Asten nu officieel Pecha Kucha 'stad'

Met dit nieuws opent Frank Kuijpers, een van de organisatoren van Pecha Kucha Peelland op vrijdag 3 november de achtste Pecha Kucha-avond in Hotel Nobis. Voor een publiek van vierhonderd toeschouwers. Een Pecha Kucha (spreek uit als één woord: petsja-koetsja) is afkomstig uit Japan. De letterlijke vertaling is gebabbel of prietpraat. Pecha Kucha Peelland biedt een platform aan ontwerpers, architecten, kunstenaars, wetenschappers, dromers, vakmensen, critici, studenten, al dan niet professioneel, om hun ideeën te presenteren. Dit gebeurt in een standaard format. Aan de hand van twintig plaatjes, die elk twintig seconden blijven staan, doet de spreker zijn verhaal.

Frank: “Ik kreeg heel verrassend vorige week een belletje van het hoofdkantoor Pecha Kucha (www.pechakucha.org) uit Tokio. Of wij als organisatie wel wisten dat wij echte Pecha Kucha’s hielden? Ze hadden ons vorig jaar niet gevonden omdat op dorpen niet gezocht wordt. Nu hebben we dus een officiële status als Pecha Kucha City Asten. Te gek. Asten is nu een stad. Het format en de spreiding van locaties wereldwijd wordt streng bewaakt. Super, deze nominatie."


Frank Kuijpers brengt het nieuws dat Asten officieel Pecha Kucha stad is (Foto: Rob Fritsen/SIRIS)

Tijdens de achtste Pecha Kucha gingen twaalf sprekers de uitdaging aan om met veel passie over hun onderwerp te vertellen. Die onderwerpen varieerden van Cisterciënzer abdijen tot buitenaards leven en van unieke Brabantse groenten tot de wondere wereld van insecten. Ook kreeg het publiek presentaties te zien over democratie, complexiteit en de taal Esperanto. Britt Vossen vertelde over haar ervaringen als deelneemster aan het televisieprogramma Utopia en wat dat opleverde voor haar modellenwerk.
Matt Verhaegh, medeorganisator en man achter de knoppen vertelt nog een anekdote.

“Op het allerlaatste moment zei nog iemand af vanwege zijn werk. Iedereen doet vrijwillig mee en niemand wordt betaald. Niet erg hoor, want ik had zelf een Pecha Kucha voorbereid en kon zodoende invliegen. Degene die niet kon doet volgend jaar gewoon weer mee. Zijn Pecha Kucha ging over het getal negen. Dat komt dan mooi uit want de volgende Pecha Kucha is de negende editie. Belangrijk bij Pecha Kucha’s is dat je goed kunt associëren en improviseren.”


Henk Kerkers presenteert zijn Pecha Kucha Unieke Brabantse groenten (Foto: Rob Fritsen/SIRIS)

Uit het gelach en geroezemoes in de zaal tijdens de Pecha Kucha’s en de pauzes blijkt hoe dit soort avonden wordt gewaardeerd. Het levert veel weetjes op. Nooit gedacht dat het aantal sterren in het universum zo groot is als het totaal aantal zandkorrels van alle stranden ter wereld. Dat zowel de bombardeerkever als de pyjamaschildwans een interessant seksleven hebben, en dat de stadsreus niet in Asten voorkomt. Zo weten we ook dat zaken en systemen eenvoudig, ingewikkeld, complex en chaotisch kunnen zijn. Maar dat ook op het randje van complex en chaotisch juist nieuwe en spannende dingen ontstaan.

De avond werd afgesloten met een improvisatie Pecha Kucha. Een random selectie van twintig dia’s uit alle Pecha Kucha’s van die avond die tien in plaats van twintig seconden blijven staan en aaneengepraat door iemand uit het publiek met een door het publiek gekozen thema. In dit geval truc. En een hele truc was het. Ondergetekende was, niet geheel onvrijwillig, de klos.


Ondergetekende wordt geïntroduceerd voorafgaand aan de improvisatie (Foto: Marjan Coppens)

Een Pecha Kucha meemaken of zelf meedoen? Zie: www.pechakuchapeelland.nl.
Foto's gemaakt door Rob Fritsen / SIRIS van Pecha Kucha Peelland (8). Zie hier.

Optredens in chronologische volgorde:
01) Henk Janssen - Geuren en kleuren
02) Britt Vossen - Twee maanden Utopia
03) Henk Kerkers - Unieke Brabantse groenten
04) Kees Smedema - De bibliotheek: van probleem tot parel
05) Frank Hertrooij - Esperanto
06) Matt Verhaegh - Buitenaards leven in zicht
Pauze
07) Jan Rooze - Cisterciënzer abdijen en andere kloosters
08) Herman Peeters - Mijn persoonlijke informatie op internet
09) Hans Brands - Complexiteit
10) Chris Jacobs - De wondere wereld van insecten
11) Sanne van de Valk - Overbrug de kloof tussen stad en platteland
12) Lisette Gast - Waarom de meerderheiddemocratie niet werkt en wat smoesjes daarmee te maken hebben
Improvisatie:
Rob Mientjes - Truc

NB: Op de website www.pechakucha.org staat Asten nog niet opgenomen in de Worldmap. Daarvoor is de benoeming nog te vers.

Presentatieopmaak

Vanuit mijn stoel heb ik prima uitzicht op de vloer. Het is een houten van eik. Russische eik. En koud dat ie is. Niet geïsoleerd helaas, hoewel, hij ligt best centraal en los. Maar iedereen kan erop. Dat dan weer wel. Glad is ie ook. Zo glad als ijs en plat. Niet overal even plat, maar wel op de meeste plaatsen. Op een enkele plek hobbelt ie. Niet onoverkomelijk. Elke vloer heeft zo zijn hobbels. Ik neem ze elk ochtend. Ben er inmiddels aan gewend. Bij nieuwkomers is het altijd leuk. Zullen ze de hobbels opmerken? Grappig is het dan om hun gezicht te waarnemen. De ene fronst, de ander verbaast en sommigen camoufleren. Die laatsten zijn het leukst. Ze kunnen natuurlijk niet volledig camoufleren, anders had ik dat niet gezien. Ik spreek ze daar pas op aan zodra ze het huis verlaten. Vlak voor de deur. Ja, de vloer is niet vlak hè. Heel even lijken ze dan gechoqueerd. Betrapt. Dat kunnen ze niet nog eens camoufleren. De gesprekken die zich dan in de gang afspelen zijn over het algemeen hilarisch. Leuke trap of hé is dat de bel? Hebben jullie die al lang? Natuurlijk hebben we die al lang, ze zaten bij de boedel. Ik bedoel ze zaten bij het huis inbegrepen. Goh, dat wisten ze niet. Blij dat ze het even vragen. Er is niets zo vervelend dan met misverstanden een huis verlaten. Dat vindt het huis ook niet leuk. Dan gaat het klagen, piepen en steunen. Soms kermt het zelfs. Heeft ze geleerd van de hond die hier af en toe vertoeft. Een langharige teckel. Zo’n knijphond. Je kunt ze ook krijgen in metaal, gietijzer. Maar die staan dan buiten de deur. Als voetveeg.

Vanuit mijn stoel heb ik ook zicht op de kachel. Alleen de gedachte aan de kachel vervult mij al van warmte. Ik hoef hem niet eens aan te doen. Hij is altijd aanwezig. Zowel in de woonkamer als in mijn bovenkamer. Ik kan hem van alle kanten bezien. Het is een draaikachel. Wel zo handig. Maar ook lastig voor zo’n draaikont als ik. Hij kan alle kanten op gedraaid, maar ik twijfel altijd over de juiste. Het ligt best gevoelig. Stook ik hem nu links of rechts op, of gewoon in het midden? Al die keuzes. Lastig. Ik ga dan altijd met hem in gesprek, als ik het even niet meer weet. Door het bespreekbaar maken van de keuzes en daar argumentatie bij te zoeken levert veel op. Soms lijkt het alsof ik tegen dovemansoren spreek. Totdat ik besef dat mijn kachel stokdoof is. Vanaf zijn geboorte al. De oren hebben ze dan ook weggelaten bij de levering. Heeft geen enkele functie voor zo’n dove kachel. Hij is best al oud. En hoesten dat ie af en toe doet. Vreselijk. Zwarte rook proest ie dan uit. Zijn longen hoef ik niet te zien. Die zijn pikzwart. Kan haast niet anders.

De smeedijzeren pook ligt aan zijn voet te rusten. Hij heeft de vorm van een tak en zijn handvat bestaat uit een strak gevlochten leren riem. De zijtakken zijn volgens de nieuwste inzichten kort geknipt, gesnoeid moet ik zeggen. Best wel wreed eigenlijk, om met een gesmede tak het hout in de kachel tot beter branden te porren. Cynisch ook. Aan de muur naast de kachel hangt een poster van van Gogh. Hij bestaat uit twintig rechthoekige vlakken die met ronde clips strak aan elkaar zijn geplakt. Een uitsnede van wat takken met amandelbloesem. Het helpt me telkens te herinneren om geen vers hout te stoken in de kachel. Amandel ruikt an sich best lekker, maar het is niet goed voor de kachel.

Een verdere beschrijving van de woonkamer ga ik niet geven. Ik wil niet alles in een keer verklappen. Morgen heb ik weer masterclass creatieve wooninrichting, zwaar gesubsidieerd door de vakschool Hedendaagse Binnenhuisarchitectuur voor Late Followers (HBvLF). Ouderenpartij het Gulden Vliesje heeft er lang voor moeten ijveren, maar de school is er dan toch eindelijk gekomen. Dit jaar nog vieren we het eerste jubileum. Na vijf jaar behoor ik tot de eerste afstudeerders van deze mooie opleiding. Nog even knutselen aan mijn presentatie en dan is het weer tijd voor een kopje thee. Zoethout. Heerlijk, opwekkend en goed tegen de griep. Voorkomen is beter dan genezen, nietwaar?