Posts tonen met het label pinokkio. Alle posts tonen
Posts tonen met het label pinokkio. Alle posts tonen

11-07-2026

Vooruitzicht: verhandeling in elf delen

Vooruitzicht (1): Voorruitzicht (6-7-2026)

Prettig, maar soms ook vervelend, die vooruitzichten. Afhankelijk van tijd en plaats. In hoge ouderdom, in een ziekenhuis dicht bij huis of in verweggistan zijn vooruitzichten vaak dodelijk en niet zo prettig. Tenzij de strijd al is opgegeven en berusting nieuwe wegen opent, bevrijdt. Hoopvol maar ook uitgeblust.
Vakanties daarentegen zijn in alle leeftijden welkom, prettiger kan het vooruitzicht haast niet zijn. Tenzij je school of werk jouw grote liefde zijn; het staat genieten gelukkig niet in de weg.
De enige wens die in het vooruitzicht dwars kan liggen is het weer. Fuck de weersvoorspelling. Hoe vaak zit die ernaast? En achteraf is het altijd makkelijk lullen. Maar regen willen we niet op onze weg. Het geeft alleen maar slecht voorruitzicht.


Vooruitzicht (2): Onheilspellend (6-7-2026)

Dat is het zeker. O – N – H – E – I – L. Nog maar eens gespeld voor u in vette kapitalen. Welk vooruitzicht?, denkt u mogelijk nu. Een onmogelijk vooruitzicht: het weer. Weer? Ja weer, nog steeds. Het kan weer heel heet weer worden, luidt het vooruitzicht. Het is dan ook aan te raden om een noodpakket in huis te halen. En euro’s, veel euro’s, je weet maar nooit met dat weer.

Bosbranden en grote droogtes leiden mogelijk tot grote tekorten in supermarkten, uitval van internet en elektriciteit en een avondklok die al in de vroege middag in gaat. Eigenlijk een middagklok dus. Vanaf een uur of 13:00. You better be prepared. Haal ook bordspellen in huis. Het onheil kan lang aanhouden. 


Vooruitzicht (3): Oogkleppen af (6-7-2026)

Dat paarden voor een rijtuigie, richting Vinkeveen, oogkleppen op hebben vind ik vanzelfsprekend. Best een drukke weg en je wil niet dat de paarden van schrik op hol slaan. Wim en Leen doen het ook gewoon rustig aan. Maarrrrr … oogkleppen op in een debat of in een ter discussiestelling is andere koek. Wegkijken in politiek of bedrijfsleven, en ja ook in particuliere sferen, mag dan tegenwoordig gebruikelijk zijn, het blijft in mijn ogen not done. Het zijn bovenal stijve dikke nekken die dat doen. Gruwelijke verkrachters van inspraak en democratie. Zou ik president of koning mogen worden in de nabije toekomst, dan wist ik het wel. Verplicht de oogkleppen af, opdat alle schellen van ieders ogen vallen. Een prettig vooruitzicht.


Vooruitzicht (4): Finale met Makkelie (7-7-2026)

Zullen we dan toch nog een positief Nederlands tintje krijgen aan het wereldkampioenschap voetbal in Amerika? Danny Makkelie is een van de favorieten van de FIFA voor het fluiten van de finale. Zelfs voor Infantino. Dan moeten we wel hopen op een finale tussen twee niet Europese landen. Hoewel er al vijf, en mogelijk zes Europese landen in de kwartfinales staan, blijft de mogelijkheid bestaan. Marokko aan de ene kant en Argentinië of Colombia aan de andere kant. Het zou mooi zijn en een kroon op de carrière van Danny Makkelie.
Mogelijk moeten we wel nog de hulp inschakelen van Secretaris-generaal van de NAVO, Mark Rutte. Want de goedkeuring van Donald Trump is natuurlijk ook nog nodig. Een hoopvol vooruitzicht. 


Vooruitzicht (5): Loos (8-7-2026)

Geen prettig vooruitzicht vandaag. Wat is er loos? Geen meisje gelukkig, maar wat dan wel? Was ist los? Ik besluit op onderzoek uit te gaan. Ik vaar blind op ‘Aktenzeichen XY… Ungelöst’ en bekijk eerst een aantal afleveringen van deze bijzondere crimi, gewoon om alvast wat in the mood te komen. Al snel ontdek ik een patroon. Verschillende daders komen altijd eerst in beeld. Usual suspects. Maar altijd weer zit de clou en de dader aan het eind en blijkt een bekende te zijn in de vrienden- of familiekring van het slachtoffer. Helaas beschik ik daar nauwelijks over. En daar zit nu precies de clou. Geen prettig vooruitzicht. Dat er niemand komt om de schuld op te eisen. Loos gevoel.


Vooruitzicht (6): Science Fiction (9-7-2026)

Jaloers ben ik op schrijvers van toekomstromans en Science Fiction. Op de eerste plaats omdat het geduld voor lange teksten ontbreekt en op de tweede plaats omdat ik al mijn best moet doen het heden bij te benen. Het eerste zou ik kunnen tackelen na mijn pensioen. Een uitdaging en wapening voor het zwarte gat. En hoppa, daar is de link meteen richting Science Fiction. Er zijn grote voorbeelden die ik graag zou volgen. Bij de meesters moet je beginnen. George Orwell’s 1984 is al een mooie. Planet of the apes kan ook. Of Terry Pratchet’s fameuze Discworld. Fantastisch. Maar zijn kwaliteit in kwantiteit bereik ik nooit. Tot slot het maatschappelijk vooruitzicht geboden in Dave Egger’s The Circle, realistisch, doodeng. 


Vooruitzicht (7): Tv-gids (9-7-2026)

Nog altijd een prettig vooruitzicht, het wekelijks ontvangen van de Tv-gids. De vraag alleen is hoelang nog? Alles wordt digitaal of AI. De kijker straks volledig teruggeworpen op keuzes van hemzelf. Voorgeprogrammeerd in zelf geselecteerde interesses. Dat betekent geen serendipenty meer en geen grensoverschrijding. Slecht doorgestoomde maaltijden. Neem mij, neem mij … effen bollen. Bollen? Ja, zelfs de Dikke van Dale zwicht straks voor het geld. De hoogste bieder bepaalt straks het spectrum. Wat zal ik de VPRO-gids erg gaan missen. Hij is al uitgekleed. Maar gelukkig snoep ik links en rechts toch andere geluiden en inzichten mee. Geen papvoer van de massamedia. Maar pittige kost met redactie. Toch is vooruitgang, zelfs als achteruitgang, niet te stoppen. Zelfs de Leesmap niet.


Vooruitzicht (8): Spanje - België (10-7-2026)

Nou ja, vooruitzicht, eerder een voorspelling. Maar wel live vanaf de bank. Niet oranje maar rood wat de klok en voetbal slaat. Een kwartfinale in vier helften waarschijnlijk. Twee lange en twee korte. En aan het eind van de laatste helft een solo van Lukaku dwars door een vermoeide achterhoede van de Spanjaarden. Een knal en goal! Dan is het dus 2-1 en gaan de Belgen door.
Los Angeles snapt er niets van. Hadden zij afgelopen jaar geen verschrikkelijke bosbranden? Kunnen ze dan niet een minuut stilte verdragen voor het leed van de slachtoffers van de bosbranden in Andalusië? Shame on them. Los Angelos zijn zeer teleurgesteld. Intussen is het een nul voor Spanje. Wat zal de eindstand straks zijn?


Vooruitzicht (9): Aanvallen (11-7-2026)

Als jongetje droomde ik er al van. Een soort vooruitzicht zogezegd. Ik zou aanvaller worden in het Nederlands Elftal. Alleen wist ik nog niet zo goed welk. Van hockey of van voetbal?
Een midvooruitzicht lag in het verschiet. Ik zou beroemd worden in een van de twee takken van sport. Het populaire voetbal of het elitaire hockey. Als kind uit een arbeidersgezin werd het de laatste optie. Twee grotere broers waren me al voorgegaan. Ik leerde het niet van een vreemde. Een uitlaatklep werd het hockey voor mij. Eindeloos oefenen tegen een muur. Vanuit het middenveld stoomde ik door naar de voorhoede. Werd zelfs strafcornerspecialist en goaltjesdief. Tot en met Nederlands Jeugd A. Daarna verbleekte het Oranje. Een mooie jeugdherinnering. 


Vooruitzicht (10): Met de neus omhoog (11-7-2026)

Ja lieve mensen, vroeg of laat moeten we er aan geloven. Dan gaan we met de neus omhoog. Geen fijn vooruitzicht, ik weet het. Maar aan alles komt een end. Ook aan ons. Zelfs de mensen met een grote lange neus komen daar niet onderuit. Pinokkio niet en Cyrano de Bergerac niet. Zelfs Gerard Depardieux legt het loodje. Depart van dieux, die arme Gerard. Van god los. Rus in Wallonië. For the time being kan hij zich nog verkneukelen als een onnozele Obelix. Ook die met een verfijnd neusje gaan de lucht in. Cleopatra is al vertrokken. Net als Michael Jackson. En wanneer bent u aan de beurt lieve lezer. Is Magere Hein al langs geweest? Met zeis en zandloper?
 
 
Vooruitzicht (11): Ivoren torens (12-7-2026) 
 
Ivooruitzicht. Je zult ze de hele dag voor je snuit hebben, twee ivoren torens, al dan niet gebogen, opgejaagd door stropers die er verzot op zijn, moorden plegen op jacht naar wit goud. Is weer wat anders dan bang zijn voor een muis. Hoe durven ze? Je zou ze het liefst met je slurf bij de lurven pakken en eens goed de lucht in gooien. Daarna vertrappelen met je stevige poten. Maar hee, je bent een vredelievend dier, een groepsdier en in de vlucht wat traag. Dan sta je voor een dilemma. Trekt je mogelijk terug om je ivoren torens te beschermen tegen stroperij. In het Krugerpark zijn ze gelukkig ‘kluger’. Uit voorzorg hebben rangers je ivoren torens reeds weggezaagd. 
 
 


 

22-03-2024

Mien korte verhalen (57 t/m 59) met kleine grote waarheid

Geschreven tussen 12-07-2011 en 18-11-2014
(in derde persoon onder alias Kees, in maart 2024 geredigeerd naar eerste persoon Mien)
 
 
57) Getapte mop (12-07-2011 > 22-03-2024 geredigeerd)
 
Vrijdagavond. Ik fiets naar mijn werk. Ik heb er niet zoveel zin in vandaag, maar plicht roept. Langzaam stromen de arbeiders op het industrieterrein de poorten binnen. Het distributiecentrum waar ik werkzaam ben ruikt naar meel, verpakkingsmateriaal en weeë zure lucht. Snel stop ik mijn kaart in de prikklok en berg mijn jas op. Door de grote speakers in de megahal klinkt Skyradio. Hol en leeg. De muziek zal zich vannacht herhalen. Moonlight shadow. Wel drie keer.

Zwijgzaam haal ik een pallettruck op, ook wel BT genoemd. De accu’s van de BT zijn gelukkig al opgeladen voor de nachtploeg. Bij de magazijnchef haal ik mijn eerste orderbon op. Het wordt een vrachtje toiletpapier en chips laden. Lekker makkelijk. Ik stuur mijn BT de toiletpapier- en chipsgang in en kan nog net de heftruck ontwijken die midden in de gang staat. Het is de heftruck van dronken Willem. Die laat zich altijd omhoog takelen door zijn collega Dries. Willem heeft weer eens flink gedronken en gaat zijn roes uitslapen op stelling 44, tussen het toiletpapier. Na de nachtlunch gaat hij pas aan de slag. Hij hoeft maar 20 orders te verwerken. Met zijn ervaring a piece of cake.

Om het uur gaat de pauzezoemer. Heel fijn want een bak koffie gaat er altijd in en houdt de nachtploeg wakker en scherp. Ik ben nog niet echt opgenomen bij de nachtploeg. Ik ben student en uitzendkracht. In de stoere distributiewereld kost het dan extra moeite om een plek te veroveren. Na de pauze check ik of mijn BT niet stiekem is vastgebonden aan een stelling. Gelukkig niet. Mijn twee pallets staan hoog opgestapeld en propvol. Het moment om waakzaam te zijn. De vaste krachten zijn dol op breukpakketten. Het is hun extra bonus. Een stukje verder staat een pas begonnen uitzendkracht zijn omgevallen vracht uit te pluizen. Hij is het slachtoffer van de nacht. De vaste krachten lachen in hun vuistje. Op de pallet stond veel wijn. Dat wordt een mooi breukpakket.

De lunch is altijd het breekpunt van de nachtdienst. De pauze duurt veel te lang. Tijd voor een praatje. Onderwerp van gesprek zijn steevast gore moppen. De mannen met de meeste tattoos lachen het hardst. Ik lach schaapachtig mee. Ik wil er graag bij horen. Ook de magazijnchef lacht mee. Heel belangrijk om hem te vriend te houden. Hij deelt namelijk de orders uit. De moppen zijn van bedenkelijk niveau. “Wat krijg je als je Pinokkio pijpt?” “Splinters in je mond!” Er wordt hard gelachen. “Waarom mag sperma niet heter zijn dan 40 graden?” “Anders gaat je leuter fluiten”.

De nachtdienst zit er op. Het is 06:00 uur. Ik ben blij dat ik naar huis kan. Met een leeg en slaperig hoofd glijd ik op m’n fiets door de ochtendnevel. In de woonwijken staan de rozen in bloei en hangen de vlaggen en boekentassen in top. Vanavond heb ik weer een eindexamenfeest. Thuis duik ik snel in bed. Ik heb vanmiddag nog strafcornertraining en die mag ik niet missen. Ik speel hoofdklasse hockey en zondag staat een belangrijke wedstrijd op het programma. Gauw dus effen een paar uurtjes vooruit slapen.

Het is een half uur fietsen naar het hockeyveld. Ik stroop mijn kousen omlaag en doe mijn scheenbeschermers uit. Het is veel te warm. Aanvoerder Gerard spreekt me aan. “Hee kerel hoe gaat ie? Hoezo moe? Werk je nog steeds in dat distributiecentrum? Je bent gek.” Gerard vindt het maar niks dat ik in een distributiecentrum werk en nachtploegen draai. Dat gaat ten koste van slagkracht. De hockeywedstrijd van aanstaande zondag is een hele belangrijke. Ik denk er het mijne van.

De warming-up is van korte duur. Tijdens de rekkingsoefeningen is er tijd voor een praatje. Onderwerp van gesprek zijn steevast gore moppen. De mannen met de grootste mond lachen het hardst. Ik lach schaapachtig mee. Ik ben nog niet lang bij de club en wil er graag bij horen. De moppen zijn van bedenkelijk niveau. “Wat krijg je als je Pinokkio pijpt?” “Splinters in je mond!” Er wordt hard gelachen. “Waarom mag sperma niet heter zijn dan 40 graden?” “Anders gaat je leuter fluiten.” Gegrinnik in de groep.
 
Ik lig in een deuk van het lachen. Mijn teamgenoten kijken me bedenkelijk aan. De anders zo nuchtere en stille Mien die nu ineens zo hard lacht. Wat is er aan de hand? Ik kan het niet uitleggen. Het is frappant hoezeer mijn hockeymaten overeenkomstig gedrag vertonen met de arbeiders uit het distributiecentrum. Alleen de tattoos ontbreken. Ze moesten eens weten. Ik herinner me plots het gesprek met de directeur van de Academie Beeldende Vorming, dat ik afgelopen week had. Die vroeg aan mij hoe ik in hemelsnaam mijn kunststudie kon combineren met het spelen van tophockey. Dat zijn toch totaal verschillende werelden? Hij moest eens weten? Bulderend van het lachen hervat ik de rekkingsoefeningen, mijn hockeymaten in verwarring achterlatend. Zou dronken Willem alweer aan het bier zitten?
 
 
58) Afscheid in de toekomst (18-11-2014 > 22-03-2024 geredigeerd)
 
Bedeesd zit ik aan het ontbijt. Ik heb geen enkele trek. Niet in eten en niet in gesprek. Mijn gedachten vullen maag en hoofd, met het aanstaande afscheid, met zeurderige pijn en twijfel. Om tien uur is het zover. Ik treed binnen. De groepsruimte voelt zwaarder aan dan normaal. De stoelen leger. Iedereen neemt plaats in de kring.

Hans neemt het woord en vraagt wie er af wil trappen. Ik raap al zijn moed bij elkaar en neem een dapper besluit. Ik heb het er al vaker over gehad maar nog nooit aangedurfd. Ik heb mijn groepsgenoten met hun problemen zien worstelen en nu na twee maanden is het aan mij.

Scherp stel ik de situatie voor. Nu zestien jaar geleden. Ik was negen. De stoelen gaan aan de kant. Uitgezonderd twee. Zij vormen de bank. De bank waarop mijn zieke moeder ligt. Achter de bank zie ik de gestreepte gordijnen hangen. Gordijnen die altijd dicht zijn. Ook hartje zomer. Ze houden de hitte buiten en het drama binnen. Maar niet vandaag.

Met lichte aarzeling trek ik de gordijnen open. Het warme zonlicht vervult de ruimte en schijnt op het gezicht van mams. Ze opent de ogen en kijkt me lieflijk aan. "Dag lieve jongen, kom je eindelijk afscheid nemen? Na zestien lange jaren? Weet dat ik van je gehouden heb, ook al liet ik dat niet merken. Door mijn ziekte, door mijn stoornis. Sorry dat ik zo vroeg heen moest gaan. Hier een dikke knuffel!"

"Dag lieve mams, ik ben zo verdrietig, heb je ook nooit kunnen vertellen dat ik van je hou ... Maar ... ineens ... zo maar ... was je weg ... Ik heb je niet zien gaan. Heb geen afscheid van je kunnen nemen. Mijn tranen heb ik aan de Maas gegeven. Aan moeder Maas. Ik geef ze nu aan jou. Opnieuw en met een glimlach. Dag lieve mams. Love you!" 


59) That will be the day (04-01-2012 > 23-03-2024 geredigeerd)

Met een zwaar hoofd word ik wakker. Langzaam open ik mijn ogen en knipper met mijn lange wimpers doelloos in het donker. Achter in mijn oren hoor ik vaag en dof iets wat lijkt op muziek. Het is mijn wekkerradio die dagelijkse rituelen afdraait. 
Begin de dag met een dansje. Begin de dag met een lach. Want wie vrolijk kijkt in de morgen. Ja die lacht de hele dag. Ja die lacht de hele dag ...
Ja, maar nu even niet. Mijn hoofd staat niet naar Giel’s geluksriedel. Vandaag is een bijzondere dag.

Met lichte weerstand schuif ik langzaam uit zijn bed. Liever wil ik deze dag niet beginnen. Voor mij mag hij gewoon voorbij gaan. Overgeslagen desnoods, geskipt. Al heel lang ligt hij in het verschiet. Nu is deze dag aangebroken. Het voelt als een loodzware deken. Ik overweeg om voor de gelegenheid speciale kleding aan te trekken. Maar welke? Ik denk terug aan wat er toentertijd gedragen werd. Bruin, paars, oranje. Wijde pijpen, lange rokken. Mijn gedachten dwalen af als een gouwe ouwe uit de wekkerradio klinkt. Eres tú van Mocedades. Ik zoek de vertaling op in het Engels, Touch the wind en verbaas me over de tekst.

I woke up this morning and my mind fell away. And looking back sadly from tomorrow. As I heard an echo from the past softly say. Come back, come back, won't you stay. And only forever can I say I love you. And only forever have I lost you. But only a dreamer could wake up. As I do and hope it's still yesterday.

Met een zachte plof en zwaar gemoed zink ik neer op de oude zitzak in de slaapkamer. Met tegenzin schuif ik in mijn sokken. Geitenwol vandaag, want het is winter. Voor de gelegenheid dan toch maar een corduroy broek aan. Een paarse blouse met grote kraag en een bijbehorend vest. Klaar is Kees. Nu nog even de sluipers zoeken. Mijn outfit is bijna compleet. Alleen de groene pukkel ontbreekt nog. In gedachten zie ik mijn gerafelde pukkel op de oude nappa leren bank liggen. Verstild in een armetierige grijze woonkamer. Hij denkt terug aan kapotte knieën, opengehaald aan een veel te harde kokosmat. Ruw. Wreed. Maar ach. Everybody was wounded, wounded at Wounded Knee.

Ik hoef mijn gedachten niet langer te ordenen. Ze achtervolgen me al sinds mijn jeugd. Haunted by days and numbers. Deze dag zou vroeg of laat komen. Daarvoor heb ik geen glazen bol nodig. Ook geen visnet en ook geen macramé. Achtenveertig jaar is zij geworden. Droef en moederziel alleen, 17656 dagen lang. Vandaag word ik net zo oud. Een speciale aangelegenheid. Troostvol bind ik een verjaardagskaart aan een vlieger. Een verjaardagskaart voor mijn moeder, die hoog in de hemel is. Een kaart met 17656 digitale kaarsjes. Voor als het donker is daarboven. Ach, stroom, stroom, stroom, de loop van het leven gaat altijd voort.