Zoektocht naar elektra

Langzaam drinken wij de oorlog
niemand richt zich nog op moed
 
reuzen slaan het water neer
vreten zich een weg door bloed
 
spuwen lelijk morsetaal
gaan zelden kopje onder
 
alle energie stroomt weg
uit windbuil en turbine
 
maar bovenal schijnt toch de zon
waaraan wij dorstig laven
 
zij dondert bliksemt in de buik
gelukzalig haar explosies

 

 

Gepubliceerd op pomgedichten

Bijdrage (5) als vaste columnist op de maandag 

(voorzien van een foto gemaakt in Mierlo-Hout)

 

Aardkweek

Een grote glazen kubus zweeft door een onmetelijke ruimte. De camera zoomt in op een apparaat dat midden in de kubus op een tafel staat. Er lopen vier figuren omheen in strakke witte latexpakken. Ze dragen dierlijke maskers. Op hun ruggen tekenen zich grote stekels af. Ze lijken op kleine witte draken (1) en spreken een vreemde taal. Twee termen keren regelmatig terug, ‘Chriii’ en ‘Strabasjjj’.

Plots tolt de kubus drie keer diagonaal om zijn as. De witte draken klampen zich vast aan het apparaat. De kubus komt tot stilstand. Met driftige haastgebaren maken de draken elkaar duidelijk dat er haast geboden is. Het apparaat maakt zoemende geluiden. Een flexibele kunststof arm schiet afwisselend over het oppervlak en door de ruimte boven het apparaat. Langzaam tekent zich een ronde vorm af.

De draken staan twee aan twee tegenover elkaar aan de tafel. Uit de tafel steken stangen met knoppen. Zodra een van hen aan een knop draait, kijken de anderen wat er op tafel gebeurt. Een ronde bol verschijnt. De camera zoomt in. Op de bol ontstaat een landschap, een stad. Een spierwitte Eiffeltoren richt zich langzaam op. “Chriii Strabasjjj, Chriii Strabasjjj.” De draken maken een vreugdedansje. Ze shuffelen op hun voeten, met de armen omhoog en de polsen loshangend in de lucht. Het lijken wel konijntjes.

Technomuziek klinkt keihard door de ruimte. Enorme lichtspots springen aan. Caleidoscopische kleuren waaieren in verfstromen uit over de glazen kubus. Het apparaat op tafel maakt een sissend geluid. De witte bol neemt kleur aan. De camera zoomt in. Eerst op de Eiffeltoren en dan op het Louvre. De camera glijdt het Louvre binnen. Schilderijen verschieten in vogelvlucht van wit monochroom naar kleur.

“Cut”, roept Lars (2). “De licht- en geluidseffecten lopen niet synchroon met de aardkweek. Het moet sneller. Ik wil ook meer duiding in deze fase. We passen het script aan. Iemand suggesties?”

Mompelend leggen de draken hun masker af. Het wordt weer een lange draaidag.

(1) Voorstel drakenrollen: Hugo Weaving, Patrick Stewart, Andy Serkis, Zoe Saldana.
(2) Met behulp van een interactief script en veel improvisatie werkt regisseur von Trier op geheel eigen en onnavolgbare wijze, vier maanden lang filmisch aan de kweek van een stukje nieuwe aarde, bestendig voor de nabije toekomst. Dit alles conform de opdracht die hij heeft meegekregen van een groot nieuw internationaal energiebedrijf, gespecialiseerd in moderne techniek. Hij moet voor de firma een prikkelende, nieuwsgierig makende en bovenal futuristische reclamefilm maken. De opnamen vinden in het diepste geheim plaats, ergens in Alaska. Moordende concurrentie ligt overal op de loer. We bevinden ons aan het einde van de eerste opnameweek.

Toelichting:
Geschreven n.a.v. 9e schrijfopdracht op ColumnX (mei 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
Schrijf een opzetje voor een film (drama's, tragi-comedy's, actiefilms, cartoons, etc ...). Denk eerst na over een verhaal dat verfilmd kan worden (fictief of autobiografisch). Dik het verhaal daarna in. Maak er een leesbaar geheel van in plusminus 300 woorden (275-325). Het verhaal kan later eventueel uitgewerkt worden tot een kort verhaal.
Addendum: De bedoeling is om een opzetje te schrijven voor een filmscript. Een leesbaar stuk dat een filmmaker uit zou kunnen dagen tot het schrijven van een geheel script. Het zou dus een openings/slotscène kunnen zijn, of juist een compact overzicht van een filmverhaal. Om het beeldender te maken zouden voorkeursacteurs/trices als voetnoot toegevoegd kunnen worden.

Koude douche

De financiële crisis is nog niet voorbij. Het blijft een koude douche. Een koude douche? Nee, hoor. We douchen nog steeds gloeiend heet, veel te lang en veel te veel. Niet bepaald duurzaam. Dat geldt ook voor mij. Hoewel ik niet behoor tot de groep grootgebruikers (leeftijdscategorie 18 tot 34), gebruik ik toch ook om en nabij 90 liter water per douchebeurt. Er is onlangs onderzoek naar gedaan. Naar het gebruik van douchewater onder Nederlanders. Water- en energiebedrijven en milieuorganisaties roepen op om korter te douchen. Vreemd eigenlijk, want het water lijkt toch echt in Nederland af en toe tot onze lippen te staan.

Gemiddeld staat de Nederlander 9 minuten onder de douche en gebruikt daarbij 51 liter water. Ik schaamde mij diep toen ik de proef op de som nam. Ik wilde het onderzoek staven aan mijn eigen bevindingen. Via een ingenieus bedacht opvangsysteem, opgebouwd uit PVC buizen en plastic zakken (van het merk Komo, want die zijn het sterkst), ving ik het water op. Het meest lastige was nog om de juiste timing te bepalen. Hoe lang douchte ik eigenlijk? Ik had nog nooit de tijd opgenomen. En nu werd ik ook nog eens afgeleid door de omstandigheden. Ik voelde me in de plastic Komo-zak niet echt op mijn gemak. Al gauw begon de zak vol te lopen. Met een maatbeker schepte ik het water eruit en hevelde het over in een van de negen emmers die ik zorgvuldig rondom mij neer had geplaatst. Ja negen, voor de zekerheid.

Wat wel lastig was, was het haren wassen in de plastic zak. Ik was bang dat de PVC buizen het niet zouden houden als ik te veel bewegingen maakte. Maar ja, de shampoo van het Kruidvat was zo stroperig dat ik toch wel behoorlijk moest schrobben. Gelukkig bleef mijn constructie intact. Ik moest nu wel flink door scheppen. Het water was inmiddels tot mijn middel gestegen. Ik begon ook even het ergste te vrezen. Het lauwe water werkte op mijn blaas. En om nou in een plastic zak met water te plassen dat ging me iets te ver. Einde onderzoek? Nee, hoor. Ik had gelukkig mijn maatbeker bij de hand. Ik bombardeerde emmer negen tot reserve-emmer. Ik weet nu hoe het voelt om met een volle blaas en maatbeker lauw water te scheppen uit een plastic Komo-zak. En ik zeg het u. Niet doen!

Benieuwd naar het resultaat mat ik na het douchen de inhoud van de emmers af. En ja hoor. Precies 90 liter water. Gelukkig had ik een grote maatbeker gebruikt, een litermaat. Mijn maatje. Ideaal voor de plas. De beker voelde in ieder geval lekker warm aan. Dat was voor de douche niet te zeggen, die was toch wel echt koud. Met veel pijn en moeite had ik mijn plas nog tijdig op kunnen houden. Ik dacht daarbij 'wat vrouwen kunnen, kan ik ook'. En het had geholpen.

Ik was een grootgebruiker dus. En dat terwijl ik niet eens tot de leeftijdscategorie 18-32 behoorde. Dat betekende automatisch dat er ook ergens in Nederland een kleingebruiker van mijn leeftijd moest rondlopen. Mits de statistieken en het onderzoek klopten natuurlijk. Ook ik had immers geknoeid, onvermijdelijk haast.

Geschreven n.a.v. dit artikel.