Zoute tranen op het strand

Room with a view
Pallieter knikt
Boer en zee
Ze komen tot elkaar

Nog nooit gezien
Zoute tranen op het strand
Zachte snelle golven, voeten de sigaar
Het strand moet nodig geploegd

Ruiten zakdoek in de wind
Neus gesnoten
Wind speelt met de pet
Onbeteugeld, paarden in draf

Visser peurt pieren
Zand schuurt in de bilnaad
Schuim tussen de tenen
Lang leve stil leven 

 

 

The blue hour - Peder Severin Krøyer - 1907 - Museum Kunst der Westküste - Foto: Kunde

Inzending voor:

https://www.pomgedichten.nl/index.php/2024/04/12/wie-wint-de-enig-echte-virtuele-zie-daar-trofee-op-pomgedichten-punt-nl/

Daar waar eens de sinaasappel bloeide

Heerlijk lig ik hier te gloren, op de aanrecht achter glas, languit in de fruitschaal. Een vluchtig leven is mij maar beschoren. U kent mij vast als appelsien. Juist ja, het appeltje uit China. Niet te verwaren met de mandarijn. In de fruitschaal lig ik zoet te dromen tot mijn tijd gekomen is.

Ik droom van al mijn lotgenoten en wat daarvan geworden is. Het is nog allemaal zo kort geleden. Zo hang je niets vermoedend aan een boom te bungelen, lekker in de warme wind, blakerend onder de Spaanse zon. Een big smile op je snoet. Loom luisterend naar gezoem van bijen rondom je heen. Ja, ja, het leven één groot feest. Maar niet voor lang.

Een houten ladder wordt plots onder je maag geschoven. Een bruine hand met schaar verschijnt. Hij knipt jou los van je geliefde tak. De navelstreng wordt doorgeknipt. Samen met je lotgenoten verdwijn je in een rieten mand. Een onzekere toekomst ga je tegemoet. Eerst ga je door de wasmachine. Ze leggen je te drogen. Ben je eenmaal goed op kleur dan wordt je nog even goed gewaxt. Oranjeblinkend ga je op maat gesorteerd het vliegtuig in, op transport naar het koude Noorden.

Daar wacht een bijzondere modeshow in een koude loods. Bij de afslag mag je hopen op een goede uitslag. Uitgeknepen en uitgebuit wachten dan bange dagen in de Appiehappie of de Aldi en heel misschien in de frisse buitenlucht op een Hollandse markt. Sommigen onder ons ondergaan een ander lot. Dat zijn de luxepaardjes. Zij gaan linea recta naar de haute cuisine. Worden daar eerst zachtaardig gerold en gemasseerd. Vervolgens onthoofd, gepeld, geveld en ontvezeld. Al het wit wordt weggesneden. De frisse sla of roomijs waar je in gewenteld wordt verzachten enigszins de pijn. Als slagroom op de toet wordt dan ook nog even je pels aan gort geraspt. Het angstzweet breekt uit en je komt als sinaasappelsausje bovendrijven.

Toch kan de lotsbestemming nog iets chiquer, als zalfje of fragrance. Uitgeperst als concentraat eindig je in een trendy pot of flesje. Wel een beetje wrang hoor. Als zalfje zalvend eindigen op een sinaasappelhuid. Nee, dan nog liever sterven in een koekje. Bitterzoet verorberd worden als een kleine Pim.
Ach, hoe makkelijk laten wij ons toch als fruitige typjes kneden, met de hand of met de pers. Met weemoed denk ik terug aan daar waar ik eens als sinaasappel bloeide. O sole mio.

Mien Appelsien

Rookverhaal 17: De sigaretten van Catan

Na een tijdelijke ‘fall out’ ben ik helaas weer gedwongen mijn toetsenbord te gebruiken om bibberende vingers houvast te geven. Kerst en Carnaval 2002 en al die andere festiviteiten hebben me geen goed gedaan. Slechts op het gebied van roken wel te verstaan. Omdat mijn rookgedrag ernstige vormen begint aan te nemen, probeer ik op mijn toetsenbord weer een originele samenstelling te vinden van letters, cijfers en interpunctie en deze te smeden tot prachtige volzinnen die ook hopelijk houvast bieden aan de lezer.

Zodoende hoop ik mijn rooktrauma op een therapeutisch verantwoorde wijze in de juiste context van mijn leven te plaatsen, of beter gezegd buiten mijn leven te plaatsen. Geen pleisters, geen trekdrop, geen acupunctuur, geen rooibos of groene thee. Nee, slechts het verzetten der zinnen en een onverbiddelijk ‘nee’ tegen alles wat as oplevert.

Tja, hoe kwam dat eigenlijk nou? Drie maanden ‘schoon’ en dan toch dat foute pafje. Verslaving is een sluipmoordenaar, altijd op de loer. And he hit me again. Een stralende, stekende, zeurende pijn trekt sinds twee weken van achter mijn schouderblad dwars door mijn longweefsel naar de voorkant om daar te blijven sluimeren achter mijn lichtbehaarde tepel. Daar is de kogel ergens blijven hangen. Kortom heel vervelend.

Combinatie van stress en roken (twee hartsvijanden), is de diagnose van mijn antroposofische huisarts (dit woord dient vervangen te worden want volgens mij komt een huisarts zelden aan huis, beter is telefoonarts of buitenarts of consultarts). Ik ben bijna ingegaan op zijn vriendelijke en goedbedoelde aanbod om de symptomen te bestrijden met een warmtepleister. De associatie met nicotine was snel gelegd, ik ga voor de bestrijding van de kwaal. Een karakterkwestie. Dood of de gladiolen.

Ik verklaar de tabaksindustrie de oorlog. Meteen groot denken en aanpakken. In spelvorm uiteraard. Ik strijd tegen de sigaretten van Catan, de legers van Marlboro en speel Risk voor rookgevorderden! Omdat ook politiek de oorlog bepaald wordt het kiezen en delen. Ik ga voor een leefbare Rob. Onfortuinlijk gooi ik alle sigaretten buiten. De grens is bereikt. Mijn longen zijn vol!

Ach, was het leven maar zo eenvoudig. Zoals voor de boer in Boerenpsalm van Felix Timmermans. Lekker aards en toch een beetje zweven. Mijmeringen van een levensgenieter..

Rookmien

"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.