Amybeeld

Na dertig minuten documentaire Amy bekruipt me heel even het gevoel ‘was ik toch maar niet gegaan’. De sensatie lijkt ervanaf te druipen. Kasgekraak. Ik wil mijn Amybeeld niet bezoedeld zien. Totdat ze me weer bij de ballen grijpt. Amy en de docu. Het is lang geleden dat de emotie me zo naar de strot greep. Het onrecht, de uitbuiting, de verspilling, de kracht, de overleving, de persmuskieten, het gezichtsverlies, het ongekend talent, de drug, de alcohol, de donkere kant, de wanhoop, de afwezigheid, het verdriet.
Alles denk je even te weten. Over Amy. Met dank aan alle media. Maar niets is minder waar. In de donkere spelonken van de magie, van film, van een leven onbegrepen, blijft leegte en onbegrip schuren.
Ik verbaas me over de regie van de beelden. Leep gemonteerd. Georkestreerd. De rationele beelden die verknipt binnenkomen, op het netvlies branden en mijn adem af en toe doen stokken. De woede, de onmacht, het wringt. De fotocamera’s flitsen met regelmaat zwart licht in mijn gezicht. Het licht gaat aan en uit.
Ik schuifel ongemakkelijk in mijn stoel. Bedwing mijn tranen tot het eind. Waar blijft Valerie? Ik snak een beetje naar adem, naar een eind aan beklemmende miserie. De aftiteling geeft lucht. Heel even. Amy Valerie. Amy Fitzgerald, Amy Holiday. Arme Amy. Gezegend met ongekend talent. Had het haar maar gezegd Tony. Zou het geholpen hebben?
De muziek overleeft. Het talent staat rechtop. Bevlogen maar labiel. Grenzeloos respect. Falen van de omgeving. Dierbaren laten los. Verrijking en uitbuiting door foute ego’s, verslaving aan drank, drugs en empty stomach, worden Amy uiteindelijk fataal. Grote leegte zuigt.
Alleen Amy had Amy kunnen redden. Wist ze dat? Dat het niet zou lukken? Of bezweek ze aan haar eigen kracht. Constructief, overschat? Neergeslagen puurheid. Het voetstuk is voor mij niet minder groot. Hug those high heels. Voor altijd heeft Amy een plek in mijn hart veroverd. Eens in de zoveel tijd staan talenten op. Bonken op de deur en op je hart. Op body and soul.
De docu, verplichte kost voor roem-, alcohol- en drugaddicts in vervreemde en ondoordringbare werelden. Rehab. Onverwijld.

Stardust at Helmond

Een kleine man, ingetogen maar zelfverzekerd, betreedt het Scala-podium in het Brabant House. Zacht sputteren zuivere noten uit zijn saxofoon. In no time zit iedereen op het puntje van zijn stoel. Soms voel je het meteen. Dit wordt een mooie avond. Ik leun achterover en laat de jazz mij welgevallen. Het sputteren klinkt nu rond. Stardust glinstert door de zaal. Mijn body and soul staan al snel in vuur en vlam. Ik waan mij in de avondschemer van verlaten straten, ergens in Londen, New York of Parijs. De muziek neemt mij mee op reis en brengt mij in vervoering. Melancholie stroomt door Piet’s sax en door mijn aderen.

Intens, met vakmanschap en groot plezier, verkent Piet de hemel en het geborchte van zijn instrument. Uit alle hoeken peurt hij klank en stijl. Twee gebroeders Beets vergezellen Piet Noordijk op het podium. Peter op keyboard en Marinus op contrabas. Eric Ineke zit achter de drums. Hij bounced medium, lovely and at ease. Het publiek tokt zachtjes met het hoofd het ritme mee. Mijn buurman, bijkans in trance, mompelt bij elke stilte zachtjes voor zich uit: “mooi, mooi, mooi”.

Het kind in mij droomt weg op de muziek. Ik zie een Muppet-jazz-combo voor mijn ogen verschijnen. Hoe sterk zijn de karakters door Jim Henson ooit vastgelegd. Peter zie ik verbeeld als jonge hond Rowlf, vrolijk en met humor op zijn piano pingelen. Eric danst ingetogen, maar wild at heart, als Animal op drums. Piet Noordijk slurpt als Zoot gretig sax, zijn neus ziet geel en groen. Als ware muziekdieren, spelen ze erop los. Met prachtige solo’s en improvisaties. Alexander, Beets broer nummer, vult met zijn diep donkere tenorsax het gezelschap aan.

Peter Beets, speelt virtuoos, in haat liefde verhouding, bebop riedels op zijn chocolade reep. De zaal raakt in de ban. In een juiste setting trekken jazzjuweeltjes in up tempo voorbij. The second time around, April Paris, Wave, On the trial. The song is you. I’ll remember Clifford. Pete’s enige eigen compositie Groove mag niet ontbreken. Als slotakkoord een prachtige Night in Tunesia.

Met een staande ovatie en als extra toegift Worksong eindigt een prachtig mooi jazz dubbelconcert in stijl. Veel te kort. Jazz is hard labor, playing together and lots of fun. Het inspireert, harmoniseert en geeft impuls. Jazz, good medicine for the heart.

Mien