120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
IJstoetje (02-11-2017) (Themawoord: Stoet)
Jippie. Als klap op de vuurpijl heeft de gemeente toch besloten dit jaar een ijspiste te realiseren midden in de stad. Dat noem ik nog eens een ijstoetje. Lekker schaatsen op een dun laagje ijs onder de lampjes en daarna koek en zopie.
Nu maar hopen dat het hard gaat vriezen. Want anders legt de gemeente erop toe. Dan rijzen de kosten de pan uit en moet er weer ingeboet op zomerpret. Maar het doel heiligt alle middelen. De mensen een warme kerst bezorgen. Jinglebells in poedersneeuw daar zit niemand op te wachten.
Ik haal alvast de kerstversiering van de zolder en mijn schaatsen. Botjes helemaal stuk geschaatst. Mocht de ijspret niet doorgaan, dan verdwijnen ze gewoon in de open haard.
Carnavalstoetsters (02-11-2017) (Themawoord: Stoet)
Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar, en dan is het alweer Carnaval. De voorbereidingen zijn in volle gang. Wie de sociale media volgt weet hoe snel feestjes gaan. De media zitten nu al te azen op Pasen en de zomervakantie. Wat gaat de tijd toch snel. Ik houd het amper bij. Heb ook helemaal geen trek meer om alles telkens voor de dag te halen en weer op te bergen.
Ach, was toch eens alles digitaal. Het zou zoveel ballast schelen. Feestjes vieren wanneer het uitkomt. Carnaval in de zomer, net als Kerstmis en dan Nieuwjaar vieren in het voorjaar. Immers dan knalt alles open. De natuur. Nee ik laat mijn maskers en Carnavalstoeters voortaan hangen. Boven de plastic kerstboom aan de muur.
Laarstoetreding (03-11-2017) (Themawoord: Stoet)
Wie wil dat nu niet? Toetreden tot een laars. Op sandalen, teenslippers, desnoods blootvoets. Via Sicilië of via Capri. Via Sardinië of via Kroatië. Alle wegen leiden naar Rome. Eerst Napels zien en dan sterven. In de hak, op de hak, de hiel, de schacht, of het rijke bont bovenin. Gevoerd, vervoerd. Ciao, arrividerci, here we come. Land loopt langzaam vol.
Barstensvol cultuur, geschiedenis, mooie mannen, mooie vrouwen, snelle auto’s, scooters en schone kunsten. Elke milimeter cultureel erfgoed, elke milimeter bergen, strand, zee, graan en dogen. Gedogen. Bijna iedereen is welkom. Gastvrij en opwindend. Wat wil je met zo’n keuken. Politiek mogelijk wat instabiel. Maar dat weet iedere debiel. Calcio e cultura. Volare, ballare, opera. Laarstoetreding quatro stazione. Bella Italia.
Pipi's gaffelhaar (06-11-2017) (Themawoord: Gaffel)
Er was eens ooit een heel klein dorpje, diep verstopt in de dichte wouden van de Ardennen, vlakbij Xhoffraix.
Was? Eigenlijk bestaat het nog steeds. Je moet het alleen weten vinden. Het is een dorpje met het best bewaarde geheim van België. En ik heb het ontdekt. Jawel. Hoe? Intuïtie, onderbuikgevoel en drank, veel drank.
Gaffelgemse triple, donkerblond. Vijf glazen. En dan weet je ineens waar Pipi Langkous vandaan komt. Uit Gaffelgem. Echt. Dankzij haar twee rode maffe vlechten ben ik erachter gekomen. Het hele stamineeke in Gaffelgem hangt ermee vol. Boven de toog. Tussen de grote stamgastpullen. Een beetje luguber, dat wel. Dan weet je genoeg. Het tweevorkige gaffelhaar van Pipi is afkomstig uit Gaffelgem. Honderd procent. Zeker weten.
Drigaffel (07-11-2017) (Themawoord: Gaffel)
In de diepe oceanen leven nog veel onontdekte diersoorten. Helaas zullen we ze nooit allemaal boven kunnen halen. Duizenden diersoorten komen er jaarlijks bij. Darwin’s dierenencyclopedie zou onmogelijk nog op een boekenplank passen, moesten al deze dieren nog eens ooit gerangschikt worden. De thesaurus, de index alleen al zou minstens een meter in beslag nemen.
Maar toch. Niet alleen in oceanen worden dieren nog ontdekt. Wat denkt u van Afrikaanse savannen? Heb ik u vorige week nog kennis laten maken met het bleeuwhaantje, vandaag introduceer ik de drigaffel. Groengeel gevlekt, lange nek, eet blaadjes net als zijn soortgenoot de giraf. Met dit verschil dat ie nooit verkouden wordt. Dankzij zijn driewegs neusingang. Nooit komt dit dier in ademnood. Gelukkig maar.
Jantje gaffelt af (07-11-2017) (Themawoord: Gaffel)
Jantje zit op school.
Helemaal bovenop het dak.
Meester is niet blij.
Jantje van de wereld.
Ziet meester niet komen.
Jantje zit te dromen.
Kom van dat dak.
Jantje sluit zijn oren.
Meester wordt nu woedend.
En haalt een ladder.
Hoe komt Jantje boven?
Een heel groot raadsel.
Nieuwe tak van sport.
Jantje gaffelt wat af.
Hoe gaat dat dan?
Gewoon handstand met drietand.
Maak de koekkoek wijs.
Dat geloof ik niet.
Jantje gaffelt wat af.
Op daken van scholen.
De meester is ziedend.
Kom er nu af.
Onmiddellijk subiet nu meteen.
Anders zwaait er wat.
Tien punten voor meester.
Afgaffelen begint met zwaaien.
Zou hij het leren?
Gaffelt meester straks af.
Dat wil Jantje meemaken
Schreeuwt hij van daken.
Gaffelmoord (08-11-2017) (Themawoord: Gaffel)
We tellen 1944. Dan weet u het al. Geen prettige periode om over te schrijven. Zeker als u weet waar ik me bevind. In bella Italia. Waar anders. De enige verzachtende omstandigheid in dit schrijven. Want schoonheid overwint altijd de lelijkheid. Zoals de goedheid altijd zegeviert op het kwaad. Althans in onze dromen. In de werkelijkheid wil dat niet altijd lukken.
Op dit moment droom ik niet. Ik tuur over een weiland. Ik zie boeren en boerinnen met gaffels omhoog gestoken achter twee mensen aanrennen. Twee lelijke mensen. Ze zijn in paniek, dat is duidelijk. Twee moorden zijn aanstonds. Vergelding van groot leed dat de boeren en boerinnen is aangedaan. De twee dragen uniformen. En twee gaffels in hun rug.
Kloterij (13-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Weer niet gewonnen. Wat een kloterij. Ingezet op postcode, staat en vrienden. Niks nakkes nada. Ben daardoor heel verdrietig. Hoe betaal ik nu deze maand mijn huur? Had ik nu maar geen straatje gekocht. Een hotel had ik nu gehad. Zeker weten. Mits ik beter Monopolie had gespeeld of Stratego. Nee, het echte leven is geen spelletje. Niet voor mij.
Volgende keer kan ik misschien beter flipperen of hocus pocus pokeren. De katten en de honden krijgen deze maand ook weer veel minder eten. Ik moet toch ergens op bezuinigen om te kunnen sparen. De volgende trekkingen staan reeds genoteerd. Morgen is de wekelijkse bingo-avond. Hopelijk heb ik daar weer wat meer geluk. Kien ga ik voor een echte bingo!
Kloterijkdom (13-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Dividend, inkomstenbelasting, vennootschapsbelasting, leges voor verbouwing, bootverzekeringpremie, lijfrente, ontroerende-goederen-verzekeringpremie, contributies rotary en golfclub, waar moet ik het dit jaar toch weer allemaal vandaan halen. Dit jaar geen bonussen en kerstpakketten jongens, sorry. Ik weet niet hoe de eindjes bij elkaar te knopen.
“Zegeltjes meneer?”
“Jazeker?”
“Koopzegels?”
“Nee, geen koopzegels, waarvan moet ik die betalen? Nee, doe alleen maar de gratis zegels van de kadodoos. 50 Euro gratis boodschappen toch, allemaal lang houdbaar?”
“Behalve de zachte producten meneer?”
“Zachte producten? Zitten die erin dan?”
“Ja, mandarijntjes bijvoorbeeld.”
“Mandarijntjes, die goedkope dingen, dat kan toch niet?”
“Jawel hoor, ook wij moeten dit jaar op de kleintjes letten.”
“Hoezo?”
“Sinterklaasbelasting, meneer.”
“Sinterklaasbelasting?”
“Ja, moeten supermarkten tegenwoordig afdragen.”
“Aan wie?”
“Wat denkt u zelf?”
Bloterijenshow (13-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Telkens als ik in een rij sta erger ik mij dood. Tegenwoordig heb ik daarvoor een trucje. Geleerd van mijn lifecoach. Ja, die heb ik. Die coacht me door het leven. Mijn leven is een groot spel, energieke sport. Daar heb ik absoluut een coach bij nodig. Eentje die inzicht geeft en tips. Zoals de gouden tip om rijenergernis te voorkomen. Helpt ook bij autofiles.
Nog even over die lifecoach. Kijk mijn leven is voort zo druk en hectisch dat ik eigenlijk ook nog wel een lifetrainer zoek. Eentje die oefeningen met mij traint. Zou geweldig zijn. En dan nu de truc. Stel jezelf de mensen in de rij bloot voor. Gouden tip. Bloot in autofile. Lachen. Bloterijenshow. Weg ergernis.
Loterij-examen (14-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Dertig lessen heb ik nu achter de rug. In diverse disciplines. Precies wat mijn loterijlesinstructeur mij aanbeveelde. Verbreid je horizon en kijk ook in de breedte, niet alleen focussen op de lengte. Hij is mijn derde loterijlesinstructeur, maar wel de beste en effectiefste. Bij hem heb ik ook mijn theorie-examen gehaald. Volgende week mag ik op. Eindelijk.
Vanmiddag heb ik de generale repetitie. Mijn instructeur zegt dat het belangrijk is om de finale alvast te repeteren. Gevoel krijgen met de ruimte en alle randverschijnselen. Inspelen alvast op wie mogelijk de loterij voorzit. Luisteren naar diverse klanktimbres. Je wil niet dat je er straks niets van verstaat. Stel je voor een echte Fries. Dat moet je toch echt eerst oefenen. Spannend.
Sloterij (14-11-2017) (Themawoord: Loterij)
De Slooter, een kleine rivier in het Westland ligt aan de basis van het eerste treinstation van Nederland, D’Eenhonderd Roe. Waar eerst de trekvaart over de Slooter trok, liep parallel een tramlijn, later treinlijn. In file reden de kleine wagonnetjes op het spoor naast de Slooter richting IJ, naar eindstation Centraal.
Creatief met namen zijn ze nooit geweest in het Westland. Uit de Slooter, sloopte ze een ‘o’. In moderne spelling leeft het riviertje nu verder. Amsterdam is het eindstation, bij nog een laatste stukje waterige IJ. Het is een mooie treintocht langs riviertje Sloter naar het IJ. Een spoor dat nu nog luistert naar haar originele naam de Sloterij. Alleen beginstation D’Eenhonderd Roe, dat is helaas allang niet meer.
Muloterij (15-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Sinds de leerplicht in Nederland bivakkeert viert leren hoogtij. Maar waar is het ambacht gebleven? We verdwalen in maffe afkortingen. LTS, MTS, HTS, HBS, MBS, LBS, SBS. Mulo, Mavo, Huishoudschool. Dat waren nog eens tijden. Wie wil er nu naar een VMBO? Havo is het hoogste doel, toch niet het MBO? Wie wil er nog beroepen leren? Metselen, stucadoren, metaalbewerken, timmeren, bakken, breien of braden?
Van alle markten beter thuis. Ga voor Muloterij. Leer en werk alwaar je komt en sla het op in je collectieve brein. Vroeg of laat komt het van pas. Tot in lengte van dagen. Laat niemand aan je verstand en kunnen knagen, je betuttelen of vermoeien. Ga voor hart en hoofd, voor longen en nieren.
Prijzenfestival (17-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Ik krijg een geel briefje met een nummer in mijn handen gedrukt. Het is geen kapstokbonnetje maar een zekere kans op geluk. Zo drukt het clubkampioenschap-toernooicommissielid me op het hart.
Ik sla me door het toernooi en eindig zowaar in de finale. Voormalige tegenstanders staan jaloers naast de kant. Ik ben nog niet zolang lid van de club. Vandaar de finaleplaats. Laagste categorie. D2 single heette het vroeger. Geen malt.
De laatste tegenstander kent mijn spel nog niet. Alhoewel, hij is vast ingefluisterd. Hij staat tegen het hek, vier meter achter de baseline. Shit. Hoge ballen hebben nu geen zin. Ik verlies.
De tweede plaats verzekert me van een extra lot. Nu win ik wel. De loterij. Hoofdprijs: Reisje Benidorm.
Bingo (18-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Het is spannend in de grote zaal van café de Engel. De megabingo van hockeyclub HV Stickse is ieder jaar weer een feest waar iedereen naar uitkijkt.
De finaleronde breekt aan. Nu valt de hoogste prijs. Een gouden dameshorloge. Dat wil ik winnen. Voor mams, mijn mams. Het is al laat maar ik mag erbij zijn.
De spanning stijgt. Niet voor mij. Mijn kaart is haast leeg. Maar mams heeft bijna bingo. De kaart vol. Yes. Maar er zijn twee bingo’s. Mams stuurt mij naar voren.
Een loterij tussen mij en de ander. Uit een zakje een nummer trekken. Shit. Ik trek 8. Mijn tegenstander 17. Balen.
Mijn broer. Waarom niet gevoeld of er twee getallen opstonden? Tranen barsten uit.
Letterloterij (18-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Een A, nee toch liever een B of, nee, nee, een Y, een Griekse, niet een met i en j. Een lange maar dan toch anders. Het is me wat. De jongens kunnen niet kiezen.
Amanda probeert het met een M. ‘Maar zo heet je helemaal niet’, zegt mama.
‘Ja, maar er zit wel veel meer chocolade aan.’
‘Daar heb je een punt, nou zoeken dan maar en vingers gekruist.’
Gegraai in de grote letterbak. Waarom hebben ze niet alles gewoon op alfabet leggen denkt Amanda. Maar ja, het is ook bijna kerstmis. Dan gooien ze alles wat in de aanbieding is in een grote bak. Zoeken maar. Een grote loterij.
‘Vooruit opschieten jongens, het is bijna sluitingstijd!
‘Ja, mam!!!’
Ben ik al aan de beurt (19-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Ben ik al aan de beurt? Dat vraagt een buurvrouw zich af. De buurman is niet thuis. Waarom zou hij ook? Hij weet allang van de hoed en de rand. De hoed die aan de kapstok hangt. Vergeten.
Daar is de melkman. Hij belt altijd twee keer. Wel zo handig. Bij drie keer bellen doet buurvrouw niet open. Lui als ze is. Waarom zou ze? Het leven is een loterij.
Kom binnen. Wees welkom. Kleed uit. Uw lijf. Rust neer. Op mij. Lig stil. Neem mij. Hier altijd. Wacht wacht. Op mij. Goed zo. Kom klaar. Ja jij. Klop klop. Twee keer. Vrij me. Telkens weer. Dank dank.
Buurman komt binnen. Of is het de melkman. Buurvrouw weet niet beter.
Hemel, hel, vagevuur (19-11-2017) (Themawoord: Loterij)
Ik kan niet kiezen. Drie opties liggen voor me. Hemel, hel en vagevuur. Alsof ik iets te kiezen heb. Ik dacht het niet. Iemand priemt in mijn rug. Het is een mannetje met een drietand in zijn hand en kleine horentjes op zijn hoofd. Hij stinkt ook gigantisch uit zijn bek. Gewoon een ongenaam persoon. Hij duwt me richting hel. Maar ik twijfel, zoals altijd.
Een man met een lange witte baard stelt me gerust. Lacht me vriendelijk toe. Maar ik vertrouw hem voor geen meter. Toch geen Sinterklaas?
Tot slot heb ik oogcontact met Hans. Hij luistert naar achternaam Kazan. Hij vertelt me wijsheden. Dat leven en dood zijn als een loterij. Ook daarin heb je niets te kiezen.
Maandagkoers (20-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
De regen komt met bakken uit de lucht vallen. En ja hoor, we tellen de drukste ochtendspits ooit, met maar liefst 889 kilometer aan file. Als we even alle auto’s achter elkaar zetten, dan passen er gemiddeld zo’n 300 auto’s in een kilometer. Dat betekent dus 266700 auto’s. Er zitten gemiddeld 1, 2 mensen in de auto. Er staan vanochtend dus zo’n 320040 mensen in de file. Daarvan zitten er minimaal 266700 aan het stuur. Aannemelijk, toch? Stel nu dat de helft daarvan aan het appen is. De bekeuring voor appen bedraagt 230 euro. Dan komen we uit op een bedrag van 30670500 euro. Dat is behoorlijk. Daarmee kunnen we de schatkist goed vullen. Nu nog even voldoende politieagenten vinden.
Dinsdagkoers (21-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
Met mijn kofferbak volgeladen ga ik in alle vroegte op pad. Het is nog stikdonker, maar liever te vroeg dan te laat aankomen op de parking. Helemaal naar Groningen vandaag. Ik vertrek om klokslag vier. Drie uur doe ik erover, zonder files. Maar die heb ik al uitgesloten met mijn vroege vertrekuur. Denk ik.
Mooi niet. Om vier uur tien rijd ik al de file in. Langzaam schuif ik op en neer langs een blauwe Ford Taunus. Ja, ze bestaan nog. Gelukkig maakt de chauffeur oogcontact. Of zijn mobiel is niet voldoende opgeladen, of hij heeft hem thuisgelaten. Misschien zijn we wel twee gelijkgestemde gasten.
We draaien raampjes open. Waar de reis naartoe gaat? Kofferbakverkoop Haren? Nee. Wat een toeval.
Afstropen (21-11-2017) (Geen themawoord)
Ik stroop het witte hok af en plaats letters langs zijn omtrek. De letters moeten wel precies passen. Daar ligt de uitdaging. Voor mij een peulenschil. Ook al heb ik nog nooit eerder getracht dit voor elkaar te krijgen, het moet gezegd, het gaat me best goed af. Aan het einde van de zin wordt het soms wel lastig. Ik merk dan dat ik mijn complete trucendoos moet opentrekken. De lijn komt altijd dichterbij dan ik denk. Voor je het weet is het blanco weer gevuld. Ik moet nu veel ingewikkelde woorden verzinnen, want het resterend wit in het vak is enorm. Regelvullend haast. Een vrachtwagenautobandventieldopjesreparatiemagazijnchef is gewenst. Met zijn groenezeepschoonmaakfobiebehandeling
kan hij witteboordencriminaliteitsonregelmatigheidstoestanden doeltreffend geriatrischintramuraaltechnischgenetischimmobiel beroepsmatiginductiegevoelig onlosmakelijkmortaalverbindend vakkundigstraightrechtljnig woordbinnenlijntjesblijvendmaken.
Woensdagkoers (22-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
Vandaag gehaktdag. Met een flinke bijl. Niemand wordt gespaard. En zeker Mladic niet. Ongelofelijk dat die man nog mag plassen tijdens zijn proces. En maar neeknikken voor de bühne. Gaat niet lukken. Levenslang wat ik u zeg. En we weten wat een neeknik van Mladic betekent. Gewoon ja, dus. Onbetrouwbaar mannetje, gaat met de billen bloot vandaag. Ik zeg in gestreepte pyjama op water en brood.
Je zou er bijna de doodstraf weer tijdelijk voor inlassen. En hup daarna in een kofferbak van een hele oude auto, oude tank mag ook, afvoeren naar een afvalverwerkingsbedrijf, een pletmachine. Ik wil wel een hartslagmeter tijdens de uitvoeringen, zodat we live kunnen meemaken dat hij in volle gezondheid zijn straf ondergaat, zonder vertraging.
Donderdagkoers (23-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
Vandaag ga ik eens flink te keer, net als de wind. Ik bulder, huil en veeg stevig de pan uit. De duinpan, dakpan, ja zelfs de koekenpan. Er zijn zo van die dagen dan moet alles er even uit. Het huis en het hoofd gepoetst. Boosheid, kwaadheid, drift, woede, geef het lucht.
Dat kan het beste op een donderdag. Bij voorkeur bij heldere hemel. Maar ook bij troubled water ga te keer. No problem. Laat je vooral niet kisten. Wie zegt dat boosheid niet mag, heeft boosheid nooit ervaren. Een onderschatte emotie die grenzen verkend.
Boosheid is een recht. Het lucht op. Ga er wel verstandig mee om. Laat de boosheid u niet leiden. Hoed u voor koffer- en kafferbakken.
Hoest (24-11-2017) (Geen themawoord)
Half Nederland kucht. Als we dat nu eens tegelijkertijd doen dan hebben de anderen er minder last van. Ik merk dat ik het zelf ook opspaar. Wachten tot het niet meer gaat. Om de borst te sparen en de keel. Kelen zou ik die hoest willen. Of is het killen? Hoe dan ook, hij mag voor mij ter plekke neervallen en nooit meer opstaan.
Klotehoest. Daar kan ik me dan weer niets bij voorstellen. Hoesten met je kloten. Hoewel? Het leidt uiteindelijk ook tot een snotkop. En je loopt er rood van aan. Stomen zeg ik dan. Kloten in een eucalyptusbadje. Je kent dat wel. Benauwend ademen boven zo’n plastic bakje met een handdoek over je hoofd. Hoe lang nog?
Vrijdagkoers (26-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
Vrijen doe ik de hele dag. In de ochtend met mijn poes, om te beginnen. Dan doe ik daarna een rozig dutje. In de middag is het dan tijd voor Frits, mijn lieve poedel, ook al zo’n schattig ding. Ik knuffel hem haast dood, zo’n lieverd. In de middag leg ik mezelf dan even op de bank en geniet wat na. Laat in de middag is de pedicuur aan de beurt. Ook al zo’n lieve schat. Die speelt dan met mijn voeten. Soms plagerig. Ik schreeuw het dan uit van… ja, waarvan eigenlijk… ik durf het bijna niet te zeggen… van genot. Mag dat? Ja, dat mag. En dan tegen zeven komt mijn lieve eega thuis. Pret. Dolle pret. Top.
Zaterdagkoers (26-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
Rondje rond de kerk, dat kan niet anders. Bij voorkeur met de fiets. Hoe anders? Met de auto is haast onmogelijk. Dan staat meestal de markt in de weg. Je zult zo maar tegen een viskraam aan kunnen fietsen. Dat wil je niet.
Lopen is ook geen optie. Zeker niet dichtbij de kerk. Dan staan er te veel kruizen in de weg. Van de lokale begraafplaats. En nee, zelfs onze lieve heer kan daar niet overheen lopen. Dat wil hij ook niet. Denk ik. Niet dat ik hem ken. Maar uit de overlevering lijkt me dat wel duidelijk.
Dus wordt het fietsen. In regenboogtrui of Ti Raleigh. Dat is alweer even gelden. Ik ruik de Midalgan nog op de benen.
Zondagkoers (26-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)
Waterig. Ik kan niet anders zeggen. Te flauw nog om je zonnenbril voor op te zetten. Hoe lang moeten we weer wachten, totdat de zon weer de gewenste dagkoers volgt? Ik tel de dagen af. U ook lieve lezer? Voor mij mag ie weer tien uur per dag volop shinen. Meer nog liefst. Zeg van zes uur in de ochtend tot tien uur in de avond. Dat zou toch fantastisch zijn. Het hele jaar door. Dan hebben we ook geen wintertijd meer nodig. Wat een onzin. Beetje staren in een Philipslamp. Dat werkt toch niet. Wij willen, wij verdienen, puur natuur en volle zon. Goed voor lijf en leden en niet te vergeten het hoofd. Laat de zon maar komen.
Olympische LEL Spelen (27-11-2017) (Themawoord: Rekest)
Uit protest heeft Rusland besloten gelijktijdig met de Olympische Winterspelen in PyeongChang, in 2018 eigen Olympische Winterspelen te organiseren, de zogenaamde Olympische LEL Spelen.
Bijzondere Spelen want ze kunnen zowel in- als outdoor gespeeld worden en zeer uniek, seizoensonafhankelijk. Want laten we eerlijk zijn, de seizoenen zijn toch op de hele aardkloot verschillend qua tijd? Wie dat ooit verzonnen heeft, winter- en zomerspelen is knettergek. Er zijn toch ook geen lente- of herfstspelen?
Nog niet zo’n gek idee van Silly Puttin, de geestelijk vader van deze nieuwe Spelen.
De eerste drie deelnemers hebben zich al gekwalificeerd. Hans Ikeatson (Zweden) aka de KastLet, Elbert Withoutland (USA) aka de RekEst en Li Touwen (China). Tijdens deze eerste LEL Spelen is doping verplicht.
Klein Rekest (27-11-2017) (Themawoord: Rekest)
Het laatste nieuws, heeft u het al vernomen? Klein Rekest gaat weer optreden. Waar en wanneer? In Apeldoorn op het Marktplein van 18 tot en met 24 december. Wereldwijd zijn er vier miljoen mensen op zoek naar hun dierbaren. Speciaal voor dit gemis heeft het Rode Kruis in samenwerking met 3FM het Klein Rekest weer bij elkaar geroepen.
Niet alleen in het westen en oosten, nee ook in het noorden en zuiden willen zij met deze actie dierbaren weer verenigen. Met ludiek acties in en om een Glazen Huis. Het lijkt wellicht wat op de Efteling, maar kom op zeg, laat ze niet stikken. Samenzijn van mensen, dieren en planten. Doneer wat geld voor vereniging van dierbaren en voor aanverwanten.
Grote trek (27-11-2017) (Themawoord: Rekest)
Ik ga op grote trek en besluit de donkere decemberdagen te ontvluchten. Omdat mijn financieel budget niet veel ruimte biedt besluit ik mijn caravan in te zetten. Die moet ik eerst wel even ophalen. Een goede vriend van mij heeft hem achtergelaten in Engeland. In Trekestle Caravan Park (Lauceston) om precies te zijn.
Een heel avontuur om daar te geraken. In links rijden heb ik al helemaal geen trek. Maar ik moet iets, nietwaar? De vraag alleen is, ga ik verder rondtrekken in Engeland of scheep ik over? Moeilijke keuze. Waar vieren ze in hemelsnaam geen decemberdagen? In de woestijn? Hoewel. Jozef en Maria? Antarctica lijkt me een goede optie. Maar hoe kom ik daar? Met caravan en zonder pegels?
Duwrekest (29-11-2017) (Themawoord: Rekest)
De kamer buigt zich over het duwrekest, ingezonden door Droef Middelsloot, een jonge knul, zeven jaar oud. De kamer bestaat uit papa, mama, broer en twee zussen.
Voorzitter papa leest het duwrekest hardop voor aan de kamer.
‘Beste kamer van omstreden zaken, bij deze dien ik een rekest in om een einde te maken aan het irritante duwen van mijn klasgenoten als ik naar school ga. Ze duwen mij met opzet soms zacht maar meestal heel hard. Ook slingeren ze mij dan onregelmatig van links naar rechts. Ik ben het spuugzat en wordt er misselijk van. Kunt u, kamer van omstreden zaken daar iets aan doen? Maatregelen nemen?
Is getekend: Droef Middelsloot, sinds twee maanden voorgoed gekluisterd aan een rolstoel.’
Bon op het rekest (30-11-2017) (Themawoord: Rekest)
Eindelijk weet ik waar het vandaan komt. Sinds mijn kindertijd houdt een prangende vraag mij bezig. En ik weet ook, ik ben niet de enige. Sinterklaasje, bonne bonne bonne. Strooi wat in die lege, lege tonne. Ik heb het me altijd afgevraagd. Wat betekent bonne, bonne, bonne.
Kreeg altijd nul op het rekest. Mijn papa, juf, en medekindertjes, ze wisten het geen van allen. Zelfs Sinterklaas wist het niet. Later zei die ook. Ik ben geen Sinterklaas. Maar toen geloofde ik al niet meer. Het bleef me fascineren.
Zelfs opgezocht in een bijbels spreekwoordenboek: Muggenzifters en zondebokken. Je weet het maar nooit. En daar kreeg ik ineens de geest. Van nul kreeg ik ineens bon op mijn rekest. Eindelijk antwoord.
Posts tonen met het label loterij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label loterij. Alle posts tonen
30-11-2017
31-12-2015
Schrijfveren December 2015 (16 t/m 31)
Dagelijkse oefening in het schrijven van Schrijfveren. In maximaal 15 minuten tijd, associatief schrijven zonder correcties, naar aanleiding van een opgegeven titel. Met dank aan Hella Kuipers.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
16. Telefoontje van een oude bekende
Met verbijstering hoor ik het verhaal aan. Niet een echt consistent verhaal. Ik kan er geen touw aan vastknopen. Wat opvalt zijn de associaties. Ik betrap mezelf op het zoeken naar een rode draad. Totdat ik erachter kom deze er wellicht niet is. Maar het geraaskal komt me zo bekend voor dat mijn nieuwsgierigheid het wint van de vermoeidheid van het luisteren. Er zitten ook wel zinnen tussen die mij verbazen en mij terugvoeren naar een ver verleden. Nog steeds opent het geen deuren in mijn brein. Maar ik geef niet op. Een klein fragment dan maar. Voor zover ik me herinner.
Weet je wel die ene keer daar bel ik voor. Met Carnaval de benen buiten gestoken en daarna stomdronken op de piano gespeeld op het lege plein. Wat ik je vragen wil klopt dat dan niet helemaal. Dorien lang niet meer gezien weet jij waar ze is? Ja, die met dat mantelpakje die bij de slager oude kaas bestelde. En toen kwam die rare zwarte Piet voorbij. Ja, serieus. Hartje zomer. We zijn toen met zijn allen naar de bioscoop gegaan. Ik zal het nooit meer vergeten. Wil je iets voor mij doen. Heb ik Dorien gisteren ook gevraagd. Weet je echt niet waar ze is? Ben nog met je vader op zoek gegaan naar het vinden van het lot. Dat jullie toen kwijt waren. Heb me altijd al verbaast dat je vader altijd hetzelfde eindcijfer nam. Maar om nu een heel lotnummer van buiten te kennen en dan bij hoog en laag beweren dat de jackpot gevallen is op dat nummer en dat de loterij toegeeft dat dat klopt maar helaas niet kan uitkeren omdat het lot na lang nadenken in de broek van pa zat en de 40 graden bontwas niet overleefde. Dat doet pijn. Zelfs een bloemetje ging er niet af ...
De oude bekende ratelde maar door. Frustrerend dat ik niet meer op zijn naam kon komen. Het was iets met Piet, heel lang geleden. Maar wederom kwam ik er niet tussen. Uiteindelijk de verbinding maar verbroken. Leek mij wel wijs.
17. Alles was kakkerlakbruin
We sliepen in een tent. Dat hadden we dus nooit moeten doen. Niet in die jungle. Maar we hadden weinig keus. Ik waande me heel even op een onbewoond eiland. In een aflevering Expeditie Robinson. Alleen dan zonder wedstrijd en daarmee zonder strijd. Al dagen waren we de weg kwijt. Het was dan ook best wel een groot eiland. Het grootste in het Noorden. Op een zaterdag was de bom gevallen. Hij vaagde alles weg. Behalve ons. Vijf vrienden die heel eventjes schuilden voor het weer. De woeste wind en de felle regen. Ik verbaas me nog steeds dat de toren is blijven staan. En ook het licht dat draaide nog. Verbazingwekkend. Het wierp wel vreemde kleuren over het landschap. Alles zag bruin. Kakkerlakbruin. Vies. Smerig zag het eruit. Het maakte ook dat we geen enkele honger hadden. Dagen lang beten we op een houtje. Maar dat liever dan een hap nemen uit kakkerlakbruin. Nu was het tijd de tent af te breken en verder te gaan. Met een beetje mazzel konden we het eiland nu in een keer nemen. Het bood het meeste perspectief op redding. Tenzij de redding niet nabij was. Maar daar hadden wij natuurlijk niets over te zeggen. De envelop zouden wij nooit openmaken. Ammenooitniet.
18. Jojo
De zinnen kwamen al snel teruggerold. De woorden hechtten aan het touwtje. Gelijk een jojo. Maar dan in omgekeerde volgorde. Volgorde omgekeerde in dan maar. Jojo een gelijk. Touwtje het aan hechtten woorden de. Teruggerold snel al kwamen zinnen de.
Ik knipte de zinnen in het midden snel door midden. En herhaalde de oefening. Het jojo-effect kwam daarmee extra tot zijn recht. Hoe krom ook. Ik husselde de stukjes door elkaar en bouwde een nieuw verhaal. Maar wel met een vast concept. Aan herhaling had ik een gruwelijke hekel. Eigenlijk hield ik helemaal niet van gejojo. Maar een beetje structuur kon geen kwaad.
De zinnen. De woorden. Kwamen al snel teruggerold. Hechtten aan het touwtje. Gelijk. Maar dan in. Een jojo omgekeerde volgorde. Volgorde omgekeerde jojo een. In dan maar. Gelijk. Touwtje aan het hechtten. Teruggerold snel al kwamen. Woorden de. Zinnen de.
19. Wie geboekt heeft, moet verschijnen
De schrijver had eindelijk geboekt. Niet een boek. Nee, drie maar liefst. Het was hem uitstekend bevallen het boeken. Tegen het eerste boek had hij enorm opgezien. Maar het tweede rolde zowaar in honderd stukjes uit zijn pen. In het derde groef de schrijver zich autobio. Trots had hij de boeken voorzien van een mooie voor- en achterkant. Met naald en draad had ie alles aan elkaar gebonden. In zij. Euforie alle boeken aan elkaar. Dat was niet slim. Hij schaarde zijn boeken zachtjes van elkaar en begon opnieuw te naaien. Hij zorgde ervoor dat de boeken niet meer bij elkaar lagen. Het was wel een beetje lastig dat de bladzijden nu al gaatjes hadden. Het papier dat de schrijver had gebruikt was van lage kwaliteit en dus kwetsbaar. Met grote zorgvuldig- en voorzichtigheid moesten naald en draad door de bestaande gaatjes geregen worden. Een monnikenwerk. Maar het loonde de moeite. Iedere dag zorgde de schrijver voor een nieuwe oplage van drie. De drie-eenheid was heilig voor hem. Zo bracht de schrijver zijn boeken dagelijks naar drie boekenwinkels. Hij hoopte dan tevens dat er op de toonbank geen boeken meer van hem lagen. Dat was dan een goed teken. Die waren dan verkocht. Kassa. Of hij even mocht vangen. De schrijver was trouw aan zijn boeken en zijn boekenwinkels. Hij verscheen iedere dag.
20. Daar zou ik nooit over schrijven
Alle onderwerpen waren op. Wat nu? Hoe kon de schrijver in hemelsnaam verder met zijn vak. Waar moest hij over schrijven, zonder onderwerp. Taalkundig kon het al helemaal niet. Probeer maar eens een verhaal te schrijven zonder onderwerp. Dat gaat nergens over. En ergens moet het toch wel over gaan. Wie leest anders zij. Werk? Niemand toch? En schrijven doet de schrijver nooit voor niemand. Een schrijver schrijft aan od voor iemand. Altijd. Desnoods aan of voor zichzelf. Aan of voor anderen schrijven is natuurlijk honderd, wat zeg ik, duizend keer leuker. Maar dan moet het wel ergens over gaan toch? Lang, heel lang dacht de schrijver na. Hij pijnigde zijn hersens en kroop door alle holen en keek achter iedere deur in zijn hersenpan. Had hij daadwerkelijk over alles al geschreven? Dat was niet mogelijk. Op herhaling wilde hij niet. Een nieuw sausje over een oud verhaal ook niet. Dat was hem zijn eer te na. Maar wacht eens even. Wacht. Nee, dat ligt toch veel te simpel voor de hand? Het is niet waar? Maar natuurlijk. Ik moet nog schrijven over Daar. Helemaal vergeten. Het meisje dat laatst loos was, Daar.
21. De draak van de rouw
Hij brulde het uit van pijn. Wat een verdriet. Drakenverdriet. Nog nooit was de draak zo verliefd geweest. En nog nooit was de draak zo in de steek gelaten. Eigenlijk was zijn geliefde een draak van een draak. Maar hee, liefde maakt blind, toch? De draak stak zijn verdriet niet onder stoelen of banken, dat mag duidelijk zijn. Niet alleen kwamen er meterslange vlammen uit zijn neus, nee, ook zijn drakenstekels stonden loodrecht omhoog. Hoed u dan voor de draak, mesdames et messieurs, als drakenstekels op ontploffen staan dan zijn hemel en aarde te klein. Ik noem maar wat. U begrijpt wel wat ik wil uitdrukken, duidelijk wil maken. Zaak is het nu om de pijn weg te nemen van onze draak. Maar hoe? Het drakenmeisje waar hij zo verliefd op was was allang met de Noorderzon vertrokken. De maan scheen halfslachtig wat de stemming er niet bepaald beter op maakte. Intussen had de sluiswachter de sluis al botenwijd opengezet. Niet voor de boten maar voor de tranen die uit de drakenogen biggelden. Een overstroming kon het drakendorp op dit moment niet goed gebruiken. Het dorp maakte zich namelijk op voor het grote drakenfeest dat zevenjaarlijks gehouden werd. De stortvloed aan tranen zou het decor in gevaar kunnen brengen. En om in no time een nieuw kasteel te bouwen dat zagen de drakenbewoners niet zitten. Het drakenmeisje moest niet zo moeilijk doen en zich opofferen voor het feest. Acuut werd de snelste draak verzocht een brief af te leveren bij de Noorderzon. Het was nu wachten op een teken van berouw. Berouw van een drakenvrouw voor een drakenman in rouw.
22. Wie zou je bellen als je de loterij won?
Met de baas van Ziggo natuurlijk. Afhankelijk van het bedrag dat ik zou winnen uiteraard. Een miljard is tegenwoordig al haalbaar. Dan kom ik dicht in de buurt van overname. Uitkopen zou ik de baas en de hele Ziggo handel. En deze zou ik dan weer doorverkopen aan XS4all. Nadat ik eerst alle autoriteiten en waakhonden die mogelijk dwars kunnen liggen bij aankoop omgekocht had. Met oogverblindend geld en exclusieve biefstuk, van de haas desnoods.
Waarom? Gewoon omdat het kan. Hoe vaak ze mij niet hebben lastig gevallen. Die Ziggomonsters. Ik betaal ze. Met gelijke munt terug. Nou nee, niet met gelijke munt. Met veel minder munt. Ik krijg nog heel wat munten van hen terug. Voor al die momenten dat ik niet online kon gaan en geen verbinding kreeg. Ontmantelen die business en onderbrengen bij hun concurrent. En liefst meteen de beste. XS4all. Mee eens? Prima.
23. Ik schrijf niet omdat ...
Ik schrijf niet omdat. Dat zou veel te makkelijk zijn. Ik schrijf. Punt. Less is more. Waarom zou ik omdat moeten schrijven? Of nog erger niet omdat. Veel liever schrijf ik intrinsiek. Vanuit het schrijven zelf. Ik ben de gedachte. Ik ben het tooltje. Ik ben het middel. Ik ben de pijn, de liefde en de troost. Ik schrijf dus ik ben. Niet omdat. Nee. Gewoon. Ik schrijf. Punt. Waarom? Nee. Ook daar trap ik niet in. Net zo goed niet als in het niet waarom? En nee, een dubbele ontkenning is geen bekentenis. Een gat een holte in bekennen. Wie bekent loopt leeg. Wie ontkent houdt vast. Aan niets. Aan ont. Laten we het daar maar even op houden. Ophouden te bekennen. Ik schrijf niet omdat. Ik ben niet gek. Het waarom mag voor mij in mysterie blijven hangen. Intrinsiek. Onverklaard.
24. Aan de hemelpoort
Hé Pé, laat me eens binnen!
Oh ... en wie ben jij dan wel?
Was ... ik ben toch dood?
Dat klopt.
Wat klopt?
Laat maar zitten. Mag ik even je ID?
Heb ik niet bij me, is dat nodig dan?
Nou, je bent hier wel bij de hemel.
So what?
Zonder ID kom je hier niet binnen.
Maar Pé, it's me, your buddy.
Sorry hoor, er gaat bij mij geen belletje rinkelen.
We hebben samen nog op school gezeten?
Oh ... en waar dan?
In Methusalem.
Methusalem?
Ja, op de ambachtsschool.
Wacht nu gaat er een belletje rinkelen.
Had u iets besteld Peter?
Nu even niet Tender, ik ben even in gesprek.
We zaten samen in de klas met Jozef, ken je die niet meer?
Met Jozef, ja, maar dat is lang geleden.
Dat klopt.
Onder welke steen heb jij geleefd?
Ha, ha, eentje uit de oudheid. Hoe heet zo'n ding ook alweer? Een menhir. Ik heb er later nog een obelisk uit gehouwen. Weet je wel?
We hebben het gezien ja hiero. We lagen dubbel. Wat een lelijk ding. Maar kom binnen jongen. Ben alleen even je naam kwijt.
Judas is de naam. Maar zeg maar liever Juul. Weet je, er is nog ooit een sport naar mij vernoemd. Naar het schijnt wordt ie binnenkort op aarde opgenomen als Olympische sport. Daar ben ik best fier op.
Dat mag. Maar kom, we gaan nu eerst een borrel vatten. Dat is lang geleden. Juul, wie had dat gedacht.
Je bent niets veranderd Pé, en nog steeds portier. Je ziet er goed uit.
Dank je.
25. Wat betekent spiritualiteit?
In het bezit zijn van een dubbele spirit. Dat is spiritualiteit. Alleen zijn ze de 'd' vergeten. De 'd' van dubbel. Erg slorig. Kijk, vrijwel iedereen is in meer of mindere mate in het bezit van spirit. Een drijfveer die ons beweegt. Een vat energie dat klaar ligt om aangeboord te worden. Alleen het wordt niet altijd gedaan dat aanboren. Waarom niet? Omdat sommige mensen het vat niet vinden en omdat sommige mensen die het wel vinden niet beschikken over de juiste tool om het vat te openen en te laten bruisen. Is dat niet dubbel? Wel vinden maar er niets mee doen? Zonde. Een dikke ton spirit die op springen staat niet aanboren? Wat houdt sommigen dan tegen? Ruwe diamanten onder het stof die maar geen plumeau weten te vinden. Rijkdom in armoede. Armoedig rijk. Hoe dubbel is de spirit. Hoe duaal. Duaal? Ja, je hebt er namelijk altijd anderen voor nodig om duaal te kunnen zijn. Want die anderen die kunnen duiden op een andere kant. Andere kant? Ja, andere kant. Alles heeft meerdere kanten. Of in ieder geval een andere kant. Welke kant je ook kiest, je hebt er ook kennis van de andere kant voor nodig. Niet volledig. Want dat zou te makkelijk zijn. In ieder geval heb je wel spirit nodig om het überhaupt te kunnen onderzoeken. Wellicht wordt het nu allemaal wat zweverig. Geen paniek. Ook dat hoort bij spiritualiteit. Het is een bijwerking. Voor sommigen aangenaam voor anderen onaangenaam. Zolang je maar met beide voeten op de grond de spiritualiteit aangaat en met beide handen aangrijpt kunnen er mooie dingen gebeuren. Sommige begrijpelijk. Andere onbegrijpelijk. Het vatten zonder te vatten. Dat is toch mooi? Het verrijkt de geest en bevrijdt geesten uit de fles. Wat ergens op de bodem borrelt bruist langzaam naar boven. Trigger spirit.
26. Hoogzomer
Hoogzomer, je zult het zijn. Ergens hoog in de bergen. Top. Wel hopen dat er iemand in de buurt is. Je wil het hoogzomer zijn immers graag delen. Het kan behoorlijk pijn doen. De euforie. Dan denk je terug aan het momentum dat vooraf ging. Dat bepalend was voor jouw toestand. Want een toestand is het. Of beter gezegd kan het zijn. Niet iedereen heeft er last van. Van hoogzomer zijn. Trek in haring, last van pollen. Dramatisch gedrag. Depressieve neigingen. Ongeloof. Het kan zo maar komen aanwaaien. Over de berg, door diepe dalen. Dan is het fijn om een hand te voelen. Op je schouders, op je buik. Zeker als de hoogzomer voeten krijgt. Vat op jouw. Je langzaam leeg vreet. Explodeert. Op het hoogtepunt van de hoogzomer komt het tot een uitbarsting. Gouden regen valt uit de hemel, de sluizen gaan open. Brugwachters staan aan de kant en steken duimen op. Wie wenst wie nu succes? De pijn is haast ondraaglijk, maar je perst de lippen op elkaar. Puft hufters is het gezicht. Hoogzomer zijn is niet fijn. Koorts kruipt op je voorhoofd. Zweet spat in de ruimte. Welke idioot had deze zomerwens? Je verlangt heel even terug naar de winter. Zou het liefst weer voor de kachel willen kruipen, op een berevel, samen met de liefde van je leven. Om samen weer opnieuw hoogzomer te worden.
27. (On)afhankelijkheid
Het kind zit op de vloer en speelt (on)handig met zijn speelgoed. Moeders houdt het in de gaten. De telefoon gaat. (On)doordacht neemt ze op. Ah, ben jij het. Ja, ik ben het. (On)willekeurig gaan haar gedachten over naar de zwoele nacht die zij gisteren had. Het was fijn. Ja, het was fijn. Wil je nog een keer afspreken? Ja graag. Wanneer? Het liefst (on)middellijk. Dat kan. Waar? Bij jou of bij mij? Kom maar naar hier? Zal ik wat te eten meenemen? (On)belangrijk, ik heb alles in huis. Tot zo. Tot zo. (On)dankbaar kijkt ze naar de kleine op de vloer. Waar moet ik dat joch nu laten? (On)mogelijk op zijn kamertje, het moet maar even. De bel gaat. Daar is ie al. Dat is vlug. (On)wijs snel dropt ze de kleine op de kamer en opent de deur. Vol (on)behagen vliegt ze hem om de nek en kust hem (on)behoorlijk van top tot teen. Heerlijk voelt het om zo (on)verwacht genomen te worden, midden op de dag. (On)wijs werkt ze hem af, de (on)gelikte beer. Haar huis staat van binnen compleet ondersteboven. Haar hoogtepunt dat moet nog komen. Luttele seconden voelt ze (on)wel. Van top tot teen (on)klaar. Haast (on)gelovelijk. (On)afhankelijk geluk.
28. Waar smaakt je favoriete muziek naar?
Mijn favoriete muziek smaakt naar meer. Ik lust er wel pap van. Of soep. Met lettervermicelli. In alfabetische volgorde: Anouk, Bach, CCR, Dylan, ELO, Focus, Glitter, Hozier, Iggy, Jett, Koop, Lennon, Monk, Novastar, Otis, Prince, Quincy, Randy, Satie, Tindersticks, Ultravox, Vicky, Winehouse, XTC, Yes, ZZ Top. Zoveel smaken, zoveel soorten. Van into the mood tot rock and roll. Van klassiek tot camp. Van jazz tot hiphop. Van Strauss tot Stones.
29. De zon ging prachtig onder
De zon zien ondergaan dat is een van de mooiste ondergangen die ik ken. Soms hangt de maan dan ook in de buurt. Maar die kan natuurlijk niet tippen aan de zon. Bescheiden hangt deze dan ook meestal in nevel gehuld of achter een roze wolk. Waar je ook staat in de wijde wereld het is en blijft een mooi schouwspel. Aan zee of in de bergen geeft natuurlijk een extra meerwaarde. Of wat te denken van de woestijn. Oeps, waar is ie nou zo snel gebleven? Voordat he het zand uit de ogen hebt gewreven staan de maan en de sterren al te pronken. Een ruimtelijk metamorfose in speedtime.
Onderwater de zon zien ondergaan is ook best bijzonder. Of op de Noordpool. Wie goed luistert hoort de zon dan sissen, zodra deze de waterhorizon aanraakt. Als een spiegelei glijdt ie dan de zee in. Met tranen in de ogen word ik het gewaar. De gele zinder die met mijn pupillen stoeit. Mij plagerig in de ogen schijnt. Het enige dat je daarna blieft is een groot glas bier of witte zoete wijn. Een sangria is natuurlijk ook niet verkeerd. Daarnaast is het verkeren in goed gezelschap ook niet verkeerd. Niets mooiers dan de zon te delen met je lief.
30. Wat miste je als kind?
Mijn handschoenen natuurlijk. Altijd zaten die rotdingen ergens opgestroopt verstopt in mijn mouwen. Aan zo'n klerentouw dat dwars door je jas was getrokken. Vergeet de muts niet. Hoorde je nog iemand roepen. Ga toch weg. Ik wil naar buiten. De sneeuw in met mijn sleetje. Sneeuw? Waar is die sneeuw dan? Maakt niet uit. Hoop doet leven. Desnoods schuif ik door het natte gras. Ergens achter mijn ellebogen voel ik de wollen wanten prikken. Mijn jas zou ik uit kunnen doen. Een idee. Maar ik kijk wel uit. Veel te koud. Veel liever blaas ik af en toe op mijn handen. Die handschoenen zijn ook altijd veel te groot. Daar kun je een slee niet goed mee vastpakken. Laat staan aansturen.
De sneeuw voelt wel koud aan. Zo met blote vingers. Net als het gras. Ik schat zo in dat ze over een paar minuten gaan gloeien. Rood worden ze dan. Vuurrood. En als ik dan niet snel naar huis ga, blauw. Roodblauw. Een keer heb ik dat laten gebeuren. Daarna nooit meer. Voor mij geen vingers meer op de verwarming. Ik moet er niet aan denken. Ik mis de winter en de koude vingers. Nog steeds. De wanten nooit. Volgens mij zitten ze nog steeds in mijn jas. Verstikt in veel te smalle mouwen.
31. Jaren die vragen stellen en jaren die antwoord geven
Het jaar is weer voorbij. Een van de velen. Ik laat het achter me. Laat een nieuw maar komen. Het voorgaande jaar stelde me weinig vragen. Het waren er zo weinig dat ze makkelijk te beantwoorden waren. Ben dan ook benieuwd of het komend jaar me voor meer vragen zal stellen. Het wordt weer eens tijd dat de balans de andere kant doorslaat. Meer vragen dan antwoorden. Dat zou fijn zijn. Dat houdt je bezig. Anders is het wanneer de jaren vol met antwoord zitten. Indien antwoorden de vragen overstelpen dan wordt het een zooitje. Zoek dan maar eens een passend antwoord. Sommige jaren verlopen wat dat betreft als een verkapt multiple choice. En dan niet een multiple choice met vier, maar met zes antwoorden. Vermoeiend. Wegstrepen lukt dan niet goed. Nee, geef mij maar zes vragen zonder antwoord. Een jaar vol cryptogram. Waar na veel gepuzzel bevredigende oplossingen worden gevonden. Onbetwistbaar en eenduidig. Al is het er maar een. Er moet ook wat te raden blijven. Anders is het leven maar saai.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
16. Telefoontje van een oude bekende
Met verbijstering hoor ik het verhaal aan. Niet een echt consistent verhaal. Ik kan er geen touw aan vastknopen. Wat opvalt zijn de associaties. Ik betrap mezelf op het zoeken naar een rode draad. Totdat ik erachter kom deze er wellicht niet is. Maar het geraaskal komt me zo bekend voor dat mijn nieuwsgierigheid het wint van de vermoeidheid van het luisteren. Er zitten ook wel zinnen tussen die mij verbazen en mij terugvoeren naar een ver verleden. Nog steeds opent het geen deuren in mijn brein. Maar ik geef niet op. Een klein fragment dan maar. Voor zover ik me herinner.
Weet je wel die ene keer daar bel ik voor. Met Carnaval de benen buiten gestoken en daarna stomdronken op de piano gespeeld op het lege plein. Wat ik je vragen wil klopt dat dan niet helemaal. Dorien lang niet meer gezien weet jij waar ze is? Ja, die met dat mantelpakje die bij de slager oude kaas bestelde. En toen kwam die rare zwarte Piet voorbij. Ja, serieus. Hartje zomer. We zijn toen met zijn allen naar de bioscoop gegaan. Ik zal het nooit meer vergeten. Wil je iets voor mij doen. Heb ik Dorien gisteren ook gevraagd. Weet je echt niet waar ze is? Ben nog met je vader op zoek gegaan naar het vinden van het lot. Dat jullie toen kwijt waren. Heb me altijd al verbaast dat je vader altijd hetzelfde eindcijfer nam. Maar om nu een heel lotnummer van buiten te kennen en dan bij hoog en laag beweren dat de jackpot gevallen is op dat nummer en dat de loterij toegeeft dat dat klopt maar helaas niet kan uitkeren omdat het lot na lang nadenken in de broek van pa zat en de 40 graden bontwas niet overleefde. Dat doet pijn. Zelfs een bloemetje ging er niet af ...
De oude bekende ratelde maar door. Frustrerend dat ik niet meer op zijn naam kon komen. Het was iets met Piet, heel lang geleden. Maar wederom kwam ik er niet tussen. Uiteindelijk de verbinding maar verbroken. Leek mij wel wijs.
17. Alles was kakkerlakbruin
We sliepen in een tent. Dat hadden we dus nooit moeten doen. Niet in die jungle. Maar we hadden weinig keus. Ik waande me heel even op een onbewoond eiland. In een aflevering Expeditie Robinson. Alleen dan zonder wedstrijd en daarmee zonder strijd. Al dagen waren we de weg kwijt. Het was dan ook best wel een groot eiland. Het grootste in het Noorden. Op een zaterdag was de bom gevallen. Hij vaagde alles weg. Behalve ons. Vijf vrienden die heel eventjes schuilden voor het weer. De woeste wind en de felle regen. Ik verbaas me nog steeds dat de toren is blijven staan. En ook het licht dat draaide nog. Verbazingwekkend. Het wierp wel vreemde kleuren over het landschap. Alles zag bruin. Kakkerlakbruin. Vies. Smerig zag het eruit. Het maakte ook dat we geen enkele honger hadden. Dagen lang beten we op een houtje. Maar dat liever dan een hap nemen uit kakkerlakbruin. Nu was het tijd de tent af te breken en verder te gaan. Met een beetje mazzel konden we het eiland nu in een keer nemen. Het bood het meeste perspectief op redding. Tenzij de redding niet nabij was. Maar daar hadden wij natuurlijk niets over te zeggen. De envelop zouden wij nooit openmaken. Ammenooitniet.
18. Jojo
De zinnen kwamen al snel teruggerold. De woorden hechtten aan het touwtje. Gelijk een jojo. Maar dan in omgekeerde volgorde. Volgorde omgekeerde in dan maar. Jojo een gelijk. Touwtje het aan hechtten woorden de. Teruggerold snel al kwamen zinnen de.
Ik knipte de zinnen in het midden snel door midden. En herhaalde de oefening. Het jojo-effect kwam daarmee extra tot zijn recht. Hoe krom ook. Ik husselde de stukjes door elkaar en bouwde een nieuw verhaal. Maar wel met een vast concept. Aan herhaling had ik een gruwelijke hekel. Eigenlijk hield ik helemaal niet van gejojo. Maar een beetje structuur kon geen kwaad.
De zinnen. De woorden. Kwamen al snel teruggerold. Hechtten aan het touwtje. Gelijk. Maar dan in. Een jojo omgekeerde volgorde. Volgorde omgekeerde jojo een. In dan maar. Gelijk. Touwtje aan het hechtten. Teruggerold snel al kwamen. Woorden de. Zinnen de.
19. Wie geboekt heeft, moet verschijnen
De schrijver had eindelijk geboekt. Niet een boek. Nee, drie maar liefst. Het was hem uitstekend bevallen het boeken. Tegen het eerste boek had hij enorm opgezien. Maar het tweede rolde zowaar in honderd stukjes uit zijn pen. In het derde groef de schrijver zich autobio. Trots had hij de boeken voorzien van een mooie voor- en achterkant. Met naald en draad had ie alles aan elkaar gebonden. In zij. Euforie alle boeken aan elkaar. Dat was niet slim. Hij schaarde zijn boeken zachtjes van elkaar en begon opnieuw te naaien. Hij zorgde ervoor dat de boeken niet meer bij elkaar lagen. Het was wel een beetje lastig dat de bladzijden nu al gaatjes hadden. Het papier dat de schrijver had gebruikt was van lage kwaliteit en dus kwetsbaar. Met grote zorgvuldig- en voorzichtigheid moesten naald en draad door de bestaande gaatjes geregen worden. Een monnikenwerk. Maar het loonde de moeite. Iedere dag zorgde de schrijver voor een nieuwe oplage van drie. De drie-eenheid was heilig voor hem. Zo bracht de schrijver zijn boeken dagelijks naar drie boekenwinkels. Hij hoopte dan tevens dat er op de toonbank geen boeken meer van hem lagen. Dat was dan een goed teken. Die waren dan verkocht. Kassa. Of hij even mocht vangen. De schrijver was trouw aan zijn boeken en zijn boekenwinkels. Hij verscheen iedere dag.
20. Daar zou ik nooit over schrijven
Alle onderwerpen waren op. Wat nu? Hoe kon de schrijver in hemelsnaam verder met zijn vak. Waar moest hij over schrijven, zonder onderwerp. Taalkundig kon het al helemaal niet. Probeer maar eens een verhaal te schrijven zonder onderwerp. Dat gaat nergens over. En ergens moet het toch wel over gaan. Wie leest anders zij. Werk? Niemand toch? En schrijven doet de schrijver nooit voor niemand. Een schrijver schrijft aan od voor iemand. Altijd. Desnoods aan of voor zichzelf. Aan of voor anderen schrijven is natuurlijk honderd, wat zeg ik, duizend keer leuker. Maar dan moet het wel ergens over gaan toch? Lang, heel lang dacht de schrijver na. Hij pijnigde zijn hersens en kroop door alle holen en keek achter iedere deur in zijn hersenpan. Had hij daadwerkelijk over alles al geschreven? Dat was niet mogelijk. Op herhaling wilde hij niet. Een nieuw sausje over een oud verhaal ook niet. Dat was hem zijn eer te na. Maar wacht eens even. Wacht. Nee, dat ligt toch veel te simpel voor de hand? Het is niet waar? Maar natuurlijk. Ik moet nog schrijven over Daar. Helemaal vergeten. Het meisje dat laatst loos was, Daar.
21. De draak van de rouw
Hij brulde het uit van pijn. Wat een verdriet. Drakenverdriet. Nog nooit was de draak zo verliefd geweest. En nog nooit was de draak zo in de steek gelaten. Eigenlijk was zijn geliefde een draak van een draak. Maar hee, liefde maakt blind, toch? De draak stak zijn verdriet niet onder stoelen of banken, dat mag duidelijk zijn. Niet alleen kwamen er meterslange vlammen uit zijn neus, nee, ook zijn drakenstekels stonden loodrecht omhoog. Hoed u dan voor de draak, mesdames et messieurs, als drakenstekels op ontploffen staan dan zijn hemel en aarde te klein. Ik noem maar wat. U begrijpt wel wat ik wil uitdrukken, duidelijk wil maken. Zaak is het nu om de pijn weg te nemen van onze draak. Maar hoe? Het drakenmeisje waar hij zo verliefd op was was allang met de Noorderzon vertrokken. De maan scheen halfslachtig wat de stemming er niet bepaald beter op maakte. Intussen had de sluiswachter de sluis al botenwijd opengezet. Niet voor de boten maar voor de tranen die uit de drakenogen biggelden. Een overstroming kon het drakendorp op dit moment niet goed gebruiken. Het dorp maakte zich namelijk op voor het grote drakenfeest dat zevenjaarlijks gehouden werd. De stortvloed aan tranen zou het decor in gevaar kunnen brengen. En om in no time een nieuw kasteel te bouwen dat zagen de drakenbewoners niet zitten. Het drakenmeisje moest niet zo moeilijk doen en zich opofferen voor het feest. Acuut werd de snelste draak verzocht een brief af te leveren bij de Noorderzon. Het was nu wachten op een teken van berouw. Berouw van een drakenvrouw voor een drakenman in rouw.
22. Wie zou je bellen als je de loterij won?
Met de baas van Ziggo natuurlijk. Afhankelijk van het bedrag dat ik zou winnen uiteraard. Een miljard is tegenwoordig al haalbaar. Dan kom ik dicht in de buurt van overname. Uitkopen zou ik de baas en de hele Ziggo handel. En deze zou ik dan weer doorverkopen aan XS4all. Nadat ik eerst alle autoriteiten en waakhonden die mogelijk dwars kunnen liggen bij aankoop omgekocht had. Met oogverblindend geld en exclusieve biefstuk, van de haas desnoods.
Waarom? Gewoon omdat het kan. Hoe vaak ze mij niet hebben lastig gevallen. Die Ziggomonsters. Ik betaal ze. Met gelijke munt terug. Nou nee, niet met gelijke munt. Met veel minder munt. Ik krijg nog heel wat munten van hen terug. Voor al die momenten dat ik niet online kon gaan en geen verbinding kreeg. Ontmantelen die business en onderbrengen bij hun concurrent. En liefst meteen de beste. XS4all. Mee eens? Prima.
23. Ik schrijf niet omdat ...
Ik schrijf niet omdat. Dat zou veel te makkelijk zijn. Ik schrijf. Punt. Less is more. Waarom zou ik omdat moeten schrijven? Of nog erger niet omdat. Veel liever schrijf ik intrinsiek. Vanuit het schrijven zelf. Ik ben de gedachte. Ik ben het tooltje. Ik ben het middel. Ik ben de pijn, de liefde en de troost. Ik schrijf dus ik ben. Niet omdat. Nee. Gewoon. Ik schrijf. Punt. Waarom? Nee. Ook daar trap ik niet in. Net zo goed niet als in het niet waarom? En nee, een dubbele ontkenning is geen bekentenis. Een gat een holte in bekennen. Wie bekent loopt leeg. Wie ontkent houdt vast. Aan niets. Aan ont. Laten we het daar maar even op houden. Ophouden te bekennen. Ik schrijf niet omdat. Ik ben niet gek. Het waarom mag voor mij in mysterie blijven hangen. Intrinsiek. Onverklaard.
24. Aan de hemelpoort
Hé Pé, laat me eens binnen!
Oh ... en wie ben jij dan wel?
Was ... ik ben toch dood?
Dat klopt.
Wat klopt?
Laat maar zitten. Mag ik even je ID?
Heb ik niet bij me, is dat nodig dan?
Nou, je bent hier wel bij de hemel.
So what?
Zonder ID kom je hier niet binnen.
Maar Pé, it's me, your buddy.
Sorry hoor, er gaat bij mij geen belletje rinkelen.
We hebben samen nog op school gezeten?
Oh ... en waar dan?
In Methusalem.
Methusalem?
Ja, op de ambachtsschool.
Wacht nu gaat er een belletje rinkelen.
Had u iets besteld Peter?
Nu even niet Tender, ik ben even in gesprek.
We zaten samen in de klas met Jozef, ken je die niet meer?
Met Jozef, ja, maar dat is lang geleden.
Dat klopt.
Onder welke steen heb jij geleefd?
Ha, ha, eentje uit de oudheid. Hoe heet zo'n ding ook alweer? Een menhir. Ik heb er later nog een obelisk uit gehouwen. Weet je wel?
We hebben het gezien ja hiero. We lagen dubbel. Wat een lelijk ding. Maar kom binnen jongen. Ben alleen even je naam kwijt.
Judas is de naam. Maar zeg maar liever Juul. Weet je, er is nog ooit een sport naar mij vernoemd. Naar het schijnt wordt ie binnenkort op aarde opgenomen als Olympische sport. Daar ben ik best fier op.
Dat mag. Maar kom, we gaan nu eerst een borrel vatten. Dat is lang geleden. Juul, wie had dat gedacht.
Je bent niets veranderd Pé, en nog steeds portier. Je ziet er goed uit.
Dank je.
25. Wat betekent spiritualiteit?
In het bezit zijn van een dubbele spirit. Dat is spiritualiteit. Alleen zijn ze de 'd' vergeten. De 'd' van dubbel. Erg slorig. Kijk, vrijwel iedereen is in meer of mindere mate in het bezit van spirit. Een drijfveer die ons beweegt. Een vat energie dat klaar ligt om aangeboord te worden. Alleen het wordt niet altijd gedaan dat aanboren. Waarom niet? Omdat sommige mensen het vat niet vinden en omdat sommige mensen die het wel vinden niet beschikken over de juiste tool om het vat te openen en te laten bruisen. Is dat niet dubbel? Wel vinden maar er niets mee doen? Zonde. Een dikke ton spirit die op springen staat niet aanboren? Wat houdt sommigen dan tegen? Ruwe diamanten onder het stof die maar geen plumeau weten te vinden. Rijkdom in armoede. Armoedig rijk. Hoe dubbel is de spirit. Hoe duaal. Duaal? Ja, je hebt er namelijk altijd anderen voor nodig om duaal te kunnen zijn. Want die anderen die kunnen duiden op een andere kant. Andere kant? Ja, andere kant. Alles heeft meerdere kanten. Of in ieder geval een andere kant. Welke kant je ook kiest, je hebt er ook kennis van de andere kant voor nodig. Niet volledig. Want dat zou te makkelijk zijn. In ieder geval heb je wel spirit nodig om het überhaupt te kunnen onderzoeken. Wellicht wordt het nu allemaal wat zweverig. Geen paniek. Ook dat hoort bij spiritualiteit. Het is een bijwerking. Voor sommigen aangenaam voor anderen onaangenaam. Zolang je maar met beide voeten op de grond de spiritualiteit aangaat en met beide handen aangrijpt kunnen er mooie dingen gebeuren. Sommige begrijpelijk. Andere onbegrijpelijk. Het vatten zonder te vatten. Dat is toch mooi? Het verrijkt de geest en bevrijdt geesten uit de fles. Wat ergens op de bodem borrelt bruist langzaam naar boven. Trigger spirit.
26. Hoogzomer
Hoogzomer, je zult het zijn. Ergens hoog in de bergen. Top. Wel hopen dat er iemand in de buurt is. Je wil het hoogzomer zijn immers graag delen. Het kan behoorlijk pijn doen. De euforie. Dan denk je terug aan het momentum dat vooraf ging. Dat bepalend was voor jouw toestand. Want een toestand is het. Of beter gezegd kan het zijn. Niet iedereen heeft er last van. Van hoogzomer zijn. Trek in haring, last van pollen. Dramatisch gedrag. Depressieve neigingen. Ongeloof. Het kan zo maar komen aanwaaien. Over de berg, door diepe dalen. Dan is het fijn om een hand te voelen. Op je schouders, op je buik. Zeker als de hoogzomer voeten krijgt. Vat op jouw. Je langzaam leeg vreet. Explodeert. Op het hoogtepunt van de hoogzomer komt het tot een uitbarsting. Gouden regen valt uit de hemel, de sluizen gaan open. Brugwachters staan aan de kant en steken duimen op. Wie wenst wie nu succes? De pijn is haast ondraaglijk, maar je perst de lippen op elkaar. Puft hufters is het gezicht. Hoogzomer zijn is niet fijn. Koorts kruipt op je voorhoofd. Zweet spat in de ruimte. Welke idioot had deze zomerwens? Je verlangt heel even terug naar de winter. Zou het liefst weer voor de kachel willen kruipen, op een berevel, samen met de liefde van je leven. Om samen weer opnieuw hoogzomer te worden.
27. (On)afhankelijkheid
Het kind zit op de vloer en speelt (on)handig met zijn speelgoed. Moeders houdt het in de gaten. De telefoon gaat. (On)doordacht neemt ze op. Ah, ben jij het. Ja, ik ben het. (On)willekeurig gaan haar gedachten over naar de zwoele nacht die zij gisteren had. Het was fijn. Ja, het was fijn. Wil je nog een keer afspreken? Ja graag. Wanneer? Het liefst (on)middellijk. Dat kan. Waar? Bij jou of bij mij? Kom maar naar hier? Zal ik wat te eten meenemen? (On)belangrijk, ik heb alles in huis. Tot zo. Tot zo. (On)dankbaar kijkt ze naar de kleine op de vloer. Waar moet ik dat joch nu laten? (On)mogelijk op zijn kamertje, het moet maar even. De bel gaat. Daar is ie al. Dat is vlug. (On)wijs snel dropt ze de kleine op de kamer en opent de deur. Vol (on)behagen vliegt ze hem om de nek en kust hem (on)behoorlijk van top tot teen. Heerlijk voelt het om zo (on)verwacht genomen te worden, midden op de dag. (On)wijs werkt ze hem af, de (on)gelikte beer. Haar huis staat van binnen compleet ondersteboven. Haar hoogtepunt dat moet nog komen. Luttele seconden voelt ze (on)wel. Van top tot teen (on)klaar. Haast (on)gelovelijk. (On)afhankelijk geluk.
28. Waar smaakt je favoriete muziek naar?
Mijn favoriete muziek smaakt naar meer. Ik lust er wel pap van. Of soep. Met lettervermicelli. In alfabetische volgorde: Anouk, Bach, CCR, Dylan, ELO, Focus, Glitter, Hozier, Iggy, Jett, Koop, Lennon, Monk, Novastar, Otis, Prince, Quincy, Randy, Satie, Tindersticks, Ultravox, Vicky, Winehouse, XTC, Yes, ZZ Top. Zoveel smaken, zoveel soorten. Van into the mood tot rock and roll. Van klassiek tot camp. Van jazz tot hiphop. Van Strauss tot Stones.
29. De zon ging prachtig onder
De zon zien ondergaan dat is een van de mooiste ondergangen die ik ken. Soms hangt de maan dan ook in de buurt. Maar die kan natuurlijk niet tippen aan de zon. Bescheiden hangt deze dan ook meestal in nevel gehuld of achter een roze wolk. Waar je ook staat in de wijde wereld het is en blijft een mooi schouwspel. Aan zee of in de bergen geeft natuurlijk een extra meerwaarde. Of wat te denken van de woestijn. Oeps, waar is ie nou zo snel gebleven? Voordat he het zand uit de ogen hebt gewreven staan de maan en de sterren al te pronken. Een ruimtelijk metamorfose in speedtime.
Onderwater de zon zien ondergaan is ook best bijzonder. Of op de Noordpool. Wie goed luistert hoort de zon dan sissen, zodra deze de waterhorizon aanraakt. Als een spiegelei glijdt ie dan de zee in. Met tranen in de ogen word ik het gewaar. De gele zinder die met mijn pupillen stoeit. Mij plagerig in de ogen schijnt. Het enige dat je daarna blieft is een groot glas bier of witte zoete wijn. Een sangria is natuurlijk ook niet verkeerd. Daarnaast is het verkeren in goed gezelschap ook niet verkeerd. Niets mooiers dan de zon te delen met je lief.
30. Wat miste je als kind?
Mijn handschoenen natuurlijk. Altijd zaten die rotdingen ergens opgestroopt verstopt in mijn mouwen. Aan zo'n klerentouw dat dwars door je jas was getrokken. Vergeet de muts niet. Hoorde je nog iemand roepen. Ga toch weg. Ik wil naar buiten. De sneeuw in met mijn sleetje. Sneeuw? Waar is die sneeuw dan? Maakt niet uit. Hoop doet leven. Desnoods schuif ik door het natte gras. Ergens achter mijn ellebogen voel ik de wollen wanten prikken. Mijn jas zou ik uit kunnen doen. Een idee. Maar ik kijk wel uit. Veel te koud. Veel liever blaas ik af en toe op mijn handen. Die handschoenen zijn ook altijd veel te groot. Daar kun je een slee niet goed mee vastpakken. Laat staan aansturen.
De sneeuw voelt wel koud aan. Zo met blote vingers. Net als het gras. Ik schat zo in dat ze over een paar minuten gaan gloeien. Rood worden ze dan. Vuurrood. En als ik dan niet snel naar huis ga, blauw. Roodblauw. Een keer heb ik dat laten gebeuren. Daarna nooit meer. Voor mij geen vingers meer op de verwarming. Ik moet er niet aan denken. Ik mis de winter en de koude vingers. Nog steeds. De wanten nooit. Volgens mij zitten ze nog steeds in mijn jas. Verstikt in veel te smalle mouwen.
31. Jaren die vragen stellen en jaren die antwoord geven
Het jaar is weer voorbij. Een van de velen. Ik laat het achter me. Laat een nieuw maar komen. Het voorgaande jaar stelde me weinig vragen. Het waren er zo weinig dat ze makkelijk te beantwoorden waren. Ben dan ook benieuwd of het komend jaar me voor meer vragen zal stellen. Het wordt weer eens tijd dat de balans de andere kant doorslaat. Meer vragen dan antwoorden. Dat zou fijn zijn. Dat houdt je bezig. Anders is het wanneer de jaren vol met antwoord zitten. Indien antwoorden de vragen overstelpen dan wordt het een zooitje. Zoek dan maar eens een passend antwoord. Sommige jaren verlopen wat dat betreft als een verkapt multiple choice. En dan niet een multiple choice met vier, maar met zes antwoorden. Vermoeiend. Wegstrepen lukt dan niet goed. Nee, geef mij maar zes vragen zonder antwoord. Een jaar vol cryptogram. Waar na veel gepuzzel bevredigende oplossingen worden gevonden. Onbetwistbaar en eenduidig. Al is het er maar een. Er moet ook wat te raden blijven. Anders is het leven maar saai.
Abonneren op:
Posts (Atom)