Hallucinatie

Ik zie spoken. Op zich niet erg. Ik houd er wel van. Maar dit zijn heel bijzondere. Ze zijn gekleurd en niet wit. Ik weet niet precies wat het met me doet. Eigenlijk is het best schattig. Witte spoken zijn veel enger. Maar dat ligt besloten in een collectief bewustzijn. Ik laat dat los en ga wat aan met een bruin spook. Bruin is niet echt een kleur maar de andere gekleurde spoken zijn bezet. Ze houden zich bezig met andere inwoners bij mij in de straat. Het bruine spook dwarrelt om me heen en roept heel hard ‘boe’. Het maakt nauwelijks indruk. Maar als ik ineens ‘boe’ terugroep schrikt het bruine spook zich een hoedje. Het staat hem prima.

Troostengel

Ik scheer me in bad zoals een cowboy doet. In zo’n grote houten ton. Ik rook een dikke sigaar en houd natuurlijk mijn hoed op. Die zit als het ware vast gekit aan mijn hoofd. Hij gaat nooit af. Een beetje cowboy geeft zich niet gauw bloot.

Eigenlijk zit ie vast gekid. Het is zijn kleine baby. Meestal bruin en zacht van leer. Het beschut het hoofd tegen regen en uitval. Dat laatste in geval van rijzende ouderdom. Haren vallen zo niet snel uit.

Het laatste dat een cowboy wil is haaruitval. Ooit een kale cowboy gezien? Ik niet. Of wacht, die ene bij Bonanza, hoe heet ie ook alweer? Echt, een cowboyhoed is de troostengel van het Wilde Westen.