Er komt geen einde aan de reis

Een kleine lichte tunnel wordt langzaam steeds groter. Aan alle kanten neemt de druk toe. Met horten en stoten glijdt je het licht tegemoet. Je ziet en je hoort niets. Je voelt. Geen weg meer terug, al zou je willen. Warm wordt koud. Het bloed druipt van je kleine lijfje af en langzaam, heel langzaam neemt de wereld bezit van jou. Wiegt en wentelt, omarmt en knuffelt. Voor heel even.

De reis kan beginnen. Dromen kun je niet vertellen. Je hebt nog geen woorden. Wat voelt, voelt dat goed? In de wondere wereld van reiservaring is nauwelijks vergelijk. Geen vergelijk en geen verongelijk. Het kan verkeren. De eerste reisbestemming een getraliede wieg. Minigevangenis uit bescherming. We hebben even geen tijd.

Bestemming is een wereldwonder. Overal staan huizen. Dwars reis je door deuren en ramen heen. Open en gesloten. Glasgerinkel daar waar nodig. Glaszetters sluiten alles weer in. Men noemt het veilig. Er komt geen einde aan de reis. Koffers raken vol. Rugzakken knellen. Water raakt op. Het laatste restje voeding komt in slangetjes. Einde verhaal. Einde reisverhaal. Bewogen. Onbewogen.

Ik blader door een album. Vale momentopnamen. Michel, Thomas, James, Newell, Osterberg staat onder de foto's in potlood opgetekend. Wie zijn die mensen die even met mij meereisden? Hoe was hun reis? Eindig? Waarom kijken zij me zo leeg aan? Hebben zij geleden? En waaraan? De grote leegte lonkt en zuigt. Altijd maar op zoek naar vulling en vervulling. Wie doet waar toe? De kunst in waanzin te overleven. Het grote geheim, een dankbare zoektocht naar het zelf. Vallen, opstaan, mislukken, groeien. Chaos. Er komt geen einde aan het reizen. Gelukkig maar.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Er komt geen einde aan de reis (01-08-2017)

Alsnog gehecht

Met zijn ziel onder de arm sjouwt Joost door het bos. Zal hij het doen, vandaag? Dieper en dieper komt hij tot de kern. De bomen worden steeds dikker, het pad dunner. Hij kan maar een kant op. Maar is het eigenlijk wel de kant die hij wil? In het midden van het bos daar wil hij het doen. Een mooie open plek. Groen, met sprankjes zonlicht. Want eerlijk is eerlijk, er dwaalt nog een sprankje hoop in het nog jonge lijf van Joost.

Hoe is het toch zover kunnen komen? Alles, maar dan ook alles lijkt bij Joost op orde te zijn. Knappe vent, intelligent, warm nest, lots of friends, en iedereen werkelijk iedereen wil iets van deze adonis, de ideale schoonzoon. Ook dat nog. En juist dat beklemt Joost. Het plaatje dat af is, in de ogen van de buitenwacht. Maar voor Joost gelden hele andere normen. Hij is doorsnee beu. Hij houdt niet van geluk. Lijkt voor het ongeluk geboren. Sinds kort is hij daar achter gekomen. Een bijzondere lotsbestemming.

Het einde nadert. Van het pad in het bos en van zijn eigen weg. Daar is de open plek. Een geweldig mooi traatje. Met de perfecte boom. Een knots van een eik. Hij gooit het touw over de laagste tak die net hoog genoeg uitsteekt. Van een takkenbos maakt hij een trapje. Hij stapt op het bosje en wordt dan plots geraakt. Geraakt door een rare bestemming. De zon straalt recht in zijn gezicht en stelt de belangrijkste vraag uit Joost zijn nog korte leven. Waarom? Waarom, ja waarom? Daar heeft Joost nog geen moment over nagedacht. Tot voor kort liep alles vanzelf en op rolletjes. Waarom? Verhip. Joost alsnog gehecht. Het laat hem niet meer los. Waarom, ja waarom? Gehecht aan levensvragen. Voor altijd.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Alsnog gehecht (19-03-2017)