De zaal loopt langzaam vol. We veroveren een plekje voor de bühne. Een sta-tafeltje biedt houvast. Er kan niemand zich meer tussen ons in wurmen. Geen twintig meer, kan de rug ook wel een steuntje gebruiken. Ik leun nog even achterover en houd mijn koud glas bier stevig vast.
De Effenaar ruikt als vanouds. Naar schraal bier, jeugdige luchtjes en zweet. Het geroezemoes in de zaal proberen we tijdens het concert te dempen met oordopjes. Aanvankelijk tevergeefs. De zangeres uit het voorprogramma zingt stoer, gedreven, maar nog te weinig versterkt. Professionele apparatuur moet nog verdiend worden.
En daar is ie dan. Eindelijk. Good old Joost. Met gitaar en fluwelen stem. ‘Never break down’, akoestisch ingezet. Gevolgd door nog wat andere juweeltjes. Ogen dicht en ik zie John. Het hart roert in mijn borst. ‘Mars needs woman’. De zaal valt stil. Muisstil. Joost zweeft op het podium en Lennon door de lucht. Prachtig. De muzikanten voelen en vullen elkaar naadloos aan.
Tranen in mijn ogen. ‘Mars needs woman’ vloeit over in een Beatlessong. Maar welke? Mijn hart slaat over. Heel even. In een kort moment vliegt mijn broer voorbij. Never break down. Wrong. The best is yet to come! En ik weet het, niets is minder waar. Mijn hart klopt weer verder. Land voorzichtig op zijn plek.
Het laatste nummer wordt ingezet. Einde van een mooie tournee. In zijn vertrouwde studentenstad. Waar hij ooit nog nummers om de hoek schreef. Alleen Joost weet wanneer hij weer komt. Een nieuwe plaat van Novastar. Waarschijnlijk vijf jaar wachten. Op weer een nieuwe Lennon. Vervuld van verlangen verlaten we de zaal. Oordoppen niet nodig gehad. Alle ruis verdwenen.
Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!
Mars needs woman - Novastar
Posts tonen met het label concert. Alle posts tonen
Posts tonen met het label concert. Alle posts tonen
19-12-2014
29-04-2009
Ancient music
Langzaam schuifelt de concertzaal vol. De meeste bezoekers zijn de zestig ruim gepasseerd. Pluche en oud houtwerk tonen respect voor braaf belegen ouderdom. Stoelen klappen zachtjes open. Het podium bevindt zich op ooghoogte. Aandachtig worden de instrumenten die nonchalant op het podium liggen door het publiek waargenomen. Ze liggen er wat verloren bij. Wachten geduldig de komst van de muzikanten af. We zitten op rij 4, stoel 11 en 13. Eigenlijk net zo verloren.
De dame naast ons leest een boek. Waarschijnlijk een ervaren rot in het beluisteren van ancient music. Want dat staat op het muziekmenu vanavond. Haydn in vol ornaat. Twee symfonieën en twee concerten. Het geroezemoes in de zaal komt ons vreemd over. Hemdkragen worden gladgestreken en beenspreien rechtgetrokken. De zaalzoemer dingdongt een laatste keer. Ruggen trekken recht in het zachte pluche en voeten worden keurig naast elkaar gezet. Alle schoenen blinken vanavond en iedereen zit strak in het pak.
Een weelderige fanfare van musici betreedt het podium. Groenzijden rokken onder zwart geregen keurslijven worden opgevolgd door grijze pantalons onder iets te smoezelige zwarte hemden. Ach ja, de kunstenaar heeft slechts oog voor zijn eigen muze.
We prijzen ons gelukkig want het orkest dat voor ons staat kent wereldfaam. De Academy of Ancient Music geeft acte de presence en vertolkt deze avond Haydn in authentieke bezetting.
Een kakofonie van zacht getingel zweeft langzaam door de lucht. Zenuwachtig zoeken snaren en rietjes van violen, hobo’s, hoorns en contrabas het juiste timbre en de juiste toon. De dirigent komt met frivole grijns het podium op en neemt plaats achter de klavecimbel. Met een ferme knik roept hij zijn muzikanten tot de orde. Doodse stilte in de zaal. Fluisterend glijden fluwelen klanken langzaam zacht de zaal in. De klavecimbel komt tot leven.
Aangezien de dirigent zijn handen niet altijd vrij heeft schudt hij af en toe met zijn hoofd de maat. Het doet denken aan een wiebelteckel, die achter op de hoedenplank zijn kopje schudt.
Symfonie nr. 59 drijft in no time kabbelend naar zijn einde. Het is slechts een prelude voor wat komen gaat. De toneeldeur zwaait open en daar verschijnt de maestro. Een respectvolle stilte hangt in de zaal. Maestro Wispelwey bestijgt het podium en neemt plaats op een speciaal voor hem geprepareerde troon, omringd door een breed glunderend orkest. Comfortabel nestelt hij zijn eeuwenoude cello halfschoots tussen zijn benen. Haydn’s Celloconcert in C wordt opnieuw geboren.
De wedergeboorte is fenomenaal. Vanaf de eerste noot blijft de maestro in symbiose met instrument en omgeving. Het ademt cello op het podium. Orkest, dirigent en publiek iedereen wordt meegezogen in cellotrance. Het adagio luistert nauw. Sierlijk, liefdevol en met volle aandacht bespeelt Wispelwey zijn houten dame. De dame naast ons geniet met volle teugen.
In het allegro molto zijn de bewegingen grootser en heftiger. Als een ware toreador, met opgeheven hoofd en soms met zijn strijkstok elegant en fier zwaaiend in de lucht, bespeelt de maestro zijn cello.
Maestro, dirigent en orkest houden de zaal een half uur lang volledig in de ban. Een vreemdsoortige verbondenheid van passie en rust zwijmelt als een warme deken boven bejaarde hoofden.
De finale akkoorden zijn adembenemend. De laatste noot abrupt. In shock en lichte trance keert het publiek langzaam terug op aarde. Er klinkt tot drie keer toe applaus. Oude muziek kan behoorlijk raken.
Mien
De dame naast ons leest een boek. Waarschijnlijk een ervaren rot in het beluisteren van ancient music. Want dat staat op het muziekmenu vanavond. Haydn in vol ornaat. Twee symfonieën en twee concerten. Het geroezemoes in de zaal komt ons vreemd over. Hemdkragen worden gladgestreken en beenspreien rechtgetrokken. De zaalzoemer dingdongt een laatste keer. Ruggen trekken recht in het zachte pluche en voeten worden keurig naast elkaar gezet. Alle schoenen blinken vanavond en iedereen zit strak in het pak.
Een weelderige fanfare van musici betreedt het podium. Groenzijden rokken onder zwart geregen keurslijven worden opgevolgd door grijze pantalons onder iets te smoezelige zwarte hemden. Ach ja, de kunstenaar heeft slechts oog voor zijn eigen muze.
We prijzen ons gelukkig want het orkest dat voor ons staat kent wereldfaam. De Academy of Ancient Music geeft acte de presence en vertolkt deze avond Haydn in authentieke bezetting.
Een kakofonie van zacht getingel zweeft langzaam door de lucht. Zenuwachtig zoeken snaren en rietjes van violen, hobo’s, hoorns en contrabas het juiste timbre en de juiste toon. De dirigent komt met frivole grijns het podium op en neemt plaats achter de klavecimbel. Met een ferme knik roept hij zijn muzikanten tot de orde. Doodse stilte in de zaal. Fluisterend glijden fluwelen klanken langzaam zacht de zaal in. De klavecimbel komt tot leven.
Aangezien de dirigent zijn handen niet altijd vrij heeft schudt hij af en toe met zijn hoofd de maat. Het doet denken aan een wiebelteckel, die achter op de hoedenplank zijn kopje schudt.
Symfonie nr. 59 drijft in no time kabbelend naar zijn einde. Het is slechts een prelude voor wat komen gaat. De toneeldeur zwaait open en daar verschijnt de maestro. Een respectvolle stilte hangt in de zaal. Maestro Wispelwey bestijgt het podium en neemt plaats op een speciaal voor hem geprepareerde troon, omringd door een breed glunderend orkest. Comfortabel nestelt hij zijn eeuwenoude cello halfschoots tussen zijn benen. Haydn’s Celloconcert in C wordt opnieuw geboren.
De wedergeboorte is fenomenaal. Vanaf de eerste noot blijft de maestro in symbiose met instrument en omgeving. Het ademt cello op het podium. Orkest, dirigent en publiek iedereen wordt meegezogen in cellotrance. Het adagio luistert nauw. Sierlijk, liefdevol en met volle aandacht bespeelt Wispelwey zijn houten dame. De dame naast ons geniet met volle teugen.
In het allegro molto zijn de bewegingen grootser en heftiger. Als een ware toreador, met opgeheven hoofd en soms met zijn strijkstok elegant en fier zwaaiend in de lucht, bespeelt de maestro zijn cello.
Maestro, dirigent en orkest houden de zaal een half uur lang volledig in de ban. Een vreemdsoortige verbondenheid van passie en rust zwijmelt als een warme deken boven bejaarde hoofden.
De finale akkoorden zijn adembenemend. De laatste noot abrupt. In shock en lichte trance keert het publiek langzaam terug op aarde. Er klinkt tot drie keer toe applaus. Oude muziek kan behoorlijk raken.
Mien
12-12-2008
Tindersticks
Geroezemoes in de zaal. Lichten doven. Doodse stilte daalt neer. Vanaf links sluipen toetsenist en cellist het podium op en nemen bezit van hun instrumenten. Een zacht klankspel stroomt de zaal in. Bassist en percussionist nemen vanachter een rokerig bruin gordijn plaats achter keyboards en drums. Een pulserend ritme verrijkt het stemmig klankspel. Saxofonist en gitarist vallen vanuit het schemer bij. Oorstrelend is de instrumentale prelude van wat komen gaat.
Zwoele lichteffecten flakkeren op en plaatsen de musici in donkere silhouetten. Een rokerige zwavellucht zwerft vanaf het podium de zaal in. De zanger neemt voorzichtig stelling achter de microfoon. Een donkere rauwfluwele stem drijft langzaam en zorgvuldig uit de boxen.
De Tindersticks ontvlammen langzaam in paarse schemer van prachtige lichtbeelden. Een betoverend kleurenpalet vergezelt de melancholische muziek.
De zaal nestelt zich comfortabel in luie stoelen. Muziek zwelt aan en vloeit als water door de lucht. Langzaam, song na song, verdrinkt het publiek in de diepe klankkleur van de zuivere bas die in volle ernst uit de zanger stroomt. De muziek ondersteunt het basale stemgeluid. Zweept op en verscherpt. Soms met snerpende uithalen van trompet en sax die door merg en been gaan. Als een scherp afgestreken lucifer met ploffende vlam.
Ik waan me live in een filmsetting van David Lynch. De muziek voelt aan als blue velvet. Niet te vatten deze poëzie. De Tindersticks bouwen hun muziekscore zorgvuldig op. Met grote aandacht, bezieling en professie bedwelmen ze langzaam de zaal. Het publiek vervalt langzaam in trance. Zelden meegemaakt. Zo’n stilte en aandacht in de zaal.
Prachtige arrangementen zwellen één voor één op uit cello, keyboard, bas en drum. Zweven in losse strofes door de lucht. Ontmoeten elkaar. Smelten samen in muzikale poëzie. Donkerrode verlichting en paarsgetinte gloed versterken de dramatiek van de muziek. Publiek en musici zijn bevangen in een prachtige sfeer. In muziekstiltes hoor je nog geen speld vallen in de zaal. Het ontroert. Zoete tranen kruipen uit mijn ogen. Mijn hemel, wat is dit mooi.
Met grote intensiteit nemen de Tindersticks met hun muziek bezit van het publiek. Alles valt samen door perfecte timing in zang, spel, muziek en licht. Melancholie en sluimerende spanning hangen als een lauwwarme wolk in de lucht. De nasale stem van de zanger en de verstilde muziek van de band stemt tot diepe bezinning en raakt. Paddo’s overbodig. Mystieke verlatenheid dwaalt in lijf en leden.
Het publiek smult en smeekt. Na drie toegiften is iedereen voldaan. De mensen stromen sluimerend, muziekdronken de zaal uit.
Lange tijd waan ik me nog in diepe tevredenheid en warme gloed. Ik droom verder. Donkere decemberdagen doorsta ik met whisky voor een warme kachel op een berenvel. Close en gearmd met mijn vriendin onder een warme zachte deken met sweet memories aan een geweldig concert. Geluk is zo simpel. Ligt in alle eenvoud besloten. Need to say more?
Impressie liveconcert Tindersticks Muziekcentrum Eindhoven 11-12-2008
Mien
Zwoele lichteffecten flakkeren op en plaatsen de musici in donkere silhouetten. Een rokerige zwavellucht zwerft vanaf het podium de zaal in. De zanger neemt voorzichtig stelling achter de microfoon. Een donkere rauwfluwele stem drijft langzaam en zorgvuldig uit de boxen.
De Tindersticks ontvlammen langzaam in paarse schemer van prachtige lichtbeelden. Een betoverend kleurenpalet vergezelt de melancholische muziek.
De zaal nestelt zich comfortabel in luie stoelen. Muziek zwelt aan en vloeit als water door de lucht. Langzaam, song na song, verdrinkt het publiek in de diepe klankkleur van de zuivere bas die in volle ernst uit de zanger stroomt. De muziek ondersteunt het basale stemgeluid. Zweept op en verscherpt. Soms met snerpende uithalen van trompet en sax die door merg en been gaan. Als een scherp afgestreken lucifer met ploffende vlam.
Ik waan me live in een filmsetting van David Lynch. De muziek voelt aan als blue velvet. Niet te vatten deze poëzie. De Tindersticks bouwen hun muziekscore zorgvuldig op. Met grote aandacht, bezieling en professie bedwelmen ze langzaam de zaal. Het publiek vervalt langzaam in trance. Zelden meegemaakt. Zo’n stilte en aandacht in de zaal.
Prachtige arrangementen zwellen één voor één op uit cello, keyboard, bas en drum. Zweven in losse strofes door de lucht. Ontmoeten elkaar. Smelten samen in muzikale poëzie. Donkerrode verlichting en paarsgetinte gloed versterken de dramatiek van de muziek. Publiek en musici zijn bevangen in een prachtige sfeer. In muziekstiltes hoor je nog geen speld vallen in de zaal. Het ontroert. Zoete tranen kruipen uit mijn ogen. Mijn hemel, wat is dit mooi.
Met grote intensiteit nemen de Tindersticks met hun muziek bezit van het publiek. Alles valt samen door perfecte timing in zang, spel, muziek en licht. Melancholie en sluimerende spanning hangen als een lauwwarme wolk in de lucht. De nasale stem van de zanger en de verstilde muziek van de band stemt tot diepe bezinning en raakt. Paddo’s overbodig. Mystieke verlatenheid dwaalt in lijf en leden.
Het publiek smult en smeekt. Na drie toegiften is iedereen voldaan. De mensen stromen sluimerend, muziekdronken de zaal uit.
Lange tijd waan ik me nog in diepe tevredenheid en warme gloed. Ik droom verder. Donkere decemberdagen doorsta ik met whisky voor een warme kachel op een berenvel. Close en gearmd met mijn vriendin onder een warme zachte deken met sweet memories aan een geweldig concert. Geluk is zo simpel. Ligt in alle eenvoud besloten. Need to say more?
Impressie liveconcert Tindersticks Muziekcentrum Eindhoven 11-12-2008
Mien
Abonneren op:
Posts (Atom)