!'
'Anouk, spelen, speeltuin naast de zaak, spanning opzoeken, bloot op de glijbaan, dagelijks, zodra het pikdonker is.'
'Jan-Willem!'
'Eh ... eh ... eh ... moet het echt op tafel ... meester ... eh ... directeur?'
'Ja, Jan-Willem, alles voor de goede zaak!'
De directiesecretaresse Jannie valt flauw en van haar stoel. Het is weer zover. De onderdirecteur schenkt een glaasje water voor haar in. Vers uit de kraan. De directeur kondigt pauze aan.
'We zullen even kort pauzeren dames en heren. Het is een delicate zaak, al die affaires. Het doet me alvast genoegen om te horen dat veel ruimtes in en om het gebouw efficiënt en regelmatig gebruikt worden. Dat maakt alle kosten zinvol. Over een kwartiertje weer aan tafel.'
Tot de rondvraag is het nooit meer gekomen. Na alle openbaringen van het volledig personeel liep de laatste vergadering uit op interne oorlog. De zaak ging failliet. Door een uitgebreid netwerk en het resultaat van jarenlange uitstekende klantenbinding en niet te vergeten een uitermate soepel lopende afvloei-regeling vond iedereen een nieuwe baan.
Braaf worden alle agendapunten in no time afgewerkt. Tot grote ergernis van de directeur. Die heeft nog ambitie en hoop. Veel hoop. Dat alles goed komt. Nog voor de vakantie. Maar datgene dat nog goed moet komen staat helaas niet op de agenda. Alle hoop heeft hij gevestigd op het een na laatste agendapunt. Zou het op tafel komen?
Zijn gedachten zakken af. De hitte in de kleine ruimte wordt hem te machtig. Heel even laat hij de controle los en laat zich meevoeren in een korte droom. Hij bevindt zich in een luxe vergadersuite met airco en fluwelen stoelen. De deur van de vergaderruimte gaat open. Maar niet nadat hij de vergadering gesloten heeft. Uit de zware notenkast worden champagneglazen tevoorschijn getoverd en een beste fles.
'Laat de dames maar binnenkomen!' Prachtige dames in zwarte, witte en rode lingerie. Voor ieder wat wils. Ze springen elegant op tafel, geholpen door de onderdirecteur, zijn meesterknecht. De zinnigste dame loopt zwoel naar hem toe. Ze knikt langzaam door haar knieën, al draaiend en wippend met haar stevig kontje. Stoïcijns en geheel in stijl volgt hij haar bewegingen en ontvangt een vette knipoog. De tijd verdwijnt.
'Heeft u nog iets directeur?'
De directiesecretaresse stoot hem onder tafel aan, met een zacht knietje.
'Eh, ja, ja, ...'
Hij weet bij God niet wat er al besproken is. Hij heeft het gevoel dat hij een paar uur van aarde is geweest.
'We hebben het over een ding nog niet gehad.'
Alle ogen zijn nu op hem gericht. Het afwijkende gedrag van de directeur zet iedereen op scherp.
'Affaires!'
De directiesecretaresse valt bijna van haar stoel. Dit mag niet ter tafel komen.
'Naar ik vernomen heb zijn er heel wat affaires gaande. Aangezien wij een open bedrijfscultuur hebben zou ik u allen willen verzoeken openheid van zaken te geven. Maar bespaar me de details. Graag lean en mean, zonder bijzaken, benoemen wie, wat, waar en waarom. En om geheel in stijl te blijven, graag SMART. Specifiek, meetbaar, actueel, reëel en met tijdsaanduiding. We beginnen bij Max.'
'Anita, seks, kopieerruimte, uit verveling, oraal, iedere dag, na de lunch.'
'Liesbeth!'
'Peter, kerkbezoek, in het toilet, voor de fun, voor het zingen de kerk uit, een keer in de week, meestal op woensdag, gisteren nog, tien uur in de ochtend.'
'Chantal!'
'Anouk, spelen, speeltuin naast de zaak, spanning opzoeken, bloot op de glijbaan, dagelijks, zodra het pikdonker is.'
'Jan-Willem!'
'Eh ... eh ... eh ... moet het echt op tafel ... meester ... eh ... directeur?'
'Ja, Jan-Willem, alles voor de goede zaak!'
De directiesecretaresse Jannie valt flauw en van haar stoel. Het is weer zover. De onderdirecteur schenkt een glaasje water voor haar in. Vers uit de kraan. De directeur kondigt pauze aan.
'We zullen even kort pauzeren dames en heren. Het is een delicate zaak, al die affaires. Het doet me alvast genoegen om te horen dat veel ruimtes in en om het gebouw efficiënt en regelmatig gebruikt worden. Dat maakt alle kosten zinvol. Over een kwartiertje weer aan tafel.'
Tot de rondvraag is het nooit meer gekomen. Na alle openbaringen van het volledig personeel liep de laatste vergadering uit op interne oorlog. De zaak ging failliet. Door een uitgebreid netwerk en het resultaat van jarenlange uitstekende klantenbinding en niet te vergeten een uitermate soepel lopende afvloei-regeling vond iedereen een nieuwe baan.
23-11-2009
A few days of Lowland Life (3)
Lowlands kent altijd minimaal één dag slecht weer. Dat leidt steevast tot sappige modderbadgevechten. Mooi niet. Dit is mijn tweede Lowlands. Ik steek mijn hoofd uit mijn tent en de zon gloort recht in mijn gezicht. De Lowlandszondag beloofd een mooie dag te worden.
Even later hijs ik me schoon gepimpt in mijn Lowlandspak. Voor de zekerheid even checken of ik alles bij mij heb. Portemonnee – Check! – Muntjes van gisteren – Check! – Zonnebrand, zonnebril en zonnepet – Check! – Vrouw – Check! – Goede zin – Check!. Ready to take off.
De Daily Paradise vertelt in geuren en kleuren over de day before. Een meisje in vlezig evakostuum, tepels en borsten met ballpoint geaccentueerd, gezegend met een flinke bos schaamhaar, kijkt mij vanaf de voorpagina, brutaal glimlachend aan. Het was gisteren vet.
Een vriendelijke bewaker aan de ingang zoemt in op mijn rugzak. “Mag ik even kijken, wat zijn dit?” “Mijn suikerspullen.” “O, loopt u dan maar door.” Voorbij de ingang trek ik een ‘verboden’ waterflesje uit mijn broekzak. Noodzakelijk en handig voor weer een hete dag.
Het ontbijt lacht me toe. Fruitsapje, boerenomeletje, bakkie leut. Niets mis mee. Eenvoud siert de mens. Op naar de India-tent voor het eerste optreden van alweer de laatste dag. Een mooi optreden van Bertolf die het podium daarna afstaat aan Miss Montreal. Niet voordat eerst een prachtig duet heeft plaatsgevonden. Holland has talent. Chemie spat van het podium. De nuchtere Miss Montreal betuigt openhartig spijt van haar eerste, recent in New Orleans geplaatste tattoo. “Nu zit Miss Montreal voorgoed aan mij vast”.
De vermoeidheid slaat langzaam toe bij veertigplussers. Een vrouw vraagt mij of ik niet even in haar doos wil kijken. Voor één euro staren drie borsten mij uitnodigend aan. Een leuke act, ik kan een lach niet onderdrukken. Samen met mijn vrouw zoeken we even de schaduw en de luwte. Op zoek naar de ultieme tshirt-spreuk van Lowlands 2009. En ja, hoor daar hangt ie. Hij is onmiddellijk de mijne: ‘Mijn vriendin zegt dat ik slecht luister. Of zoiets …!’ We liggen beiden dubbel.
Snoop Dogg staat op het menu. Bombastisch wordt het podium in bezit genomen door twee enorme klerenkasten met een geruit zwemtasje op de rug. Ze halen een fotocamera tevoorschijn en beginnen het publiek uitgebreid te fotograferen. Voor het poëziealbum van Snoop Dogg of om criminelen vast te leggen die zich onder de mensenmassa bevinden. Helaas wordt mijn favoriete nummer niet gespeeld. Wel wordt ‘his medicine’ in de vorm van een megagrote weedplant boven de hoofden van het publiek doorgegeven naar het podium. Snoop Dogg neemt blij verrast de gift in ontvangst.
Wat Lowlands extra leuk maakt zijn de onverwachte hoogtepunten. Calexico geeft een weergaloze show ten beste. In trance laat ik me opzwepen door melancholische woestijnrock met exotische kopertinten. Muziek die zijn geboorte vond in Tuscon, ergens tussen Californië en Mexico. Het koude bier smaakt voortreffelijk in de broeierige Grolschtent.
Hier bezoeken wij ook ons voorlaatste concert. Grace Jones biedt als vanouds gelikt en perfect entertainment. De couturiers hebben zich weer dankbaar mogen vergrijpen aan deze goddelijke femme fatale. Ook op haar éénenzestigste is ze niet vies van een jointje. In de korte verkleedpauzes klinkt steels vanuit de donkere coulissen: “Mmmm, right now I’m sucking on something soft, mmm, I like it.” Gelukkig laat het veel aan de verbeelding over.
Complimenten voor deze grand dame.
Lowlands sterft in schoonheid. Op de psychedelische akkoorden van de Artic Monkeys en het warme stemgeluid van Alex Turner. Het is mooi geweest.
De volgende ochtend vindt een logge en zeer voldane Lowlandskaravaan ruim baan. Onder luid getoeter wordt het megaterrein verlaten. Bye bye to Walibi, bye bye to Biddinghuizen. In 2010 Lowlands will shake the planet again and again.
Even later hijs ik me schoon gepimpt in mijn Lowlandspak. Voor de zekerheid even checken of ik alles bij mij heb. Portemonnee – Check! – Muntjes van gisteren – Check! – Zonnebrand, zonnebril en zonnepet – Check! – Vrouw – Check! – Goede zin – Check!. Ready to take off.
De Daily Paradise vertelt in geuren en kleuren over de day before. Een meisje in vlezig evakostuum, tepels en borsten met ballpoint geaccentueerd, gezegend met een flinke bos schaamhaar, kijkt mij vanaf de voorpagina, brutaal glimlachend aan. Het was gisteren vet.
Een vriendelijke bewaker aan de ingang zoemt in op mijn rugzak. “Mag ik even kijken, wat zijn dit?” “Mijn suikerspullen.” “O, loopt u dan maar door.” Voorbij de ingang trek ik een ‘verboden’ waterflesje uit mijn broekzak. Noodzakelijk en handig voor weer een hete dag.
Het ontbijt lacht me toe. Fruitsapje, boerenomeletje, bakkie leut. Niets mis mee. Eenvoud siert de mens. Op naar de India-tent voor het eerste optreden van alweer de laatste dag. Een mooi optreden van Bertolf die het podium daarna afstaat aan Miss Montreal. Niet voordat eerst een prachtig duet heeft plaatsgevonden. Holland has talent. Chemie spat van het podium. De nuchtere Miss Montreal betuigt openhartig spijt van haar eerste, recent in New Orleans geplaatste tattoo. “Nu zit Miss Montreal voorgoed aan mij vast”.
De vermoeidheid slaat langzaam toe bij veertigplussers. Een vrouw vraagt mij of ik niet even in haar doos wil kijken. Voor één euro staren drie borsten mij uitnodigend aan. Een leuke act, ik kan een lach niet onderdrukken. Samen met mijn vrouw zoeken we even de schaduw en de luwte. Op zoek naar de ultieme tshirt-spreuk van Lowlands 2009. En ja, hoor daar hangt ie. Hij is onmiddellijk de mijne: ‘Mijn vriendin zegt dat ik slecht luister. Of zoiets …!’ We liggen beiden dubbel.
Snoop Dogg staat op het menu. Bombastisch wordt het podium in bezit genomen door twee enorme klerenkasten met een geruit zwemtasje op de rug. Ze halen een fotocamera tevoorschijn en beginnen het publiek uitgebreid te fotograferen. Voor het poëziealbum van Snoop Dogg of om criminelen vast te leggen die zich onder de mensenmassa bevinden. Helaas wordt mijn favoriete nummer niet gespeeld. Wel wordt ‘his medicine’ in de vorm van een megagrote weedplant boven de hoofden van het publiek doorgegeven naar het podium. Snoop Dogg neemt blij verrast de gift in ontvangst.
Wat Lowlands extra leuk maakt zijn de onverwachte hoogtepunten. Calexico geeft een weergaloze show ten beste. In trance laat ik me opzwepen door melancholische woestijnrock met exotische kopertinten. Muziek die zijn geboorte vond in Tuscon, ergens tussen Californië en Mexico. Het koude bier smaakt voortreffelijk in de broeierige Grolschtent.
Hier bezoeken wij ook ons voorlaatste concert. Grace Jones biedt als vanouds gelikt en perfect entertainment. De couturiers hebben zich weer dankbaar mogen vergrijpen aan deze goddelijke femme fatale. Ook op haar éénenzestigste is ze niet vies van een jointje. In de korte verkleedpauzes klinkt steels vanuit de donkere coulissen: “Mmmm, right now I’m sucking on something soft, mmm, I like it.” Gelukkig laat het veel aan de verbeelding over.
Complimenten voor deze grand dame.
Lowlands sterft in schoonheid. Op de psychedelische akkoorden van de Artic Monkeys en het warme stemgeluid van Alex Turner. Het is mooi geweest.
De volgende ochtend vindt een logge en zeer voldane Lowlandskaravaan ruim baan. Onder luid getoeter wordt het megaterrein verlaten. Bye bye to Walibi, bye bye to Biddinghuizen. In 2010 Lowlands will shake the planet again and again.
19-10-2009
A few days of Lowland life (2)
De tweede dag of Lowland life begint rustig. Om 11 uur verzamelen zich de eerste Lowlanders voor de hoofdingang. Eerst even de Lowlandskrant lezen. Deze biedt een prachtige weerspiegeling van hoe Planet Lowlands weer geshaked heeft de afgelopen dag. De zon breekt al door. Om de hoek bij de 24uurs tent laait de muziek op en wordt stevig gedanst. Voor sommige de morning-start. Voor anderen de morning-after party? Who cares?
Het festivalterrein opent haar deuren. Er volgt een run naar diverse oplaadstations. Telefoon, fotocamera, portemonnee en maag, alles wordt geladen. Ik lever de batterij in van mijn fotocamera bij het centrale oplaadstation. Voor mijn maag kies ik een omeletje Van’t Land, vertrouwde Nederlandse kost. Mijn maag durft exotisch en buitenlands eten nog niet aan. De koffie laat ik snel volgen door Twents gerstenat. De zon priemt fel en maakt dorstig. Nog moe van gisteren luister ik naar het fluwelen stemgeluid van Nina Kinert. Lowlands ontwaakt langzaam.
Vandaag wordt het een dagje slenteren en theater en cultuur snuiven. Kunstmakers duiken links en rechts vanuit de publieksstromen op. Les Grandes Personnes en grote nieuwsgierige kikkers hebben veel bekijks. Franse mime viert hoogtij op Lowlands. Ik laat me verleiden voor een mobiele stoelendans gepresenteerd door een negroïde Ad Visser look-a-like. Helaas heeft hij mijn verzoeknummer Love Shack van de B-52’s niet bij zich. Ik zwijmel op onvervalste soul van Radio Barkas. Cést une voiture qui fait la musique. Een bruine Lada met draaitafels verwerkt in de portieren doet de rest.
De zon wint het vandaag van de muziek. Het is te heet om lang te vertoeven in de megatenten. Gelukkig geeft de stand van Amnesty International een beetje verkoeling. Hier kun je voor een muntje een frisse douche nemen en het goede doel steunen. Op de achtergrond klinkt Moke uit de boxen van de Bravo-tent. Benjamin Herman geeft nog even acte de présence, uiteraard in Armani en met sax. The Damned Crooked Garbage laat ik voor wat het is. Te veel ouwe herrie. Liever beluister ik de drijvende Diva die, genesteld in een rok van kleurrijke paraplu’s, op Lake Lowlands diverse aria’s ten gehore brengt uit la Bohème van Puccini.
Ook het Stedelijk Museum is dit jaar aanwezig op Lowlands. Culture rukles. Ik laat mezelf fotoshoppen in een foto van een kunstwerk van het Stedelijk. Ik kies voor het varken van Jeff Koons. Langzaan duw ik het varken het kader uit.
Het muzikale hoogtepunt van de zaterdag vormt ongetwijfeld hiphop sensatie Kyteman. Ontroerd luister ik met mijn vrouw naar de prachtige trompetsolo van Colin Blenders. Kyteman’s verrassend repertoire en de mix van diverse muziekstijlen verbindt alle aanwezigen in de Alpha-tent. Dit is wat Lowlands groot maakt en groot houdt.
Met nog een vleugje Kaiser Chiefs keren we terug naar de groene camping en verwonderen ons over het assortiment aan tenten. We schieten beiden spontaan in de lach. Voor ons rijst een grote roze borst op uit het gras, voorzien van een heuse tepel. In deze tent wordt tijdens Lowlands niet alleen geslapen.
Het festivalterrein opent haar deuren. Er volgt een run naar diverse oplaadstations. Telefoon, fotocamera, portemonnee en maag, alles wordt geladen. Ik lever de batterij in van mijn fotocamera bij het centrale oplaadstation. Voor mijn maag kies ik een omeletje Van’t Land, vertrouwde Nederlandse kost. Mijn maag durft exotisch en buitenlands eten nog niet aan. De koffie laat ik snel volgen door Twents gerstenat. De zon priemt fel en maakt dorstig. Nog moe van gisteren luister ik naar het fluwelen stemgeluid van Nina Kinert. Lowlands ontwaakt langzaam.
Vandaag wordt het een dagje slenteren en theater en cultuur snuiven. Kunstmakers duiken links en rechts vanuit de publieksstromen op. Les Grandes Personnes en grote nieuwsgierige kikkers hebben veel bekijks. Franse mime viert hoogtij op Lowlands. Ik laat me verleiden voor een mobiele stoelendans gepresenteerd door een negroïde Ad Visser look-a-like. Helaas heeft hij mijn verzoeknummer Love Shack van de B-52’s niet bij zich. Ik zwijmel op onvervalste soul van Radio Barkas. Cést une voiture qui fait la musique. Een bruine Lada met draaitafels verwerkt in de portieren doet de rest.
De zon wint het vandaag van de muziek. Het is te heet om lang te vertoeven in de megatenten. Gelukkig geeft de stand van Amnesty International een beetje verkoeling. Hier kun je voor een muntje een frisse douche nemen en het goede doel steunen. Op de achtergrond klinkt Moke uit de boxen van de Bravo-tent. Benjamin Herman geeft nog even acte de présence, uiteraard in Armani en met sax. The Damned Crooked Garbage laat ik voor wat het is. Te veel ouwe herrie. Liever beluister ik de drijvende Diva die, genesteld in een rok van kleurrijke paraplu’s, op Lake Lowlands diverse aria’s ten gehore brengt uit la Bohème van Puccini.
Ook het Stedelijk Museum is dit jaar aanwezig op Lowlands. Culture rukles. Ik laat mezelf fotoshoppen in een foto van een kunstwerk van het Stedelijk. Ik kies voor het varken van Jeff Koons. Langzaan duw ik het varken het kader uit.
Het muzikale hoogtepunt van de zaterdag vormt ongetwijfeld hiphop sensatie Kyteman. Ontroerd luister ik met mijn vrouw naar de prachtige trompetsolo van Colin Blenders. Kyteman’s verrassend repertoire en de mix van diverse muziekstijlen verbindt alle aanwezigen in de Alpha-tent. Dit is wat Lowlands groot maakt en groot houdt.
Met nog een vleugje Kaiser Chiefs keren we terug naar de groene camping en verwonderen ons over het assortiment aan tenten. We schieten beiden spontaan in de lach. Voor ons rijst een grote roze borst op uit het gras, voorzien van een heuse tepel. In deze tent wordt tijdens Lowlands niet alleen geslapen.
30-09-2009
A few days of Lowland life (1)
Het is vrijdagochtend en ik popel. White lies wacht op mij. Natuurlijk ben ik veel te laat. Het oponthoud langs de dijk en de pitstop bij Hans en Grietje nekt me. Gelukkig wordt me een weg binnendoor gewezen. Door de polder. Blij steek ik mijn hoofd het raam uit mijn auto en roep luidkeels: “Lowlands here we come”. Braaf volg ik de roodwitte afzetlinten en aankondigingen van breed glimlachende vrijwilligers. De auto kan drie dagen uitrusten.
Ik zeul samen met mijn vrouw onze hoogstnoodzakelijke bivakkeerspullen richting Lowlandsentree. Na een uur wachten ontvang ik het felbegeerde polstrofeetje: polsband Lowlands 2009. Die gaat voorlopig niet meer af. De keuze valt dit jaar op de groene camping. Hij staat al bomvol. Langzaam zwellen zinderend de eerste muzieknoten aan. Nerveus worden links en recht rondom ons heen de laatste tentharingen de polderklei in gejast. Een kleurrijk garnizoen van iglotentjes is neergestreken. Lowlands kan eindelijk beginnen.
Vijf witte torens kijken me glimlachend aan. Ze lonken en spuwen witte rook tegen een blauwe hemel. Het is prachtig weer. De bewaking leest de ouderdom van mijn gezicht. Ik kan zo doorlopen en betreed de heilige grond van weer een perfect kunstzinnig gepimpt Lowlandsterrein. Halleluja. Snel oordoppen scoren, want we willen wel drie dagen lang genieten zonder oorcrashes. Eerst munten tappen en dan vooral snuiven, veel snuiven. Muziek, mensen, geuren, kleuren. Op naar het eerste optreden.
Even wennen aan de nieuwe terreinindeling. Lily Allen trapt voor ons af. Langzaam komt ze op gang en neemt het podium geraffineerd met finesse in beslag. De condooms, verspreid voorafgaand aan het concert, vliegen plots om de oren. Fuck you! Vanachter haar donkerblauwe maskerade blaast ze stoom. Ze kan het roken niet laten. Rondom mij heen vallen bosjes tieners in katzwijm. Het is vroeg en de hormonen gieren al door de keel. Dat maakt dorstig. De eerste biertjes smaken goed.
Faith no more is reunited. De Alphatent zindert. Een groots optreden waarbij the old boys met een prachtige playlist een intieme sfeer weten te creëren in de mega Alpha-tent. Op zich al een prestatie. Voor the Prodigy is het nu slechts een kwestie van inkoppen. Deze podiumdieren hebben niet veel nodig. Een stevige show wordt neergezet met een perfecte mix van beats en lichteffect. Binnen no time staat de hele Alpha-tent op zijn kop. De adrenaline giert door de lucht. Wat een feest. Nog onder de indruk van deze energieboost loopt het festival terrein langzaam leeg.
Op zoek naar de tent. Hij is nieuw en dus is ie kwijt. Na 10 minuten zoeken in het pikkedonker nodigt het benevelde tentdoek niet echt uit om te slapen. Het luchtbed werkt ook niet echt mee. Sterker nog het laat zich helemaal gaan. Met een diepe zucht stoot het zijn laatste adem uit. Ik ga plat onder zeil.
Het is weer vroeg ochtend. De wachtende rij voor de damesdouches nodigt niet uit. Dat moet ook de vrouw gedacht hebben die voor mij in de rij staat bij de herendouches. Een vrouw met ballen.
Fris en fruitig gaan mijn vrouw en ik eerst op zoek naar Lowlands Hema–campingwinkel. Twee luchtbedden a.u.b. Tweepersoonsluchtbedden worden hier niet verkocht. Vreemd, zou je denken. Gisteren hoorden we nog twee tieners mompelen: Ik kon niet slapen vannacht, ik lag voor het eerst alleen in en tent. Wat? Alleen in een tent? Op Lowlands slaapt niemand alleen in een tent.
Bij twintigers loopt de conversatie iets anders: Lieverd, ik wil dat je nu terug komt. Onmiddellijk. Ik weet dat je aan het zoeken bent!
Lowlands, een uitlaatklepfestival voor jong en oud, voor muzikale, alcoholische, creatieve en spirituele fun en exposure. Verbondenheid in diversiteit in mens, cultuur en muziek.
Ik zeul samen met mijn vrouw onze hoogstnoodzakelijke bivakkeerspullen richting Lowlandsentree. Na een uur wachten ontvang ik het felbegeerde polstrofeetje: polsband Lowlands 2009. Die gaat voorlopig niet meer af. De keuze valt dit jaar op de groene camping. Hij staat al bomvol. Langzaam zwellen zinderend de eerste muzieknoten aan. Nerveus worden links en recht rondom ons heen de laatste tentharingen de polderklei in gejast. Een kleurrijk garnizoen van iglotentjes is neergestreken. Lowlands kan eindelijk beginnen.
Vijf witte torens kijken me glimlachend aan. Ze lonken en spuwen witte rook tegen een blauwe hemel. Het is prachtig weer. De bewaking leest de ouderdom van mijn gezicht. Ik kan zo doorlopen en betreed de heilige grond van weer een perfect kunstzinnig gepimpt Lowlandsterrein. Halleluja. Snel oordoppen scoren, want we willen wel drie dagen lang genieten zonder oorcrashes. Eerst munten tappen en dan vooral snuiven, veel snuiven. Muziek, mensen, geuren, kleuren. Op naar het eerste optreden.
Even wennen aan de nieuwe terreinindeling. Lily Allen trapt voor ons af. Langzaam komt ze op gang en neemt het podium geraffineerd met finesse in beslag. De condooms, verspreid voorafgaand aan het concert, vliegen plots om de oren. Fuck you! Vanachter haar donkerblauwe maskerade blaast ze stoom. Ze kan het roken niet laten. Rondom mij heen vallen bosjes tieners in katzwijm. Het is vroeg en de hormonen gieren al door de keel. Dat maakt dorstig. De eerste biertjes smaken goed.
Faith no more is reunited. De Alphatent zindert. Een groots optreden waarbij the old boys met een prachtige playlist een intieme sfeer weten te creëren in de mega Alpha-tent. Op zich al een prestatie. Voor the Prodigy is het nu slechts een kwestie van inkoppen. Deze podiumdieren hebben niet veel nodig. Een stevige show wordt neergezet met een perfecte mix van beats en lichteffect. Binnen no time staat de hele Alpha-tent op zijn kop. De adrenaline giert door de lucht. Wat een feest. Nog onder de indruk van deze energieboost loopt het festival terrein langzaam leeg.
Op zoek naar de tent. Hij is nieuw en dus is ie kwijt. Na 10 minuten zoeken in het pikkedonker nodigt het benevelde tentdoek niet echt uit om te slapen. Het luchtbed werkt ook niet echt mee. Sterker nog het laat zich helemaal gaan. Met een diepe zucht stoot het zijn laatste adem uit. Ik ga plat onder zeil.
Het is weer vroeg ochtend. De wachtende rij voor de damesdouches nodigt niet uit. Dat moet ook de vrouw gedacht hebben die voor mij in de rij staat bij de herendouches. Een vrouw met ballen.
Fris en fruitig gaan mijn vrouw en ik eerst op zoek naar Lowlands Hema–campingwinkel. Twee luchtbedden a.u.b. Tweepersoonsluchtbedden worden hier niet verkocht. Vreemd, zou je denken. Gisteren hoorden we nog twee tieners mompelen: Ik kon niet slapen vannacht, ik lag voor het eerst alleen in en tent. Wat? Alleen in een tent? Op Lowlands slaapt niemand alleen in een tent.
Bij twintigers loopt de conversatie iets anders: Lieverd, ik wil dat je nu terug komt. Onmiddellijk. Ik weet dat je aan het zoeken bent!
Lowlands, een uitlaatklepfestival voor jong en oud, voor muzikale, alcoholische, creatieve en spirituele fun en exposure. Verbondenheid in diversiteit in mens, cultuur en muziek.
Abonneren op:
Posts (Atom)