Sakkes. Nondeju. Bijna vier kilo aangekomen in amper vijf weken tijd. Dat voelt niet goed. En ik was zo goed bezig. Op weg naar de voor mij altijd nog magische grens van tachtig kilo. Dat wordt mezelf weer bij de ballen pakken en hard werken. Discipline, regelmaat, eetgedrag sturen, meer bewegen en ... Ja, en wat nog meer? De struggle vindt met name plaats in mijn hoofd. Tussen de oren. En ja ... die groeien ook, met de leeftijd mee. Zolang de lel niet groter is dan de helft van de schelp heb ik daar vooralsnog geen moeite mee. Maar wel met die zwemband onder de navel. De neukteugels oneerbiedig gezegd. Ze zitten er nog steeds. Zucht. Tijd om toch eens te onderzoeken wat er mis blijft gaan. En mis gaat er veel. Op dit moment mijn leven niet naar wens op de rit. Alsof dat vanzelfsprekend is? Moet zijn?
Voor de meeste mensen onder ons, en in ieder geval de mensen die ik ken en spreek, is en blijft het leven een leven vol pieken en dalen. In ieder geval geen vlakke lijn. En dat geldt zeker ook voor mijn lijf. Flinke rondingen zitten nog altijd op de verkeerde plekken. Laten we het eens plastisch uitdrukken. Geografisch. Op dit moment lijkt mijn leven en lijf op de Ardennen. Niks mis mee, denkt u nu wellicht. Maar de Ardennen zijn een groot gebied. Ik houd het vooralsnog op lichte glooiingen met hier en daar een kleine uitstulping. Maar het mag absoluut geen Eiffel worden. Dat vind ik al too much. Nu ken ik ook een paar mensen die in aanmerking komen voor de Alpen. De een neigt naar de Vooralpen, maar ik ken er ook die flink de lucht ingaan. Tussen de vleesbergen in zien zij niet meer zo veel. Hoogalpen dus. Maar hoe moet het dan? Mag het een Utrechtse heuvelrug zijn, Limburgse heuvelen? Of ga ik voor het hoogste. De strakke lijnen van de polder. Ach ... was mijn lijf een Maagdeneiland ... ik zou er een moord voor doen. Brits of Amerikaans ... inclusief vulkanen ... ik teken ervoor. Vulkanen barsten uit en verpulveren. En hee ... niemand is volmaakt ... toch? Wel lekker warm daarginder. Net als mijn buik.
Genoeg geografie. Liever naar de angel. De angel van de afvalpijn. Want die steekt. Die maakt droef. Moet ik wel willen afvallen in sombere tijd. In tijd waar het even tegenzit. Waar een nieuwe koers gevaren moet? Kan dat, wil ik dat? Ja. Sterker nog ... het moet. Trap onder mijn kont. Koe bij de horens vatten. Patronen doorbreken. Op tijd opstaan dat lukt nog aardig. De yogamat in de woonkamer is nog warm. Mijn vrouw heeft haar oefeningen al gedaan. Maar eerst even eten. Yoghurt met notenmix, zelf samengesteld. Kortom gezond. En een banaan. Dat stamt nog uit de periode dat ik fysiek werk deed. Op het moment niet echt meer nodig dus. Maar wel lekker ... en een macht der gewoonte. De yogamat lonkt maar ik laat hem afkoelen en berg hem op. Geen oefeningen voor mij vandaag. Ik kruip achter mijn laptop en verdrink in diverse websites. Schrijf kleine stukjes en geef reacties, veel reacties. Mijn ADD houdt me gekluisterd en zuigt, zuigt, zuigt. Ik bied weerstand, maar niet lang. Verslaving op de loer. Temmen lukt nog niet.
Op dan naar de vacatures. Via Indeed, LinkedIn, TRJCT, diverse lokale uitzendbureaus, Atlas, Luba, RAAAK, Continue Professionals, Stadion Uitzenden, APS, vrienden, kennissen, oud-collega's ... alle mogelijkheden worden ingezet. Het is hard werken om dit allemaal te handelen. Uitputtend en stressvol ook. Het vreet energie maar slaat ook regelmatig lam. Maar ik moet toch nog even door. Wil ook graag nog door. Voorbij mijn pensioen. Want werken is veel te leuk. Eetbuien bieden dan vaak troost. Even naar de Action om een reep te scoren. Zak zoute pinda's roept: 'neem mij ook!'. Ze hebben deze niet altijd. Wel de ongezouten. Maar die vind ik nu te kritisch. Ik zoek troost, geen kritiek. En zeker niet ongezouten. Wankel voel ik me soms deze dagen. Maar heb ook de weet. Het komt weer goed. Body en soul vragen op dit moment aandacht. Ik zoek steun en houvast. Ontspan daar waar het kan en ga telkens weer op pad. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe bedrijvigheid, nieuwe banen, nieuwe vacatures. Uitdagend maar ook slopend. Een goede vriend gaf me een tip. Een gouden tip. Lach vooral ook eens om jezelf. Om al die afwijzingen. Ha, ha. Je komt nog ergens. De situatie vraagt erom. En moed, heb vooral veel moed.
Inmiddels ook weer vrijwilligerswerk opgepikt. En ook dat helpt. Voorleesbus Blikkie is weer op mijn pad gekomen. Blikkie 2.0. Geen oude Citroënbus meer, geen oldtimer, geen Citroën HY78 Camper 1973. Maar een verbouwde Fiat, elektronisch. Met de looks van de Citroën HY78 Camper 1973. Een Italiaans bedrijf voorziet in deze ombouw, met vestigingen in alle Europese landen (voor Nederland ergens in Zeeland) maar ook wereldwijd. Enig in zijn soort. Gecertificeerd zelfs en wakend voor goede kwaliteit. Heerlijk om weer voor te lezen aan al die kleine kinderen met 'big smiles' op hun gezichten. Voorlezen uit 'Het boek zonder tekeningen' doet wonderen. Ik laaf me aan dit kleine grote geluk. En die chocoladerepen? Die bouw ik langzaam af. Troostvoer heet niet voor niets troostvoer. En ik moet ook niet te hard voor mezelf zijn. Een understatement. Op naar nieuwe grenzen en naar nieuwe uitdagingen, mogelijkheden. Ik houd moed, geloof, nieuwsgierigheid, overtuiging en daadkracht. Maar bovenal doe ik verhaal en wentel mij in woorden. Die vormen immers altijd een warm bad. Onvoorwaardelijk. Onvoorwoordelijk. En in dit alles samen gesteund door mijn geliefde, dierbaren, familie, vrienden en kennissen.
20 Gewicht 07-05-2025: 83,90 kilo – Middelomtrek: 103 cm
19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek: 97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek: 99 cm
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2025. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.
Posts tonen met het label verslaving. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verslaving. Alle posts tonen
07-05-2025
Afvalrace 20: Troostvoer
04-02-2022
Verslaving is van alle tijden
Van alle tijden helaas. Waar het precies begonnen is, geen idee. Waarschijnlijk in China. Want bij alles wat moeilijk te verkroppen is wordt met de vinger gewezen naar dit gespleten land. Land? Zeg maar werelddeel, zo groot. Probeer het maar eens met Risk te veroveren.
Enfin. Dit megaland kent oude en nieuwe slaven. Ouwgoeren en Oeigoeren. Hoe de slaven in Rusland heten ben ik even kwijt. In Amerika waren het Afrikanen en zijn het Mexicanen. In Europa, Grieken en Romeinen, als baasies dan. Zelfs in Afrika is het begrip niet onbekend. Verslaving is van alle landen en van alle tijden, hoe triest. Maar kijk ook eens naar jezelf. Als slaaf van jezelf. Wie dirigeert jou en legt jou beperkingen op? Beneemt jouw vrijheid? Jijzelf dus.
01-02-2022
Tetrisverslaving
De blokken vallen omlaag. In een behapbaar tempo. Nog wel. Ik ga alvast
verzitten. Van mijn linker- naar mijn rechterbil. Het puntje van de
stoel is al danig gesleten. Intussen probeer ik wat te drinken. Een
voorschot. Want als straks de blokken vliegen heb ik geen tijd meer. Een snelle bijt in mijn appel.
Nog net geen kramp in mijn rechterhand. Met links durf ik niet meer over
te nemen. Het tempo is nu hoog. Nog een paar rijen te gaan en dan moet
ik echt, echt opletten. Want bij het volgende level kan ik geen
vergissing meer maken en moet ik de blokken gelijk goed laten vallen.
Hè, hè, gelukt. Topscore. Nog een keer of toch nu verder met mijn
scriptie. Nog een keertje dan.
02-01-2018
Frozen
Pakweg honderd blote lijven staan uitgebreid een warming-up te doen langs het Noordzeestrand, bij een gevoelstemperatuur van net boven vriespunt. Ze slaan armen en benen langs hun witte lijven wijds op en neer. Het lijken wel uitgeklede pinguïns. Sommigen zijn dik, anderen weer slank. Het zouden ook galjoenslaven kunnen zijn, die even droog oefenen op een reis die aanstonds is.
Met harde klappen slaat een slavendompteur op een grote trommel de maat. Hij schreeuwt ten overvloede ook nog eens beurtelings ‘links’ en ‘rechts’. Blijkbaar zijn het domme slaven of dove pinguïns, want hij roept nog luider dan zijn grote trom. Dan is het plotseling stil. Stilte voor de storm. Alle pinguïns kijken elkaar wat verbaast aan. Een aantal slaat nog losjes nonchalant de armen rond hun rug en buik. Macht der gewoonte, of even niet wetend waar de armen te laten.
Een enorme scheepstoeter klinkt. Het afgesproken teken. Honderd slaven spoeden zich naar zee. En masse storten zij zich in het ijskoude water. Gevoelstemperatuur net onder vriespunt, in ballen en borsten, nog lager. Als kleine, onnozele, blinde zeeschildpadden spartelen ze een aantal meters door de golven van de Noordzee. Stuiterend als dwaze kangoeroes springen ze er weer uit. Op het strand bokst iedereen tegen elkaar. En dan gaat het mis.
Frozen is ineens niet meer frozen, maar compleet ontdooit. De eerste klappen vallen. Vier zwembroeken vallen neer. Er ontstaat een opstootje en een kring vormt zich rondom de vier vechtende zwembroeken. De kring omstanders moedigt wild aan. Hiervan krijgen ze het goed warm.
De slavendompteur besluit in te grijpen, op aanraden van een toekijkende burgemeester. Die mompelt iets over geweld. Honderd mensen in zwemkleding, op een veel te koud strand, dat is pas zinloos geweld. Zelfs de zwembroeken stemmen daarmee in, met hun Unox-mutsen op half zeven. Iedereen druipt af.
Met harde klappen slaat een slavendompteur op een grote trommel de maat. Hij schreeuwt ten overvloede ook nog eens beurtelings ‘links’ en ‘rechts’. Blijkbaar zijn het domme slaven of dove pinguïns, want hij roept nog luider dan zijn grote trom. Dan is het plotseling stil. Stilte voor de storm. Alle pinguïns kijken elkaar wat verbaast aan. Een aantal slaat nog losjes nonchalant de armen rond hun rug en buik. Macht der gewoonte, of even niet wetend waar de armen te laten.
Een enorme scheepstoeter klinkt. Het afgesproken teken. Honderd slaven spoeden zich naar zee. En masse storten zij zich in het ijskoude water. Gevoelstemperatuur net onder vriespunt, in ballen en borsten, nog lager. Als kleine, onnozele, blinde zeeschildpadden spartelen ze een aantal meters door de golven van de Noordzee. Stuiterend als dwaze kangoeroes springen ze er weer uit. Op het strand bokst iedereen tegen elkaar. En dan gaat het mis.
Frozen is ineens niet meer frozen, maar compleet ontdooit. De eerste klappen vallen. Vier zwembroeken vallen neer. Er ontstaat een opstootje en een kring vormt zich rondom de vier vechtende zwembroeken. De kring omstanders moedigt wild aan. Hiervan krijgen ze het goed warm.
De slavendompteur besluit in te grijpen, op aanraden van een toekijkende burgemeester. Die mompelt iets over geweld. Honderd mensen in zwemkleding, op een veel te koud strand, dat is pas zinloos geweld. Zelfs de zwembroeken stemmen daarmee in, met hun Unox-mutsen op half zeven. Iedereen druipt af.
22-05-2003
Rookverhaal 17: De sigaretten van Catan
Na een tijdelijke ‘fall out’ ben ik helaas weer gedwongen mijn toetsenbord te gebruiken om bibberende vingers houvast te geven. Kerst en Carnaval 2002 en al die andere festiviteiten hebben me geen goed gedaan. Slechts op het gebied van roken wel te verstaan. Omdat mijn rookgedrag ernstige vormen begint aan te nemen, probeer ik op mijn toetsenbord weer een originele samenstelling te vinden van letters, cijfers en interpunctie en deze te smeden tot prachtige volzinnen die ook hopelijk houvast bieden aan de lezer.
Zodoende hoop ik mijn rooktrauma op een therapeutisch verantwoorde wijze in de juiste context van mijn leven te plaatsen, of beter gezegd buiten mijn leven te plaatsen. Geen pleisters, geen trekdrop, geen acupunctuur, geen rooibos of groene thee. Nee, slechts het verzetten der zinnen en een onverbiddelijk ‘nee’ tegen alles wat as oplevert.
Tja, hoe kwam dat eigenlijk nou? Drie maanden ‘schoon’ en dan toch dat foute pafje. Verslaving is een sluipmoordenaar, altijd op de loer. And he hit me again. Een stralende, stekende, zeurende pijn trekt sinds twee weken van achter mijn schouderblad dwars door mijn longweefsel naar de voorkant om daar te blijven sluimeren achter mijn lichtbehaarde tepel. Daar is de kogel ergens blijven hangen. Kortom heel vervelend.
Combinatie van stress en roken (twee hartsvijanden), is de diagnose van mijn antroposofische huisarts (dit woord dient vervangen te worden want volgens mij komt een huisarts zelden aan huis, beter is telefoonarts of buitenarts of consultarts). Ik ben bijna ingegaan op zijn vriendelijke en goedbedoelde aanbod om de symptomen te bestrijden met een warmtepleister. De associatie met nicotine was snel gelegd, ik ga voor de bestrijding van de kwaal. Een karakterkwestie. Dood of de gladiolen.
Ik verklaar de tabaksindustrie de oorlog. Meteen groot denken en aanpakken. In spelvorm uiteraard. Ik strijd tegen de sigaretten van Catan, de legers van Marlboro en speel Risk voor rookgevorderden! Omdat ook politiek de oorlog bepaald wordt het kiezen en delen. Ik ga voor een leefbare Rob. Onfortuinlijk gooi ik alle sigaretten buiten. De grens is bereikt. Mijn longen zijn vol!
Ach, was het leven maar zo eenvoudig. Zoals voor de boer in Boerenpsalm van Felix Timmermans. Lekker aards en toch een beetje zweven. Mijmeringen van een levensgenieter..
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Zodoende hoop ik mijn rooktrauma op een therapeutisch verantwoorde wijze in de juiste context van mijn leven te plaatsen, of beter gezegd buiten mijn leven te plaatsen. Geen pleisters, geen trekdrop, geen acupunctuur, geen rooibos of groene thee. Nee, slechts het verzetten der zinnen en een onverbiddelijk ‘nee’ tegen alles wat as oplevert.
Tja, hoe kwam dat eigenlijk nou? Drie maanden ‘schoon’ en dan toch dat foute pafje. Verslaving is een sluipmoordenaar, altijd op de loer. And he hit me again. Een stralende, stekende, zeurende pijn trekt sinds twee weken van achter mijn schouderblad dwars door mijn longweefsel naar de voorkant om daar te blijven sluimeren achter mijn lichtbehaarde tepel. Daar is de kogel ergens blijven hangen. Kortom heel vervelend.
Combinatie van stress en roken (twee hartsvijanden), is de diagnose van mijn antroposofische huisarts (dit woord dient vervangen te worden want volgens mij komt een huisarts zelden aan huis, beter is telefoonarts of buitenarts of consultarts). Ik ben bijna ingegaan op zijn vriendelijke en goedbedoelde aanbod om de symptomen te bestrijden met een warmtepleister. De associatie met nicotine was snel gelegd, ik ga voor de bestrijding van de kwaal. Een karakterkwestie. Dood of de gladiolen.
Ik verklaar de tabaksindustrie de oorlog. Meteen groot denken en aanpakken. In spelvorm uiteraard. Ik strijd tegen de sigaretten van Catan, de legers van Marlboro en speel Risk voor rookgevorderden! Omdat ook politiek de oorlog bepaald wordt het kiezen en delen. Ik ga voor een leefbare Rob. Onfortuinlijk gooi ik alle sigaretten buiten. De grens is bereikt. Mijn longen zijn vol!
Ach, was het leven maar zo eenvoudig. Zoals voor de boer in Boerenpsalm van Felix Timmermans. Lekker aards en toch een beetje zweven. Mijmeringen van een levensgenieter..
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
15-05-2003
Rookverhaal 16: Einde rook
Weemoedig neem ik afscheid van mijn laatste rook. Rook is niet meer. Raar hoe je vertrouwd kunt raken met al die schrijfsels. Als ik naar mijn handen kijk, vind ik daar ook geen rook meer terug. Zelfs de rook in mijn hoofd is verdwenen. Geen rookspinsels meer, slechts kringen lucht. Natuurlijk heb ik af en toe gezondigd tijdens mijn 16 verhalen. Geheelonthouding bleek niet aan mij besteed.
Verslavingen dwepen met de mensheid, liggen overal op de loer, spinnen een web, graven kuilen en stellen het karakter op de proef. Kortom ze drijven je tot het uiterste. Gelukkig telt alleen de overwinning op jezelf. Die smaakt zoet en biedt houvast. Nee, 2002 wordt rookvrij in alle opzichten. Nu de alcohol nog (grapje). No cigarets and no stories anymore. Kwade luchten, stoompartijen, rochelmanifestaties en zacht gefluim zijn niet langer mijn deel. Op naar innerlijk ‘schone’ avonturen in het nieuwe jaar.
Rest mij mijn lezersschare te bedanken, die ik deelgenoot heb gemaakt van mijn muizenissen, buikpijntjes en rooktragedies. Het virtuele rook- en schrijfgenot blijft vanaf nu slechts een herinnering en ik beloof U dat ik uw PC niet meer zal bestoken met rookperikelen of andere onhebbelijkheden. Het was mij een genoegen en hopelijk was dat wederzijds. Hoedt U voor rooksignalen en andere rookartikelen in 2002, steek die vuurpijl aan met lucifers of aansteker en tel na iedere pijl U vingers na. Rook uit.
Een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht, ciao, het gaat U allen goed.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Verslavingen dwepen met de mensheid, liggen overal op de loer, spinnen een web, graven kuilen en stellen het karakter op de proef. Kortom ze drijven je tot het uiterste. Gelukkig telt alleen de overwinning op jezelf. Die smaakt zoet en biedt houvast. Nee, 2002 wordt rookvrij in alle opzichten. Nu de alcohol nog (grapje). No cigarets and no stories anymore. Kwade luchten, stoompartijen, rochelmanifestaties en zacht gefluim zijn niet langer mijn deel. Op naar innerlijk ‘schone’ avonturen in het nieuwe jaar.
Rest mij mijn lezersschare te bedanken, die ik deelgenoot heb gemaakt van mijn muizenissen, buikpijntjes en rooktragedies. Het virtuele rook- en schrijfgenot blijft vanaf nu slechts een herinnering en ik beloof U dat ik uw PC niet meer zal bestoken met rookperikelen of andere onhebbelijkheden. Het was mij een genoegen en hopelijk was dat wederzijds. Hoedt U voor rooksignalen en andere rookartikelen in 2002, steek die vuurpijl aan met lucifers of aansteker en tel na iedere pijl U vingers na. Rook uit.
Een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht, ciao, het gaat U allen goed.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
26-04-2003
Rookverhaal 13: Makkers staakt uw wild gerook ...
Het heerlijk avondje is gekomen, het avondje van Sint Marlboro. Door de rooksteen opgetogen, zwart als roet. Wie zoet is krijgt lekkers wie stout is de roe … Tja, dan weet ik het wel. Potverdikke, dit weekend door gebrek aan stress 2x gezondigd. En wel heel stevig.
Was ik net van mijn driedimensionale tetrisverslaving af, komt het rookgevaar weer om de hoek. Het begint wel ernstige vormen aan te nemen. Ik zie nu zelfs in het pak van Sinterklaas een Marlboro-dessin. En dat in het weekend van pakjes(Marlboro)avond. Of dit nou te maken heeft met het afronden van een druk studieblok of een nieuwe kennismaking met een stormachtig café doet even niet ter zake.
Belangrijker is de misvatting dat na een maand stoppen met roken de geest al sterk genoeg is voor verleiding. Mooi niet dus, bij die ene blijft het dan niet meer. Ik ga het nu niet hebben over een tijdelijke terugval. Want dan ben ik op sterven na dood. Nee, gewoon toegeven, ik ben nog niet zover.
Dat wordt dus weer een nieuwe start. Ditmaal onverbiddelijk nee zeggend tegen elke verleiding. Je blijft per slot van rekening verslaafd. De snuif, de trek, de gezelligheid, het genot, de gedachte aan die cowboystokken heeft blijkbaar een terminale plek ingenomen in mijn hersenen. Dat is met geen knapperend houtvuur meer te bestrijden.
Zelfs met woestijnzand erover is deze misstap niet weg te poetsen. Wie zich brand moet op de cactus zitten. Jippiejajee!!! Marlboro-country! Leve Lucky Luck in Portugal. Met vingershag vereeuwigd in Lissabon. Sneller dan zijn schaduw. Moet toch eens met Rataplan gaan praten. That dog doesn’t smoke!
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Was ik net van mijn driedimensionale tetrisverslaving af, komt het rookgevaar weer om de hoek. Het begint wel ernstige vormen aan te nemen. Ik zie nu zelfs in het pak van Sinterklaas een Marlboro-dessin. En dat in het weekend van pakjes(Marlboro)avond. Of dit nou te maken heeft met het afronden van een druk studieblok of een nieuwe kennismaking met een stormachtig café doet even niet ter zake.
Belangrijker is de misvatting dat na een maand stoppen met roken de geest al sterk genoeg is voor verleiding. Mooi niet dus, bij die ene blijft het dan niet meer. Ik ga het nu niet hebben over een tijdelijke terugval. Want dan ben ik op sterven na dood. Nee, gewoon toegeven, ik ben nog niet zover.
Dat wordt dus weer een nieuwe start. Ditmaal onverbiddelijk nee zeggend tegen elke verleiding. Je blijft per slot van rekening verslaafd. De snuif, de trek, de gezelligheid, het genot, de gedachte aan die cowboystokken heeft blijkbaar een terminale plek ingenomen in mijn hersenen. Dat is met geen knapperend houtvuur meer te bestrijden.
Zelfs met woestijnzand erover is deze misstap niet weg te poetsen. Wie zich brand moet op de cactus zitten. Jippiejajee!!! Marlboro-country! Leve Lucky Luck in Portugal. Met vingershag vereeuwigd in Lissabon. Sneller dan zijn schaduw. Moet toch eens met Rataplan gaan praten. That dog doesn’t smoke!
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
24-04-2003
Rookverhaal 12: Marketeren van AA tot AZ
Soms word ik niet goed van al die verslavingen. Ziektes van deze tijd. Je kunt geen krant openslaan of je wordt weer geconfronteerd met verslavingsperikelen. Roken, drinken, snoepen, lijnen, snuiven, zappen, gokken, spuiten, poetsen, ejaculeren om maar niet te spreken van fitnissen, zeuren, mopperen, zaniken, kletsen, hard werken, studeren, flipperen, sjoelen, tetrissen, puzzelen en lummelen.
Nee, soms wordt het me dan te machtig. Dat zijn van die momenten dat ik echt weer nood heb aan die kankerstokken. Kankeren, had er ook nog bij gekund en dokteren of vogelen. Nou wil ik ook weer niet al te negatief uit de hoek komen, want dat is niet bevorderlijk voor de leesbaarheid van mijn hersenspinsels. Per slot van rekening ben ik ook uit op aandacht. Maar dan wel positieve. Toch pleit ik voor brede maatschappelijke aandacht voor de tijdsziekte verslaving.
Met de verkiezingen in aantocht zou iedere zichzelf respecterende politicus dit gat in de markt toch moeten marketeren (of zoals de spellingchecker van Word voorstelt, ‘parketteren’ of ‘hakketeren’). De sociale zorg binnen onze verslavingscultuur laat te wensen over. Regelmatig hoor ik verbijsterende en verontrustende verhalen en zie ik vreemde uitingen aan de kassa van de AH. Meestal betreft dit dan het onderwerpsgebied GTST en B&B om maar een voorbeeld te schetsen.
De nood is duidelijk hoog. Er is een aperte behoefte aan het bijeen brengen van lotgenoten. De AA kan daarbij als voorbeeld dienen. Weliswaar anoniem, maar weldegelijk latent aanwezig in onze maatschappij. Ik pleit hard voor een AR. U raadt het al, Anonieme Rookverslaafden. Laat ons ook 1x per week bij elkaar komen om koffie te drinken en ervaringen uit te wisselen. Evenzo maak ik me hard voor b.v. de anonieme ejaculeerders (AE), anonieme tetrisspelers (AT), anonieme zappers (AZ), etc… Het lijkt me wel slim om al deze doelgroepen te faciliteren met een eigen clubhuis of ontmoetingsruimte. Een alfabetische combinatie van doelgroepen ligt hier voor de hand. Snoepers en snuivers, zappers en zeurders, sjoelers en studenten, flipperaars en fitnissers, drinkers en dokterenden, lijnenden en lummelaars.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Nee, soms wordt het me dan te machtig. Dat zijn van die momenten dat ik echt weer nood heb aan die kankerstokken. Kankeren, had er ook nog bij gekund en dokteren of vogelen. Nou wil ik ook weer niet al te negatief uit de hoek komen, want dat is niet bevorderlijk voor de leesbaarheid van mijn hersenspinsels. Per slot van rekening ben ik ook uit op aandacht. Maar dan wel positieve. Toch pleit ik voor brede maatschappelijke aandacht voor de tijdsziekte verslaving.
Met de verkiezingen in aantocht zou iedere zichzelf respecterende politicus dit gat in de markt toch moeten marketeren (of zoals de spellingchecker van Word voorstelt, ‘parketteren’ of ‘hakketeren’). De sociale zorg binnen onze verslavingscultuur laat te wensen over. Regelmatig hoor ik verbijsterende en verontrustende verhalen en zie ik vreemde uitingen aan de kassa van de AH. Meestal betreft dit dan het onderwerpsgebied GTST en B&B om maar een voorbeeld te schetsen.
De nood is duidelijk hoog. Er is een aperte behoefte aan het bijeen brengen van lotgenoten. De AA kan daarbij als voorbeeld dienen. Weliswaar anoniem, maar weldegelijk latent aanwezig in onze maatschappij. Ik pleit hard voor een AR. U raadt het al, Anonieme Rookverslaafden. Laat ons ook 1x per week bij elkaar komen om koffie te drinken en ervaringen uit te wisselen. Evenzo maak ik me hard voor b.v. de anonieme ejaculeerders (AE), anonieme tetrisspelers (AT), anonieme zappers (AZ), etc… Het lijkt me wel slim om al deze doelgroepen te faciliteren met een eigen clubhuis of ontmoetingsruimte. Een alfabetische combinatie van doelgroepen ligt hier voor de hand. Snoepers en snuivers, zappers en zeurders, sjoelers en studenten, flipperaars en fitnissers, drinkers en dokterenden, lijnenden en lummelaars.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
24-03-2003
Rookverhaal 07: Peristaltiek en beter gefluim
Studie, verveling, bier, mensen, contact, gezelschap, rituelen, ik geef ze allemaal de schuld. Debet aan het in stand houden van mijn verslaving. Tot mijn spijt nog steeds niet kwijt. Toch ontvang ik veel steunbetuigingen bij mijn afscheid van de sigaret.
Zo vind ik regelmatig chocolade sigaretten in mijn brievenbus. Zeer fortuinlijk. Afzenders realiseren zich niet dat dit slechts bevorderlijk werkt voor mijn maag- en darmflora. Voordeel van deze bruine jongens is wel dat je er gratis papier bij krijgt. Dat voorkomt paniek en bruine vingers. Echter al dit gepeuter roept dan weer een hevig verlangen in me op.
Ook mijn e-mail-outing werpt vruchten af bij het trage verwerkingsproces. Het blijft wel een onbetrouwbaar pad die elektronische snelweg. Zelfs in mijn eigen vriendenkring wordt getwijfeld aan mijn integriteit en worden mijn creatieve uitingen toegeschreven aan hogere machten. Wat een ongeloofwaardigheid. Schande voor mijn copyright. Waar rook is wordt vuur waargenomen.
Inmiddels is de rochelfase aangebroken van mijn lijdensweg. Stroperig blijven stukjes taai slijm voor mijn strottenhoofd liggen, wachtend op het moment dat ik mijn keel schraap. Op de meest ongelegen momenten slaan de kriebels toe en probeer ik mijn onderbuik aan te zetten tot een elegante peristaltiek, hopend dat deze de inzet is om de wave te continueren naar de slijmstukjes vlak voor mijn strottenhoofd. Ik hoef dan slechts mijn mond te openen, de lippen te tuiten en de fluimen te richten op een dankbaar slachtoffer. Meestal heeft mijn lichaam zich dan al verplaatst naar een irritante collega of vervelend kassameisje. Ook het open raam van een foute auto met foute muziek en fout publiek is een aangenaam doelwit.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Zo vind ik regelmatig chocolade sigaretten in mijn brievenbus. Zeer fortuinlijk. Afzenders realiseren zich niet dat dit slechts bevorderlijk werkt voor mijn maag- en darmflora. Voordeel van deze bruine jongens is wel dat je er gratis papier bij krijgt. Dat voorkomt paniek en bruine vingers. Echter al dit gepeuter roept dan weer een hevig verlangen in me op.
Ook mijn e-mail-outing werpt vruchten af bij het trage verwerkingsproces. Het blijft wel een onbetrouwbaar pad die elektronische snelweg. Zelfs in mijn eigen vriendenkring wordt getwijfeld aan mijn integriteit en worden mijn creatieve uitingen toegeschreven aan hogere machten. Wat een ongeloofwaardigheid. Schande voor mijn copyright. Waar rook is wordt vuur waargenomen.
Inmiddels is de rochelfase aangebroken van mijn lijdensweg. Stroperig blijven stukjes taai slijm voor mijn strottenhoofd liggen, wachtend op het moment dat ik mijn keel schraap. Op de meest ongelegen momenten slaan de kriebels toe en probeer ik mijn onderbuik aan te zetten tot een elegante peristaltiek, hopend dat deze de inzet is om de wave te continueren naar de slijmstukjes vlak voor mijn strottenhoofd. Ik hoef dan slechts mijn mond te openen, de lippen te tuiten en de fluimen te richten op een dankbaar slachtoffer. Meestal heeft mijn lichaam zich dan al verplaatst naar een irritante collega of vervelend kassameisje. Ook het open raam van een foute auto met foute muziek en fout publiek is een aangenaam doelwit.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Abonneren op:
Posts (Atom)