Een grootmeester in schoonheid
Hemelfotograaf
Posts tonen met het label ode. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ode. Alle posts tonen
20-09-2023
12-03-2023
Smullen met Brel
Olympia bruist
Zanger vol gebarentaal
Vervoert het publiek
Meeslepend zijn verhaal
Vurig zingend, zweet en bloed
Hij verlaat ons niet
Met lief Marieke
Saam zwevend over plat land
Veilig hun haven
Gal en gif spuwend
De dichter weet van wanten
Tierend Frans en Vlaams
Voorspellend zijn blik
Polariserend het kwaad
Avant la lettre
Vriend en vijand eens
Hier staat een meesterzanger
Ons les te lezen
Handen ten hemel
Blik volledig extatisch
We smullen van Brel
--------
Voorgedragen tijdens Spotlight Jacques Brel bij PandP in Eindhoven op zondag 12 maart 2023.
Muzikanten en dichters bijeen met diverse en unieke hommages.
Organisatie Poëzieclub Eindhoven, Patrick van der Voort en Hans F. Marijnissen
Voor mijn voordracht (kersen)bonbons van AH uitgedeeld.
Muziekoptredens van onder andere, Nooit nooit en Hans Rombaut, Ruud Verhoeven en Jacques Smeets (Brel op zijn Limburgs).
05-08-2020
Ode aan Bies
Geen kort verhaal. Nee Bies. Een leven lang verwondering opgetekend in letterpracht en woordstroom. Uit het leven gegrepen en daarin telkens terug geworpen. Hergeboorten telkens opnieuw. Angst van zich af schrijvend, begripvol in heldere taal, reizend samen met pen en kladblok door een fantastisch brein. Geen brommer nodig op zee, geen kaartenmakers die het naspelen. Niet van lichte zeden noch van bovenkooi. Een waarachtig mens absoluut niet overtollig. Er zijn er al zovelen. Geen poezenleven dat is zeker waar. Maar met een megagrote aaibaarheidsfactor. Snorren met inkt. Maarten kan het allemaal. Geen hallucinatie is hem te veel. Gedachten bieden troost en jagen het leven op stang. Het kan allemaal. Rust in vrede lieve man van mooie woorden. Ik blijf jou gedenken. Dank daarvoor. Mijn held. Kusje aan Eva.
RIP Maarten Biesheuvel
(23-05-1939 – 30-07-2020)
04-05-2018
Harrie Banneling
Harrie Banneling is een beetje doorgedraaid. Een heel klein beetje maar. Net genoeg om binnen het WMO te vallen. Wat een geluk. De mantelzorger die nu dagelijks bij hem thuis komt draagt altijd een blauwe mantel. Op verzoek van Harrie. Want blauw is Harrie's lievelingskleur. Tijdens het intakegesprek heeft Harrie aangegeven dat zijn mantelzorger wel van dieren moet houden en van piano's. Harrie heeft een Steinway waar hij al jarenlang liedjes op componeert en een poes. Een mooie witte Angora en ze heet Hoezepoes. Ondanks haar leeftjd spint Hoezepoes als de beste. Wol en garen. Het gespin van Hoezepoes werkt als een metronoom voor Harrie. Het eerste liedje dat hij componeerde droeg hij dan ook op aan haar.
Harrie is nu al tachtig jaar en Hoezepoes vijftien. Ze doen een wedstrijdje wie het eerste gaat. Niet dood. Nee, nee. Een windje. Dat vinden ze beiden leuk. Windjes laten. De mantelzorger niet. Die rent dan druk wapperend met zijn blauwe mantel door de woonkamer. Lol dat ze dan hebben. Met grote halen slaat Harrie dan met zijn grote handen op de toetsen van zijn piano. Een kabaal! Zijn vingers zijn te stijf en dik om nog een toets tegelijk te slaan. Wat een klerenherrie. Daar helpt geen mantelzorg meer tegen.
De grote handen kwamen Harrie wel van pas in zijn arbeidsleven. Als stratenmaker was dat een groot voordeel. Hij opperde kilo's stenen met zijn grote handen. En toen hij wat meer ervaring kreeg legde hij grote straten met stenen aan. Met blauwe stenen bij voorkeur. De blauwe straten leken op rivieren die door kleine dorpen en grote steden stroomden. Pleinen werden zeeën. Stratenmaker op zee noemden ze hem vroeger.
Nu zit Harrie alweer vijftien jaar thuis. Veel dorpen en steden heeft hij gezien. Ook in het buitenland. Hij werd al snel beroemd als stratenmaker op zee in binnen- en buitenland. Een boekingskantoor heeft hij uiteindelijk in moeten schakelen om aan de grote vraag te voldoen. Een opleidingsinstituut is hij zelfs begonnen. Zijn idee werd al snel opgepikt, lees gejat. In Mekka transformeerden leipe Arabieren zijn blauwe zeestraten naar rode, ongevraagd. Niet zo netjes, wel? Harrie raakte er haast van aan de drank. Dol werd hij van port Soedan, het lekkerste drankje dat ooit door zijn keel stroomde. Wel een beetje zout. Maar toch, het smaakte toch wel zoet na al het zuur.
Thuis zit ie nu. Harrie Banneling als banneling, maar wel met mantelzorg. Blauwe mantelzorg. Want Harrie moet ook zelf een bijdrage leveren. De helft ongeveer. Bij mantelzorg van 24/7 is dat toch wel prijzig. Maar Harrie verdient de beste zorg die er is. Om in zijn hoge onkosten te voorzien componeert hij liedjes op zijn eigen Steinway. Inspiratie voor zijn liedjes vindt hij in dagelijkse rituelen. In de blauwe mantelzorger bijvoorbeeld. Hetty heet ze. Hetty draagt grote zorg voor Harrie en daarvoor wil hij haar graag bedanken. Soms zet Hetty Harrie voor het blok. Daarover heeft hij een mooi liedje geschreven. Het blok dat voor twijfel zorgt heeft hij vertaald in mooie muziek en tekst. Heel simpel en to the point. Gewoon ja zuster, nee zuster. Meer moet dat niet zijn. De titel van het lied was daarmee ook meteen rond.
Rond titels moet je nooit geitebreien. Zijn oom Willem vond dat ook. Ach ja, ome Willem, nu drie jaar dood. Harrie mist hem nog steeds. Zijn favoriete oom. Hij was degene die hem altijd, na een lange dag werken op straat, mee nam naar de kroeg. Hun favoriete kroegie, Het schaap zonder poten. Wat hebben ze daar een hoop Sonneveldjes gedronken samen. Those where the days. Ze dronken de Sonneveldjes altijd heel deftig, met hun pinken omhoog. Als ze er genoeg op hadden dansten ze samen de Alexander Polka en raakten dan volledig de Klutz kwijt. In Het schaap zonder poten, te Delft.
Wat een theater, wat een feest. Altijd met Harrie, harde werker en bovenal levensgenieter. Tussen 1955 en 1999 heeft hij 44 jaar lang prima werk geleverd. Helaas heeft Harrie aan het einde van zijn leven niet mogen winnen van Hoezepoes. Geen windjes meer. RIP Harrie.
Harrie is nu al tachtig jaar en Hoezepoes vijftien. Ze doen een wedstrijdje wie het eerste gaat. Niet dood. Nee, nee. Een windje. Dat vinden ze beiden leuk. Windjes laten. De mantelzorger niet. Die rent dan druk wapperend met zijn blauwe mantel door de woonkamer. Lol dat ze dan hebben. Met grote halen slaat Harrie dan met zijn grote handen op de toetsen van zijn piano. Een kabaal! Zijn vingers zijn te stijf en dik om nog een toets tegelijk te slaan. Wat een klerenherrie. Daar helpt geen mantelzorg meer tegen.
De grote handen kwamen Harrie wel van pas in zijn arbeidsleven. Als stratenmaker was dat een groot voordeel. Hij opperde kilo's stenen met zijn grote handen. En toen hij wat meer ervaring kreeg legde hij grote straten met stenen aan. Met blauwe stenen bij voorkeur. De blauwe straten leken op rivieren die door kleine dorpen en grote steden stroomden. Pleinen werden zeeën. Stratenmaker op zee noemden ze hem vroeger.
Nu zit Harrie alweer vijftien jaar thuis. Veel dorpen en steden heeft hij gezien. Ook in het buitenland. Hij werd al snel beroemd als stratenmaker op zee in binnen- en buitenland. Een boekingskantoor heeft hij uiteindelijk in moeten schakelen om aan de grote vraag te voldoen. Een opleidingsinstituut is hij zelfs begonnen. Zijn idee werd al snel opgepikt, lees gejat. In Mekka transformeerden leipe Arabieren zijn blauwe zeestraten naar rode, ongevraagd. Niet zo netjes, wel? Harrie raakte er haast van aan de drank. Dol werd hij van port Soedan, het lekkerste drankje dat ooit door zijn keel stroomde. Wel een beetje zout. Maar toch, het smaakte toch wel zoet na al het zuur.
Thuis zit ie nu. Harrie Banneling als banneling, maar wel met mantelzorg. Blauwe mantelzorg. Want Harrie moet ook zelf een bijdrage leveren. De helft ongeveer. Bij mantelzorg van 24/7 is dat toch wel prijzig. Maar Harrie verdient de beste zorg die er is. Om in zijn hoge onkosten te voorzien componeert hij liedjes op zijn eigen Steinway. Inspiratie voor zijn liedjes vindt hij in dagelijkse rituelen. In de blauwe mantelzorger bijvoorbeeld. Hetty heet ze. Hetty draagt grote zorg voor Harrie en daarvoor wil hij haar graag bedanken. Soms zet Hetty Harrie voor het blok. Daarover heeft hij een mooi liedje geschreven. Het blok dat voor twijfel zorgt heeft hij vertaald in mooie muziek en tekst. Heel simpel en to the point. Gewoon ja zuster, nee zuster. Meer moet dat niet zijn. De titel van het lied was daarmee ook meteen rond.
Rond titels moet je nooit geitebreien. Zijn oom Willem vond dat ook. Ach ja, ome Willem, nu drie jaar dood. Harrie mist hem nog steeds. Zijn favoriete oom. Hij was degene die hem altijd, na een lange dag werken op straat, mee nam naar de kroeg. Hun favoriete kroegie, Het schaap zonder poten. Wat hebben ze daar een hoop Sonneveldjes gedronken samen. Those where the days. Ze dronken de Sonneveldjes altijd heel deftig, met hun pinken omhoog. Als ze er genoeg op hadden dansten ze samen de Alexander Polka en raakten dan volledig de Klutz kwijt. In Het schaap zonder poten, te Delft.
Wat een theater, wat een feest. Altijd met Harrie, harde werker en bovenal levensgenieter. Tussen 1955 en 1999 heeft hij 44 jaar lang prima werk geleverd. Helaas heeft Harrie aan het einde van zijn leven niet mogen winnen van Hoezepoes. Geen windjes meer. RIP Harrie.
07-12-2016
Quiet 500
‘Rijkdom erotiseert en wordt gevierd. Armoede wordt in stilte beleden. Vandaar de Quiet 500, een glossy magazine waarin de (stille) armoede vanuit verschillende kanten wordt belicht. De redactie van dit blad daagt hiermee de 500 rijkste Nederlanders uit om mee te werken aan armoedeverzachting.’
Dat kopt de kop van de website Quiet500 ergens in januari 2016. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar hoe triest en treffend. De redactie stuurde een brief naar de 500 rijkste Nederlanders voor hulp. Het is inmiddels de tweede editie en veel bekende Nederlanders en Belgen werkten er aan mee. De opbrengst van de Quiet 500 gaat volledig naar innovatieve armoedeprojecten. Het is een luxe glossy met een cover van schuurpapier. Want het schuurt en het schrijnt, de armoede in Nederland.
Waarom raakt het bovenstaande mij zo. Omdat het mij doet denken aan mijn broer, die nu alweer elf jaar geleden, veel te jong overleed. Een journalist, een romanticus in hart en nieren en initiatiefnemer en tekstschrijver van het mooie project Serzjant Paeper, uitgevoerd als openingsact bij het Zomerparkfeest in Venlo, in de zomer van 2006, een half jaar na zijn sterven.
Een prachtige Limburgse hertaling van de baanbrekende elpee van de Beatles ‘Sergant Pepper’s Lonely Hearts Club Band’. De opbrengst van het project en CD werd geschonken aan de ‘lonely hearts’ van Venlo, de thuis- en daklozen in de stad. Serzjant Paepers Oeits Haos Sterre Band bestond uit vijf Venlose muzikanten. De beroemde hoes kreeg een bijzonder Venloos tintje met onder andere Chriet Titulaer, Chantal Janzen, Huub Stapel en Geert Wilders op de front.
Dit schrijven van mij is een ode aan mijn lieve broer. Een broer waaraan ik schatplichtig ben. Waarvan ik mede de schrijverskunst heb afgekeken. Het bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Lieve broer, aan jou draag ik deze column op, tevens mijn 500ste inzending bij Column X. Opdat uit armoede nog veel rijkdom mag ontstaan en groeien. Immateriële welteverstaan.
Uiteraard ook dank aan de redactie en alle lezers en schrijvers van Column X die de moeite hebben genomen om een deel of misschien wel alle 500 inzendingen te plaatsen, lezen en/of te becommentariëren. Zonder jullie had ik dat nooit gered en zonder jullie had ik er lang niet zoveel plezier aan beleefd. Many thanks daarvoor.
Mien
Bronvermelding en meer informatie:
http://www.quiet500.nl
http://www.streektaalzang.nl/strk/limb/pers/p067spa1.htm
https://www.nrc.nl/nieuws/2006/07/28/bliefse-nog-beej-mich-helse-nog-van-mich-11168835-a798410
http://www.beatlesfanclub.nl/beatles-nieuws/nieuws-mainmenu-47/634-sgt-pepper-in-venloos-dialect
Dat kopt de kop van de website Quiet500 ergens in januari 2016. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar hoe triest en treffend. De redactie stuurde een brief naar de 500 rijkste Nederlanders voor hulp. Het is inmiddels de tweede editie en veel bekende Nederlanders en Belgen werkten er aan mee. De opbrengst van de Quiet 500 gaat volledig naar innovatieve armoedeprojecten. Het is een luxe glossy met een cover van schuurpapier. Want het schuurt en het schrijnt, de armoede in Nederland.
Waarom raakt het bovenstaande mij zo. Omdat het mij doet denken aan mijn broer, die nu alweer elf jaar geleden, veel te jong overleed. Een journalist, een romanticus in hart en nieren en initiatiefnemer en tekstschrijver van het mooie project Serzjant Paeper, uitgevoerd als openingsact bij het Zomerparkfeest in Venlo, in de zomer van 2006, een half jaar na zijn sterven.
Een prachtige Limburgse hertaling van de baanbrekende elpee van de Beatles ‘Sergant Pepper’s Lonely Hearts Club Band’. De opbrengst van het project en CD werd geschonken aan de ‘lonely hearts’ van Venlo, de thuis- en daklozen in de stad. Serzjant Paepers Oeits Haos Sterre Band bestond uit vijf Venlose muzikanten. De beroemde hoes kreeg een bijzonder Venloos tintje met onder andere Chriet Titulaer, Chantal Janzen, Huub Stapel en Geert Wilders op de front.
Dit schrijven van mij is een ode aan mijn lieve broer. Een broer waaraan ik schatplichtig ben. Waarvan ik mede de schrijverskunst heb afgekeken. Het bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Lieve broer, aan jou draag ik deze column op, tevens mijn 500ste inzending bij Column X. Opdat uit armoede nog veel rijkdom mag ontstaan en groeien. Immateriële welteverstaan.
Uiteraard ook dank aan de redactie en alle lezers en schrijvers van Column X die de moeite hebben genomen om een deel of misschien wel alle 500 inzendingen te plaatsen, lezen en/of te becommentariëren. Zonder jullie had ik dat nooit gered en zonder jullie had ik er lang niet zoveel plezier aan beleefd. Many thanks daarvoor.
Mien
Bronvermelding en meer informatie:
http://www.quiet500.nl
http://www.streektaalzang.nl/strk/limb/pers/p067spa1.htm
https://www.nrc.nl/nieuws/2006/07/28/bliefse-nog-beej-mich-helse-nog-van-mich-11168835-a798410
http://www.beatlesfanclub.nl/beatles-nieuws/nieuws-mainmenu-47/634-sgt-pepper-in-venloos-dialect
11-01-2016
Wilde wind
Verwonderd neem ik het nieuws waar. David Bowie is niet meer. Sinds de dood van John Lennon niet meer zo overrompeld door het overlijden van een icoon. De impact die David op mijn leven heeft gehad is groot. Net als die van John. Ik schaar me daarmee onder velen. David is net als John bepalend geweest, een vernieuwer in diverse opzichten, in muziek en kunst, in verandering van beiden. Maar bovenal heeft hij als geen ander naadloos aangevoeld wat hem en ons te wachten stond. Een scherp gevoel voor timing, het momentum. Deze bijzondere kwaliteit ligt ten grondslag aan al zijn creaties, zijn scheppingen. Een stijlicoon wordt hij genoemd. Ik vind dat het verder gaat.
Ben sterk genoeg om jezelf te zijn. Een adagium ingegeven door de meester zelf. Dat is wat hij mij meegeeft. Wild, wild is de wind die hem luister geeft. Wild is ook de wind die langs mijn naaktheid glijdt bij mijn eerste serieuze liefdesspel. Op de zwoele klanken van een wilde wind uit muziekboxen, voortgedreven in een nacht van passie, lichamen die versmelten, kronkelend op de vloer, zwelgend in passie, geilheid en genot, vijf centimeter verheven, voelbaar in love, dwarrelend in vage mist, op de tong niets dan zoet, zout, zuur en bitter. Wild, wild is the wind. Say you love me, say you do.
En dan nog eens pakweg vijfentwintig jaar later. Zomaar. Een cadeau. Een verrassing. Hoog verheven in een stille hoek op een balkon in een zwoel en zweterig paradijs, samen dansen geheel in stijl, met mijn lieve vrouw. Overvallen door muziek. In haar armen prijs ik me de gelukkigste mens op aarde. Space Oddity, gespeeld door D’Angelo in Paradiso. We dansen langs de balustrade en heel het paradijs gaat in ons op. Say you love me, say you do. Een gedenkwaardige avond en forever young. Dankjewel, David Robert Jones. Voor de schone kunsten en de liefde. Voor het brengen van mooie muziek in mijn leven. Het ga je goed. Whenever, wherever. 11-01-2016
Wild is the wind (song explained at Wikipedia)
Wild is the wind by Nina Simone
wild is the wind by David Bowie
Space Oddity by D'Angelo (35:20min)(Paradiso 2-2-2012)
Ben sterk genoeg om jezelf te zijn. Een adagium ingegeven door de meester zelf. Dat is wat hij mij meegeeft. Wild, wild is de wind die hem luister geeft. Wild is ook de wind die langs mijn naaktheid glijdt bij mijn eerste serieuze liefdesspel. Op de zwoele klanken van een wilde wind uit muziekboxen, voortgedreven in een nacht van passie, lichamen die versmelten, kronkelend op de vloer, zwelgend in passie, geilheid en genot, vijf centimeter verheven, voelbaar in love, dwarrelend in vage mist, op de tong niets dan zoet, zout, zuur en bitter. Wild, wild is the wind. Say you love me, say you do.
En dan nog eens pakweg vijfentwintig jaar later. Zomaar. Een cadeau. Een verrassing. Hoog verheven in een stille hoek op een balkon in een zwoel en zweterig paradijs, samen dansen geheel in stijl, met mijn lieve vrouw. Overvallen door muziek. In haar armen prijs ik me de gelukkigste mens op aarde. Space Oddity, gespeeld door D’Angelo in Paradiso. We dansen langs de balustrade en heel het paradijs gaat in ons op. Say you love me, say you do. Een gedenkwaardige avond en forever young. Dankjewel, David Robert Jones. Voor de schone kunsten en de liefde. Voor het brengen van mooie muziek in mijn leven. Het ga je goed. Whenever, wherever. 11-01-2016
Wild is the wind (song explained at Wikipedia)
Wild is the wind by Nina Simone
wild is the wind by David Bowie
Space Oddity by D'Angelo (35:20min)(Paradiso 2-2-2012)
05-12-2014
Houd me eens vast
Ik kan wachten, ik kan hopen, ik kan duimen dat het lukt. In gedachten kan ik slapen maar toch lig ik wakker op mijn rug. Urenlang kijk ik naar hetzelfde rotbehang. Hoor alleen maar, dat ik hulp krijg van de tijd. ‘Jongen, de tijd sleept jou er doorheen’.
Maar hoe langer het duurt, hoe groter de spijt. En alweer een volgend uur voorbij. Het is niet zo dat ik jou iets verwijt. Maar echt, wekenlang ben ik de tel al kwijt. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben heel stil of zeg heel zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het ook kost.
Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om. Al die jaren, al onze eigen café’s in Dublin, Gent en thuis. Alle waren. Wat jij toch met hun deed.
Iedere harde vuist, ik voel hem nog, maar liever toch, vergat ik alles nu. Houd me eens vast. En laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben stil, zeg zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het me ook kost. Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om.
Zijn er kleuren? Zijn er meisjes? Zijn er kroegen, daar waar jij nu bent? Sorry voor die domme bloemenblaadjes, die liggen op jouw kist. Ik ga niet mee. Word liever oud. Omdat ik van het leven houd. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben.
Opgedragen aan Twan, vrij vertaald, met dank aan Frans.
Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!.
NB (04-01-2014):
Dat is frappant. Tweede kerstdag bij Top 2000 a go go. Hald mich ens vast. Gememoriseerd door Jack Poels (Rowwen Heze) als mooi (troost)lied. Dat ik dat gemist heb! Mooie minidocumentaire over het lied. Mijn zus herinnerde mij er vandaag aan, waarvoor dank. Effen zappen naar de volgende minuten en seconden: 12:50 - 19:00. Zanger Frans Pollux van Neet oet Lottum licht het nummer toe.
http://www.npo.nl/top-2000-a-gogo/26-12-2014/VPWON_1221985
Ik zal het nooit meer vergeten. Frans alleen op de piano, laat op de avond, tijdens afscheidsreceptie, na de begrafenis van mijn broer Twan, in 2005. Het lied was pas uit. Hij kon het niet spelen in de kerk wegens andere verplichtingen met Neet oet Lottem. Maar wat was ik blij en verdrietig tegelijk. Met dit verlaat optreden. En met mij vele anderen. Over troost en liefde gesproken. Thanks again!
Maar hoe langer het duurt, hoe groter de spijt. En alweer een volgend uur voorbij. Het is niet zo dat ik jou iets verwijt. Maar echt, wekenlang ben ik de tel al kwijt. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben heel stil of zeg heel zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het ook kost.
Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om. Al die jaren, al onze eigen café’s in Dublin, Gent en thuis. Alle waren. Wat jij toch met hun deed.
Iedere harde vuist, ik voel hem nog, maar liever toch, vergat ik alles nu. Houd me eens vast. En laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben stil, zeg zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het me ook kost. Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om.
Zijn er kleuren? Zijn er meisjes? Zijn er kroegen, daar waar jij nu bent? Sorry voor die domme bloemenblaadjes, die liggen op jouw kist. Ik ga niet mee. Word liever oud. Omdat ik van het leven houd. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben.
Opgedragen aan Twan, vrij vertaald, met dank aan Frans.
Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!.
NB (04-01-2014):
Dat is frappant. Tweede kerstdag bij Top 2000 a go go. Hald mich ens vast. Gememoriseerd door Jack Poels (Rowwen Heze) als mooi (troost)lied. Dat ik dat gemist heb! Mooie minidocumentaire over het lied. Mijn zus herinnerde mij er vandaag aan, waarvoor dank. Effen zappen naar de volgende minuten en seconden: 12:50 - 19:00. Zanger Frans Pollux van Neet oet Lottum licht het nummer toe.
http://www.npo.nl/top-2000-a-gogo/26-12-2014/VPWON_1221985
Ik zal het nooit meer vergeten. Frans alleen op de piano, laat op de avond, tijdens afscheidsreceptie, na de begrafenis van mijn broer Twan, in 2005. Het lied was pas uit. Hij kon het niet spelen in de kerk wegens andere verplichtingen met Neet oet Lottem. Maar wat was ik blij en verdrietig tegelijk. Met dit verlaat optreden. En met mij vele anderen. Over troost en liefde gesproken. Thanks again!
01-12-2013
Hoe divers diverse diversen kunnen zijn
Een ode aan diverse diversen, zo zou ik deze column willen beschrijven. Beschrijven? Hoezo beschrijven? Hij is nog geeneens geschreven. Schrijven is zo middeleeuws, vertelde iemand mij onlangs. Hoe durft die persoon het in het hoofd te halen? Leeghoofd. Maar toch was ik getriggerd. Ik ga niet schrijven, ik ga knippen en plakken. Proefondervindelijk, creatief, in aandacht verbonden en uiteraard heel divers. Dat zal die persoon leren. Schrijven middeleeuws. Ammehoela.
Divers heb ik uit diverse columns de eerste zin geknipt en geplakt. Ik laat ze pronken in een categorie die iedereen kent, de categorie diversen. Een categorie steevast te vinden als verzamelrubriek, als folder en kolder, op harde schijven en op webpagina’s. Lees en verbaas u zelf, hoe divers diverse diversen kunnen zijn, in een bloemlezing samengesteld uit columns van novemberschrijvers op website ColumnX. Gerubriceerd, niet van A tot Z, maar van C tot X. Of zo u wil van V tot C.
Vandaag is geen dag als alle anderen. De foto toont een doorsnee gezin dat net een leuke dag achter de rug heeft. Hallo, ik ben Femke, 34 jaar oud, heb een dochter van zes, twee draken van honden (ook wel draak & draak genoemd), pas getrouwd, net gestopt met werken en inmiddels 18 weken in verwachting. Verschillende honden hebben wij vroeger thuis gehad. Ik heb altijd gedacht dat het moeilijk was om gelukkig te worden. De man op het bankje rondom de boom begint iets te hardop te lachen.
Terwijl in Nederland en Vlaanderen onder de volwassenen de discussie losbarst over welke kleur de “zwarte” Pieten nu in de toekomst moeten hebben, kan ik het niet laten hier eventjes mijn zegje over te doen. Ik was bijna gestopt met schrijven. De beste tijd waarop ik inspiratie krijg ligt ergens tussen een uur of één ‘s nachts en halfzes in de ochtend. Toch wel kunnen slapen gelukkig.
Kreunend tilde Trees de wasmand op het bed met daarin zeker 10 kilo verzameld strijkgoed. Vriend van mij vroeg gisteren of ik nog had gestemd op één van de genomineerden van de televizier ring. Ik ben van de week weer eens naar de kapper geweest. Hét nieuws van de dag: er hoeven slechts negentien (!) in plaats van de eerder genoemde zesentwintig gevangenissen dicht.
Zomaar een dag bij het water. Welke dertiger kent het niet? Het zomerspektakel 2007 in Nederhorst den Berg: de titel is een waar understatement! Twee culturen die elkaar de hand reiken. Een jaar of vijf geleden begon de ‘breezerslet’-generatie door te slaan in Nederland. Uw Kinderen zijn niet Uw Kinderen. Voetbal is populair, voetbalplaatjes ook.
Kamp je als ondernemer met een negatief resultaat als gevolg van de economische crisis? “Het doet maar even pijn” zei de lieftallige tandartsassistente terwijl de wat minder fris ogende tandendokter me smalend aankeek. Laatst kwam ik weer een stukje over hem tegen. Aanschouwt dien schonen vent die voor u op het beeldscherm rent.
Politie Middelburg, met IJzermans.. “Mevrouw R.” Het Franse “kermesse”, betekent “kermis”. Baasje is verdrietig. Toen de waterberen uiteindelijk besloten hadden om de Topa Woestijn te verlaten wisten Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck en Coenraedt dat hun vertrek van die plek ook in de nabije toekomst lag. Op vakantie gaan is tof.
Mien knipt en plakt
p.s.:
Vergeet u de column niet te downloaden en op te slaan in het mapje diversen?
Met dank aan:
Arjan, arta, Bart Brompot, Bert K, Blanchefort, Chris, ChristaWitte, Fem, Ferrara, FranK, g.van stipdonk, Hakunamatafa, Harrie, Indobuzuk, irma1969, Jip, La-vie-en-rose, Libelle, Meralixe, Pierken, Sagita, sane, Sim, Spencer, Tessadus, trawant, Vannessa Gusted, wheatergir, Yoshimitsu, Yfs
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Divers heb ik uit diverse columns de eerste zin geknipt en geplakt. Ik laat ze pronken in een categorie die iedereen kent, de categorie diversen. Een categorie steevast te vinden als verzamelrubriek, als folder en kolder, op harde schijven en op webpagina’s. Lees en verbaas u zelf, hoe divers diverse diversen kunnen zijn, in een bloemlezing samengesteld uit columns van novemberschrijvers op website ColumnX. Gerubriceerd, niet van A tot Z, maar van C tot X. Of zo u wil van V tot C.
Vandaag is geen dag als alle anderen. De foto toont een doorsnee gezin dat net een leuke dag achter de rug heeft. Hallo, ik ben Femke, 34 jaar oud, heb een dochter van zes, twee draken van honden (ook wel draak & draak genoemd), pas getrouwd, net gestopt met werken en inmiddels 18 weken in verwachting. Verschillende honden hebben wij vroeger thuis gehad. Ik heb altijd gedacht dat het moeilijk was om gelukkig te worden. De man op het bankje rondom de boom begint iets te hardop te lachen.
Terwijl in Nederland en Vlaanderen onder de volwassenen de discussie losbarst over welke kleur de “zwarte” Pieten nu in de toekomst moeten hebben, kan ik het niet laten hier eventjes mijn zegje over te doen. Ik was bijna gestopt met schrijven. De beste tijd waarop ik inspiratie krijg ligt ergens tussen een uur of één ‘s nachts en halfzes in de ochtend. Toch wel kunnen slapen gelukkig.
Kreunend tilde Trees de wasmand op het bed met daarin zeker 10 kilo verzameld strijkgoed. Vriend van mij vroeg gisteren of ik nog had gestemd op één van de genomineerden van de televizier ring. Ik ben van de week weer eens naar de kapper geweest. Hét nieuws van de dag: er hoeven slechts negentien (!) in plaats van de eerder genoemde zesentwintig gevangenissen dicht.
Zomaar een dag bij het water. Welke dertiger kent het niet? Het zomerspektakel 2007 in Nederhorst den Berg: de titel is een waar understatement! Twee culturen die elkaar de hand reiken. Een jaar of vijf geleden begon de ‘breezerslet’-generatie door te slaan in Nederland. Uw Kinderen zijn niet Uw Kinderen. Voetbal is populair, voetbalplaatjes ook.
Kamp je als ondernemer met een negatief resultaat als gevolg van de economische crisis? “Het doet maar even pijn” zei de lieftallige tandartsassistente terwijl de wat minder fris ogende tandendokter me smalend aankeek. Laatst kwam ik weer een stukje over hem tegen. Aanschouwt dien schonen vent die voor u op het beeldscherm rent.
Politie Middelburg, met IJzermans.. “Mevrouw R.” Het Franse “kermesse”, betekent “kermis”. Baasje is verdrietig. Toen de waterberen uiteindelijk besloten hadden om de Topa Woestijn te verlaten wisten Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck en Coenraedt dat hun vertrek van die plek ook in de nabije toekomst lag. Op vakantie gaan is tof.
Mien knipt en plakt
p.s.:
Vergeet u de column niet te downloaden en op te slaan in het mapje diversen?
Met dank aan:
Arjan, arta, Bart Brompot, Bert K, Blanchefort, Chris, ChristaWitte, Fem, Ferrara, FranK, g.van stipdonk, Hakunamatafa, Harrie, Indobuzuk, irma1969, Jip, La-vie-en-rose, Libelle, Meralixe, Pierken, Sagita, sane, Sim, Spencer, Tessadus, trawant, Vannessa Gusted, wheatergir, Yoshimitsu, Yfs
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
29-01-2012
Maison de jeu
Vlammenzee in spetterend theater.
Het doek scheurt, valt, troost, huilt.
Bittere tranen smelten in fijn stof.
Een fanfare van onmacht klinkt.
Een zwart skelet rilt in kou en regen.
Dat kan zomaar niet.
Dit huis was speels.
Où est mon maison de jeu?
Het gaat mijn fantasie te boven.
Zoete herinneringen houden het theater levend.
Kommil Foo, een circus vol met muzen.
Groots in kleinheid.
Verpakt in plastic folie komt ze naar mij toe.
Mijn muze.
Stil spat het zweet van haar af.
Zij verwonderd, ik bewonder.
Een jazzconcert komt dubbel binnen.
Van lieve Loet van der Lee.
Een groot artiest geeft het publiek applaus.
En ik, ik dank Har en Piet.
Mien / Helmond / 27-01-2012
Ode aan theater 't Speelhuis te Helmond (naar aanleiding van brand)
Inzending Expositie 't Speelhuis Gemeentemuseum Helmond
Persartikelen tentoonstelling:
Omroep Brabant:
Tentoonstelling over 't Speelhuis in Gemeentemuseum Helmond
Tentoonstelling over theater 't Speelhuis geopend
Eindhovens Dagblad:
Groeiende expositie over 't Speelhuis
Speelhuis-medewerkers bij expositie
Het doek scheurt, valt, troost, huilt.
Bittere tranen smelten in fijn stof.
Een fanfare van onmacht klinkt.
Een zwart skelet rilt in kou en regen.
Dat kan zomaar niet.
Dit huis was speels.
Où est mon maison de jeu?
Het gaat mijn fantasie te boven.
Zoete herinneringen houden het theater levend.
Kommil Foo, een circus vol met muzen.
Groots in kleinheid.
Verpakt in plastic folie komt ze naar mij toe.
Mijn muze.
Stil spat het zweet van haar af.
Zij verwonderd, ik bewonder.
Een jazzconcert komt dubbel binnen.
Van lieve Loet van der Lee.
Een groot artiest geeft het publiek applaus.
En ik, ik dank Har en Piet.
Mien / Helmond / 27-01-2012
Ode aan theater 't Speelhuis te Helmond (naar aanleiding van brand)
Inzending Expositie 't Speelhuis Gemeentemuseum Helmond
Persartikelen tentoonstelling:
Omroep Brabant:
Tentoonstelling over 't Speelhuis in Gemeentemuseum Helmond
Tentoonstelling over theater 't Speelhuis geopend
Eindhovens Dagblad:
Groeiende expositie over 't Speelhuis
Speelhuis-medewerkers bij expositie
14-02-2009
Elvisimitatoren
El de Vis woonde afgelegen in een bergdorpje diep in het zuiden van Spanje. Hij droomde van een blitse toekomst. In het dorp was niets te beleven dus besloot hij zijn biezen te pakken en de wijde wereld in te trekken. El was een elegante sierlijke Spanjaard met lange neukteugels van krullend kroeshaar. Elke ochtend smeerde hij die vol met brillantine zodat ze flink glommen in de Spaanse zon.
El de Vis deed zijn naam eer aan. Hij droeg altijd lange glitterbroeken en vestjes met kopspijkers. Door zijn smalle taille en lange benen zag hij er uit als een glimmend sardientje. El de Vis had een stoere inborst en kon fantastisch zingen. Hij ambieerde een rol in een spaghettiwesterncarrière. Ennio en Terence waren zijn grote helden. Hij zag zichzelf al zingend in een houten tobbe door de Spaanse heuvelen trekken. Yippee ya yee! Maar deze droom ging helaas niet door.
Op een mooie warme ochtend in de zomer trok El de Vis zijn stoute houten schoenen aan. ‘It’s now or never’, dacht hij en ging op pad. El was een beetje wereldvreemd en voelde zich ’s avonds vaak lonesome. Onderweg kwam hij alleen maar rare snuiters tegen. Eerst was daar een oud vrouwtje huilend in een kapeltje. Ze was de weg kwijt en haar teddybeer. El Vis troostte haar met een mooi lied.
‘Griterío en la capilla, ... sin un corazón de madera, ...pero con my teddybear ... muss i denn, muss i denn, ... und du mein Schat bleibst hier’.
Het vrouwtje vertrouwde hem voor geen meter. Voor haar was El de Vis niets meer en niets minder dan een mooi sardientje vermomd als duivel. Ze smeekte hem haar aardig te behandelen. Ook al was ze soms een koppig vrouwtje, ze had absoluut geen houten hart, maar dat had El al lang gezien. Gul als hij was, gaf hij het vrouwtje zijn kostbaarste ring. Het vrouwtje hing de ring trots om haar nek en El vervolgde zijn pad.
Een stukje verder kwam El voorbij een gevangenis. Heftige rockmuziek klonk door de tralies. Zo hard, dat een jachthond verderop luidkeels aansloeg. Hij kreeg medelijden met de hond en stuurde hem terug naar zijn afzender. Address unknown. Een tijdje later liep El zijn kleine zusje tegen het lijf. Hij was helemaal weg van haar en dus stond hij toe dat zij hem een poosje vergezelde. Zij was zo blij hem weer te zien dat ze spontaan de Bossa Nova voor hem danste. Uiteindelijk helemaal opgeschud kwamen beiden weer bij zinnen. El biechtte zijn kleine zusje op dat zij altijd in zijn gedachten was. ‘Ach, dat is gewoon het wonder der liefde’ mompelde zuslief en ze dartelde vrolijk verder, haar broer luidkeels naroepend: ‘auf Wiedersehn!’. El dacht: ‘… und du mein Schat bleib hier!’
El de Vis had zijn levensbestemming nog immer niet gevonden. Hij keerde in zichzelf en werd een knorrige, eenzame man. El kon niet wreed zijn tegen zijn hart. Dat sprak altijd de waarheid. Hij besloot een vak te kiezen. Met een gebroken hart vermande hij zich tot een Bigg Boss. Maar om nu een slechte imitator van Bruce te worden, dat ging hem te ver. Zijn leven lang al imiteerde hij zichzelf. Hij was dat beu, meer dan zat. Nee, hij had een ander plan.
Ooit had El de Vis gehoord van een Amerikaanse zanger die best wel rockte. Een knappe stoere aal uit Tupelo, Missisippie, United States. El kende deze rocker uit de prille liefdesbrieven van zijn moeder. Zij adoreerde Elvis de Pelvis als geen ander en dat was precies wat El de Vis ook wilde. Dit beseffend nam El genoegen met een second life. El de Vis werd Elvis. Met een gerust hart keerde hij huiswaarts. Na jarenlange Elvisimitaties overleed El op 27 december 2008 op 57-jarige leeftijd. Elvis definitely left the building and many people cried.
Mien Elvis huilt
Column opgedragen aan Toon Nieuwenhuisen (1951-2008), King uit Deurne
El de Vis deed zijn naam eer aan. Hij droeg altijd lange glitterbroeken en vestjes met kopspijkers. Door zijn smalle taille en lange benen zag hij er uit als een glimmend sardientje. El de Vis had een stoere inborst en kon fantastisch zingen. Hij ambieerde een rol in een spaghettiwesterncarrière. Ennio en Terence waren zijn grote helden. Hij zag zichzelf al zingend in een houten tobbe door de Spaanse heuvelen trekken. Yippee ya yee! Maar deze droom ging helaas niet door.
Op een mooie warme ochtend in de zomer trok El de Vis zijn stoute houten schoenen aan. ‘It’s now or never’, dacht hij en ging op pad. El was een beetje wereldvreemd en voelde zich ’s avonds vaak lonesome. Onderweg kwam hij alleen maar rare snuiters tegen. Eerst was daar een oud vrouwtje huilend in een kapeltje. Ze was de weg kwijt en haar teddybeer. El Vis troostte haar met een mooi lied.
‘Griterío en la capilla, ... sin un corazón de madera, ...pero con my teddybear ... muss i denn, muss i denn, ... und du mein Schat bleibst hier’.
Het vrouwtje vertrouwde hem voor geen meter. Voor haar was El de Vis niets meer en niets minder dan een mooi sardientje vermomd als duivel. Ze smeekte hem haar aardig te behandelen. Ook al was ze soms een koppig vrouwtje, ze had absoluut geen houten hart, maar dat had El al lang gezien. Gul als hij was, gaf hij het vrouwtje zijn kostbaarste ring. Het vrouwtje hing de ring trots om haar nek en El vervolgde zijn pad.
Een stukje verder kwam El voorbij een gevangenis. Heftige rockmuziek klonk door de tralies. Zo hard, dat een jachthond verderop luidkeels aansloeg. Hij kreeg medelijden met de hond en stuurde hem terug naar zijn afzender. Address unknown. Een tijdje later liep El zijn kleine zusje tegen het lijf. Hij was helemaal weg van haar en dus stond hij toe dat zij hem een poosje vergezelde. Zij was zo blij hem weer te zien dat ze spontaan de Bossa Nova voor hem danste. Uiteindelijk helemaal opgeschud kwamen beiden weer bij zinnen. El biechtte zijn kleine zusje op dat zij altijd in zijn gedachten was. ‘Ach, dat is gewoon het wonder der liefde’ mompelde zuslief en ze dartelde vrolijk verder, haar broer luidkeels naroepend: ‘auf Wiedersehn!’. El dacht: ‘… und du mein Schat bleib hier!’
El de Vis had zijn levensbestemming nog immer niet gevonden. Hij keerde in zichzelf en werd een knorrige, eenzame man. El kon niet wreed zijn tegen zijn hart. Dat sprak altijd de waarheid. Hij besloot een vak te kiezen. Met een gebroken hart vermande hij zich tot een Bigg Boss. Maar om nu een slechte imitator van Bruce te worden, dat ging hem te ver. Zijn leven lang al imiteerde hij zichzelf. Hij was dat beu, meer dan zat. Nee, hij had een ander plan.
Ooit had El de Vis gehoord van een Amerikaanse zanger die best wel rockte. Een knappe stoere aal uit Tupelo, Missisippie, United States. El kende deze rocker uit de prille liefdesbrieven van zijn moeder. Zij adoreerde Elvis de Pelvis als geen ander en dat was precies wat El de Vis ook wilde. Dit beseffend nam El genoegen met een second life. El de Vis werd Elvis. Met een gerust hart keerde hij huiswaarts. Na jarenlange Elvisimitaties overleed El op 27 december 2008 op 57-jarige leeftijd. Elvis definitely left the building and many people cried.
Mien Elvis huilt
Column opgedragen aan Toon Nieuwenhuisen (1951-2008), King uit Deurne
26-11-2008
Mensenpraat en prietpraat
Een ode aan Armando en Scheherazade
Twee boeken liggen naast elkaar op tafel. Kruisbestuiving vindt plaats. Ogen struinen letter voor letter, woord na woord, in beiden boeken alinea’s af, op zoek naar verwondering. Woorden en zinnen vechten om aandacht, prikkelen de nieuwsgierigheid en blijven hangen bovenkamers. Stiekem sluipen ze uit de twee boeken weg en zoeken elkaar op. Woorden en zinnen verenigen zich in een warrig hoofd. De chaos is compleet en gaat op zoek naar nieuwe orde.
Zoals moedertaal zoekt naar wegen om het onontgonnen vaderland te beschrijven. Zo zoekt prietpraat verbinding met mensenpraat op zoek naar eensgezindheid in verwondering en wijsheid. Via tweegesprekken. Niet meer en niet minder. Onbeduidend en nodeloos zijn ze opgetekend voor de eeuwigheid. De stilte overwinnend en de leegte brekend. Mensenpraat is de taal der vertwijfeling.
Prietpraat daarentegen is niets anders dan een verzameling van kindergezegden. Een weergave. Een rationele verklaring voor ongrijpbare dingen. Wijsheden geuit door kinderen. Prietpraat is een bundeling uitlatingen van onverwachte charme.
Hier volgen enkele optekeningen uit het labyrint van kinderdenken en volwassen hersenspinsels. Nodeloze mededelingen die wellicht na enkele ogenblikken vergeten zullen zijn. In rook opgegaan. Een korte beschouwing op humor en filosofie van de hoogste plank, losgelaten in een warm zwembad van eenvoudige taalkunst en verwondering.
Geen woord is verzonnen. Thanks to Armando en Scheherazade.
Een jochie kijkt naar een film over een ontvoerd kind, waar één miljoen losgeld voor wordt geëist. Het zegt stomverbaasd: ‘ Gò mam, ik wist niet dat mensen zo dúúr waren!’
- Ach, het is droog.
- Hoe bestaat het.
- Dat had ik niet verwacht.
- In ieder geval beter dan dat het regent.
- Ja, je kan het beter droog hebben.
- Word je tenminste es een keer niet nat.
- Hè, gelukkig dat het droog is.
Alex drie jaar:
‘Oma, jij hebt geen vader meer, hè?’
‘Nee, die is dood.’
Alex: ‘Nou, dan mag je mijn vader wel gebruiken, hoor!’
- Daar?
- Nee, daar niet.
- Of hier.
- Nee, hier ook niet.
- Waarom niet?
- Zo dicht bij de deur.
- Wat wil je dan.
- Daar misschien.
- Of daar.
- Nee, hier.
Kinderen over voorlichting:
‘Het klinkt allemaal maar eng. Hebben jullie wel de gordijnen dichtgedaan toen je er mee bezig was?’
‘Dat van die zaadjes en zo, doen jullie dat ook wel eens voor de flauwekul?’
‘Van konijnen vind ik het niet zo erg, maar van je eigen vader en moeder …’
- O, kijk es, wat een mooie vissen.
- Ach, die ken ik toch.
- O, hij kent ze weer.
- Ja, ik heb toevallig meer van de wereld gezien dan jij.
- Ja, dat weten we wel.
- Nou dan.
Mien Ode aan Armando en Scheherazade
Gedestilleerd, gecombineerd en opgetekend uit:
Mensenpraat / Armando
1995, 2e druk
ISBN: 90-234-3403-X
en
Prietpraat / Maria Oomkens (Scheherazade)
1986, 3e druk
ISBN: 90-269-6926-0
Twee boeken liggen naast elkaar op tafel. Kruisbestuiving vindt plaats. Ogen struinen letter voor letter, woord na woord, in beiden boeken alinea’s af, op zoek naar verwondering. Woorden en zinnen vechten om aandacht, prikkelen de nieuwsgierigheid en blijven hangen bovenkamers. Stiekem sluipen ze uit de twee boeken weg en zoeken elkaar op. Woorden en zinnen verenigen zich in een warrig hoofd. De chaos is compleet en gaat op zoek naar nieuwe orde.
Zoals moedertaal zoekt naar wegen om het onontgonnen vaderland te beschrijven. Zo zoekt prietpraat verbinding met mensenpraat op zoek naar eensgezindheid in verwondering en wijsheid. Via tweegesprekken. Niet meer en niet minder. Onbeduidend en nodeloos zijn ze opgetekend voor de eeuwigheid. De stilte overwinnend en de leegte brekend. Mensenpraat is de taal der vertwijfeling.
Prietpraat daarentegen is niets anders dan een verzameling van kindergezegden. Een weergave. Een rationele verklaring voor ongrijpbare dingen. Wijsheden geuit door kinderen. Prietpraat is een bundeling uitlatingen van onverwachte charme.
Hier volgen enkele optekeningen uit het labyrint van kinderdenken en volwassen hersenspinsels. Nodeloze mededelingen die wellicht na enkele ogenblikken vergeten zullen zijn. In rook opgegaan. Een korte beschouwing op humor en filosofie van de hoogste plank, losgelaten in een warm zwembad van eenvoudige taalkunst en verwondering.
Geen woord is verzonnen. Thanks to Armando en Scheherazade.
Een jochie kijkt naar een film over een ontvoerd kind, waar één miljoen losgeld voor wordt geëist. Het zegt stomverbaasd: ‘ Gò mam, ik wist niet dat mensen zo dúúr waren!’
- Ach, het is droog.
- Hoe bestaat het.
- Dat had ik niet verwacht.
- In ieder geval beter dan dat het regent.
- Ja, je kan het beter droog hebben.
- Word je tenminste es een keer niet nat.
- Hè, gelukkig dat het droog is.
Alex drie jaar:
‘Oma, jij hebt geen vader meer, hè?’
‘Nee, die is dood.’
Alex: ‘Nou, dan mag je mijn vader wel gebruiken, hoor!’
- Daar?
- Nee, daar niet.
- Of hier.
- Nee, hier ook niet.
- Waarom niet?
- Zo dicht bij de deur.
- Wat wil je dan.
- Daar misschien.
- Of daar.
- Nee, hier.
Kinderen over voorlichting:
‘Het klinkt allemaal maar eng. Hebben jullie wel de gordijnen dichtgedaan toen je er mee bezig was?’
‘Dat van die zaadjes en zo, doen jullie dat ook wel eens voor de flauwekul?’
‘Van konijnen vind ik het niet zo erg, maar van je eigen vader en moeder …’
- O, kijk es, wat een mooie vissen.
- Ach, die ken ik toch.
- O, hij kent ze weer.
- Ja, ik heb toevallig meer van de wereld gezien dan jij.
- Ja, dat weten we wel.
- Nou dan.
Mien Ode aan Armando en Scheherazade
Gedestilleerd, gecombineerd en opgetekend uit:
Mensenpraat / Armando
1995, 2e druk
ISBN: 90-234-3403-X
en
Prietpraat / Maria Oomkens (Scheherazade)
1986, 3e druk
ISBN: 90-269-6926-0
12-11-2008
Lieve vriend
12 november 2008, 8.39 uur. De zon schijnt zacht en de wind waait wild. De hemel gloort rozerood tot aan de oren. Een nieuw wereldwonder is geboren. Keizerlijk gehaald en koninklijk ontvangen. Met een klein en bonkend hart en alles erop en eraan. Zijn lot ligt al vast. Een groeiproces in een lange reis vol verwondering. Voorzien van eten, warmte en veel genegenheid. Zoet en zaligmakend in ouders ogen. Deze lieve vriend heet Dim.
Kijk en zie hem daar eens liggen. De wereld aan zijn voeten, trappelend van verbazing. Tien kleine vingers reikend in de lucht, de hemel voor het grijpen. Familie en vrienden, al het geluk verzamelt, staart dromerig en trots rondom hem heen. Een hemels geluk huilt en stottert diep van binnen en weet met zichzelf geen blijf.
Een grote rugzak staat al klaar voor deze kleine kerel. Tot de rand gevuld met liefde, zorg en moed. Verzameld en geborgen door vrienden en familie, onvoorwaardelijk, gratis en voor niets. Een rugzak vol met geluk, voor een wereldreis in wording. Een gemeenschappelijk geschenk, gegeven met een glimlach om het hart.
Welkom lieve vriend. Uit kleine stukjes losgesprongen liefde geboren, steel jij het hart van iedereen. En niemand die het terugvraagt. Hoe krijg je het voor elkaar?
Je vertoeft in goed gezelschap. Beroemdheden zijn je deze dag voorgegaan. August Rodin, Grace Kelly, Tonke Dragt en Peter Post. Johnny van Doorn, Neil Young, Nadia Comaneci en Wim Kieft. Het kan geen toeval zijn. Ze dragen allemaal cultuur of sport in hart en nieren. En wie weet, misschien ben jij wel uit hetzelfde hout gesneden.
Even jouw geboortedag geplaatst in het licht van het verleden. Op 12 november 1990 publiceert Tim Berners-Lee zijn voorstel voor een World Wide Web. Internet verandert voorgoed de wereld. Ten goede en ten kwade. Jij lieve vriend, jij bent gezegend met alleen een leven na het internet. Veranderingen en nieuwe ontwikkelingen vinden nu in sneltempo plaats. Een spannende wereld ligt aan je voeten. Pluk de vruchten en neem het waar.
What’s in the name? Toeval is een kruising der wegen. Zo ook met 12 november lang geleden. Toen vierden men de christelijke feestdag van paus Martinus I († 655). Een dag die viel na de feestdag van naamgenoot Sint Martinus van Tours († 397). Om ze van elkaar te kunnen scheiden noemde men paus Martinus I in de Nederlanden ook wel Sint-Kruk, vernoemd naar zijn bisschopsstaf. Op 11 november zeiden de christenen dan tegen elkaar “Vandaag is ’t Sinte Marten en morgen Sinte-Kruk”.
Paus Martinus I stond bekend om zijn liefde voor de armen en zorg voor de gelovigen. Hij was wel een beetje recalcitrant. Nam met zijn geloof stelling tegen de gevestigde orde. In zijn ogen kon Christus pas serieus een mens genoemd worden, als hij ook een menselijke wil zou hebben bezeten, onderhevig aan menselijke begeerten en emoties, inclusief twijfel. Zoiets kon natuurlijk nooit van de goddelijke wil beweerd worden. Opa Martien zou dit vast heel bijzonder hebben gevonden. Een paus naar zijn hart.
Lieve vriend, je bent geboren in een woelig jaar, midden in een mondiale financiële crisis. In een maand waarin Amerika zijn 1e zwarte president kiest met hoop op ‘change’. Een maand waarin Ilse de Lange voor de eerste keer een nummer 1 positie bereikt in de Nederlandse Top 40. Incredible! ‘So incredible, the love we have. The things we hold, let's make them last!’
Voorlopig zal het jou allemaal worst wezen. Kom op zeg, effe dimme! De komende jaren straal en Glow jij alleen maar honderduit. Vind jij volledige rust en geborgenheid in een gloednieuwe witte kabouterkamer en voel je jezelf met liefde en zorg omringd, door twee schatten van ouders en twee snorrende poezen.
Lieve vriend, je bent geboren in de herfst van de natuur onder het sterrenbeeld schorpioen. Vele seizoenen zullen er nog volgen. Vol afwisseling en avontuur. Honderdduizend knuffels ga je nog geven en ontvangen en je zult groeien als groene kool.
Als waterteken ga je de wondere wereld verkennen. Ik wens je daarbij geloof, gezondheid, wijsheid en kracht. Dat de wereld aan je voeten liggen mag ...
Dikke kus.
Ome Mien
Kijk en zie hem daar eens liggen. De wereld aan zijn voeten, trappelend van verbazing. Tien kleine vingers reikend in de lucht, de hemel voor het grijpen. Familie en vrienden, al het geluk verzamelt, staart dromerig en trots rondom hem heen. Een hemels geluk huilt en stottert diep van binnen en weet met zichzelf geen blijf.
Een grote rugzak staat al klaar voor deze kleine kerel. Tot de rand gevuld met liefde, zorg en moed. Verzameld en geborgen door vrienden en familie, onvoorwaardelijk, gratis en voor niets. Een rugzak vol met geluk, voor een wereldreis in wording. Een gemeenschappelijk geschenk, gegeven met een glimlach om het hart.
Welkom lieve vriend. Uit kleine stukjes losgesprongen liefde geboren, steel jij het hart van iedereen. En niemand die het terugvraagt. Hoe krijg je het voor elkaar?
Je vertoeft in goed gezelschap. Beroemdheden zijn je deze dag voorgegaan. August Rodin, Grace Kelly, Tonke Dragt en Peter Post. Johnny van Doorn, Neil Young, Nadia Comaneci en Wim Kieft. Het kan geen toeval zijn. Ze dragen allemaal cultuur of sport in hart en nieren. En wie weet, misschien ben jij wel uit hetzelfde hout gesneden.
Even jouw geboortedag geplaatst in het licht van het verleden. Op 12 november 1990 publiceert Tim Berners-Lee zijn voorstel voor een World Wide Web. Internet verandert voorgoed de wereld. Ten goede en ten kwade. Jij lieve vriend, jij bent gezegend met alleen een leven na het internet. Veranderingen en nieuwe ontwikkelingen vinden nu in sneltempo plaats. Een spannende wereld ligt aan je voeten. Pluk de vruchten en neem het waar.
What’s in the name? Toeval is een kruising der wegen. Zo ook met 12 november lang geleden. Toen vierden men de christelijke feestdag van paus Martinus I († 655). Een dag die viel na de feestdag van naamgenoot Sint Martinus van Tours († 397). Om ze van elkaar te kunnen scheiden noemde men paus Martinus I in de Nederlanden ook wel Sint-Kruk, vernoemd naar zijn bisschopsstaf. Op 11 november zeiden de christenen dan tegen elkaar “Vandaag is ’t Sinte Marten en morgen Sinte-Kruk”.
Paus Martinus I stond bekend om zijn liefde voor de armen en zorg voor de gelovigen. Hij was wel een beetje recalcitrant. Nam met zijn geloof stelling tegen de gevestigde orde. In zijn ogen kon Christus pas serieus een mens genoemd worden, als hij ook een menselijke wil zou hebben bezeten, onderhevig aan menselijke begeerten en emoties, inclusief twijfel. Zoiets kon natuurlijk nooit van de goddelijke wil beweerd worden. Opa Martien zou dit vast heel bijzonder hebben gevonden. Een paus naar zijn hart.
Lieve vriend, je bent geboren in een woelig jaar, midden in een mondiale financiële crisis. In een maand waarin Amerika zijn 1e zwarte president kiest met hoop op ‘change’. Een maand waarin Ilse de Lange voor de eerste keer een nummer 1 positie bereikt in de Nederlandse Top 40. Incredible! ‘So incredible, the love we have. The things we hold, let's make them last!’
Voorlopig zal het jou allemaal worst wezen. Kom op zeg, effe dimme! De komende jaren straal en Glow jij alleen maar honderduit. Vind jij volledige rust en geborgenheid in een gloednieuwe witte kabouterkamer en voel je jezelf met liefde en zorg omringd, door twee schatten van ouders en twee snorrende poezen.
Lieve vriend, je bent geboren in de herfst van de natuur onder het sterrenbeeld schorpioen. Vele seizoenen zullen er nog volgen. Vol afwisseling en avontuur. Honderdduizend knuffels ga je nog geven en ontvangen en je zult groeien als groene kool.
Als waterteken ga je de wondere wereld verkennen. Ik wens je daarbij geloof, gezondheid, wijsheid en kracht. Dat de wereld aan je voeten liggen mag ...
Dikke kus.
Ome Mien
Abonneren op:
Posts (Atom)