Zomerliefde onder water

Dertig graden, hartje zomer. Ik sta tot aan mijn middel in lauw strandbadwater. Ze kijkt me ondeugend aan, slaat zwoel haar wimpers neer.

Om ons heen klinkt luid gejoel. Nivea strandballen zweven door de lucht. Maar ik, ik wil alleen nog met haar spelen.

Vanaf dag een op camping Heideroos vreten onze ogen elkaar op. Moed en hormonen winnen het van verlegenheid. We dollen en we spelen.

Ik houd haar kleine rubberbootje vast. Zij duikt onder. Ik duik mee en klap het bootje om. Gulzig happen we naar lucht en tong. Niemand die ons ziet.

Peddels protesteren. Het is niet alleen mijn hart dat bonkt. Een grote ruk. Daar staat plots papa meisje, met geheven rubberboot. Twee snoeken duiken weg.


Verkozen tot Column van de Maand (November 2017) op ColumnX. Eerder gepubliceerd op 120W (10 juni 2017) met als themawoord Peddel.

Holliekiedee

Holliekiedee. Ja dat is het weer voor een hele hoop mensen in diverse straten in Nederland. Holliekiedee want het is vakantie. Holliekiedee de caravan moet ingepakt. Dagelijkse sleur wordt vakkundig opgeborgen in de sleurhut. Alles moet mee. Hollikiedee. Rpel, juinen, eieren, pindakaas en bruine bonen. Reserveaccu, braai- en televisieschotel. Schotelsletten, theedoeken, washandjes. Holliekiedee, alles gaat mee, het is holliedee.

Kiedee too. De sleutels moeten ingeleverd. Bij buren, vrienden of familie. Met een uitgebreide handleiding. Tuinsproeien, een keer in de week siel voe plee. Brievenbus ledigen, liefst iedere dag. Post scheiden in reclamefolders, plaatselijke leugenaartjes, krant en echte post. Siel voe plee niet in het zicht leggen op de eettafel in de woonkamer, maar in de vier dozen op de grond naast de grote servieskast in de keuken. De hond, hij luistert naar de naam Dino, een maal daags laten poepen. Niet in de tuin maar op het paadje achter de huizen verder in de straat. Als het goed weer is mag ie ook mee naar het bos. Als jullie van boswandelingen houden. Gelieve Dino dan wel even te vlooien en te inspecteren op teken. Tip: doe dat ook bij jezelf. You never know. Knipoog.

Holliekiedee, vrouw en kinderen mogen mee. Mits ze niet zeuren. Noch over 'zijn we er al', noch over 'effen stoppen ik moet plassen', noch over 'even terug ik ben dit vergeten', noch over noch. We rijden in een keer door. Voor München in de spits. Honger in de buik en in het hoofd. En ja, waarom rijden ze niet door. Toch de verkeerde ring gekozen. Redden we het? Vandaag nog over de Alpen? Over? Door! Dwars, met heet hoofd, hete vrouw en hete kinderen. Gelukkig is er schaduw in de Godsharde berg. Vloeken mag niet. Nog niet. De kinderen slapen niet. Holliekiedee. De sleurhut pruttelt. De meter lijkt te bezwijken. Uitgeput slaat hij links uit en legt zichzelf te ruste. Uitrol naar de vluchtstrook. Welk telefoonnummer moet ik bellen? Geen verbinding. Wat? Batterij leeg? Nee! Dat wordt duim opsteken.

Holliekiedee. Wie neemt ons op vakantie mee? Het wordt al donker. Halen we de camping op tijd? Volgeboekt? Hoe kan dat nou? En we hebben gereserveerd en al aanbetaald? Het gezicht van de campingbaas gaat op nul. Kazzo. Ja, ik ken mijn taal. Fico mag dan weer niet. Graag smijten met eigen vlees. Dat zegt mijn vrouw dan. Nou, zij kan het weten. Het liefst swaffel ik de capocampingbaas onmiddellijk neer. Maar zijn ankertatoes op zijn sterk ontwikkelde biceps schrikken toch wel af. We kijken even verder. Holliekiedee.

Knakworst, frites en mayonaise

Hete zonnestralen zinderen door de lome lucht en branden op mijn blote rug. Ik durf de zon niet aan te kijken. Bang dat hij verblindt richt ik mijn blik naar beneden. Ik zie overal voeten om me heen. Af en toe schuiven ze een klein stukje naar voren. Wat in de voeten staat schuift mee. Het zijn blote lijven. Ze proberen mij te pletten. Ik geef niet toe.

De lijven waar ik tussen sta ruiken naar zout en zonnebrandcrème. De geur vermengt zich in mijn neus, samen met de geur van hars die uit de dennenbomen waait. Heel eventjes knijp ik in mijn hand en voel of de muntjes er nog inzitten. Ze gloeien en ik hevel ze voorzichtig over in mijn andere hand. Ze mogen niet vallen. Mijn timing is perfect. Zodra ik de muntjes heb overgeheveld wurmt een man, een kartonnen doos boven zijn hoofd dragend, zich los uit de vleesmassa. Het gat dat ontstaat wordt meteen ingenomen. Ik probeer het nog te voorkomen door mijn borst en armen breed te maken. Maar ik ben te klein. Ik zal nog even moeten wachten.

Intussen vangt mijn neus de heerlijke geur die ontsnapt uit de kartonnen doos. Het ruikt naar knakworst, frites en warme mayonaise. Het water loopt me in de mond. De vleesmassa voor me wijkt heel even en ik spring er snel tussenin. Het is now or never. Ik schiet door en bots bijna met mijn gezicht tegen de toonbank van de friteskraam. Plots word ik door iemand opgetild. “Hier, help deze kleine maar eerst, volgens mij heeft ie honger!” Om mij heen wordt hard gelachen. Even later sta ik met een knakworst en een klein frietje in mijn handen, glunderend in de zon, de mayonaise druipend over de vingers. Hoe gelukkig kan een klein mensje zijn?

Geschreven n.a.v. 5e schrijfopdracht op ColumnX (januari 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De opdracht voor januari 2015 is een vrolijke:
-Beschrijf in maximaal 300 woorden een vrolijke, gelukkige gebeurtenis uit jouw leven. We dagen deze maand uit tot 'mooischrijverij', dus wees vooral kwistig met de bijvoeglijk naamwoorden en bijwoorden.
-Deze opdracht is een tweeledige. In februari volgt deel twee.

A few days of Lowland life (2)

De tweede dag of Lowland life begint rustig. Om 11 uur verzamelen zich de eerste Lowlanders voor de hoofdingang. Eerst even de Lowlandskrant lezen. Deze biedt een prachtige weerspiegeling van hoe Planet Lowlands weer geshaked heeft de afgelopen dag. De zon breekt al door. Om de hoek bij de 24uurs tent laait de muziek op en wordt stevig gedanst. Voor sommige de morning-start. Voor anderen de morning-after party? Who cares?

Het festivalterrein opent haar deuren. Er volgt een run naar diverse oplaadstations. Telefoon, fotocamera, portemonnee en maag, alles wordt geladen. Ik lever de batterij in van mijn fotocamera bij het centrale oplaadstation. Voor mijn maag kies ik een omeletje Van’t Land, vertrouwde Nederlandse kost. Mijn maag durft exotisch en buitenlands eten nog niet aan. De koffie laat ik snel volgen door Twents gerstenat. De zon priemt fel en maakt dorstig. Nog moe van gisteren luister ik naar het fluwelen stemgeluid van Nina Kinert. Lowlands ontwaakt langzaam.

Vandaag wordt het een dagje slenteren en theater en cultuur snuiven. Kunstmakers duiken links en rechts vanuit de publieksstromen op. Les Grandes Personnes en grote nieuwsgierige kikkers hebben veel bekijks. Franse mime viert hoogtij op Lowlands. Ik laat me verleiden voor een mobiele stoelendans gepresenteerd door een negroïde Ad Visser look-a-like. Helaas heeft hij mijn verzoeknummer Love Shack van de B-52’s niet bij zich. Ik zwijmel op onvervalste soul van Radio Barkas. Cést une voiture qui fait la musique. Een bruine Lada met draaitafels verwerkt in de portieren doet de rest.

De zon wint het vandaag van de muziek. Het is te heet om lang te vertoeven in de megatenten. Gelukkig geeft de stand van Amnesty International een beetje verkoeling. Hier kun je voor een muntje een frisse douche nemen en het goede doel steunen. Op de achtergrond klinkt Moke uit de boxen van de Bravo-tent. Benjamin Herman geeft nog even acte de présence, uiteraard in Armani en met sax. The Damned Crooked Garbage laat ik voor wat het is. Te veel ouwe herrie. Liever beluister ik de drijvende Diva die, genesteld in een rok van kleurrijke paraplu’s, op Lake Lowlands diverse aria’s ten gehore brengt uit la Bohème van Puccini.

Ook het Stedelijk Museum is dit jaar aanwezig op Lowlands. Culture rukles. Ik laat mezelf fotoshoppen in een foto van een kunstwerk van het Stedelijk. Ik kies voor het varken van Jeff Koons. Langzaan duw ik het varken het kader uit.
Het muzikale hoogtepunt van de zaterdag vormt ongetwijfeld hiphop sensatie Kyteman. Ontroerd luister ik met mijn vrouw naar de prachtige trompetsolo van Colin Blenders. Kyteman’s verrassend repertoire en de mix van diverse muziekstijlen verbindt alle aanwezigen in de Alpha-tent. Dit is wat Lowlands groot maakt en groot houdt.

Met nog een vleugje Kaiser Chiefs keren we terug naar de groene camping en verwonderen ons over het assortiment aan tenten. We schieten beiden spontaan in de lach. Voor ons rijst een grote roze borst op uit het gras, voorzien van een heuse tepel. In deze tent wordt tijdens Lowlands niet alleen geslapen.

A few days of Lowland life (1)

Het is vrijdagochtend en ik popel. White lies wacht op mij. Natuurlijk ben ik veel te laat. Het oponthoud langs de dijk en de pitstop bij Hans en Grietje nekt me. Gelukkig wordt me een weg binnendoor gewezen. Door de polder. Blij steek ik mijn hoofd het raam uit mijn auto en roep luidkeels: “Lowlands here we come”. Braaf volg ik de roodwitte afzetlinten en aankondigingen van breed glimlachende vrijwilligers. De auto kan drie dagen uitrusten.

Ik zeul samen met mijn vrouw onze hoogstnoodzakelijke bivakkeerspullen richting Lowlandsentree. Na een uur wachten ontvang ik het felbegeerde polstrofeetje: polsband Lowlands 2009. Die gaat voorlopig niet meer af. De keuze valt dit jaar op de groene camping. Hij staat al bomvol. Langzaam zwellen zinderend de eerste muzieknoten aan. Nerveus worden links en recht rondom ons heen de laatste tentharingen de polderklei in gejast. Een kleurrijk garnizoen van iglotentjes is neergestreken. Lowlands kan eindelijk beginnen.

Vijf witte torens kijken me glimlachend aan. Ze lonken en spuwen witte rook tegen een blauwe hemel. Het is prachtig weer. De bewaking leest de ouderdom van mijn gezicht. Ik kan zo doorlopen en betreed de heilige grond van weer een perfect kunstzinnig gepimpt Lowlandsterrein. Halleluja. Snel oordoppen scoren, want we willen wel drie dagen lang genieten zonder oorcrashes. Eerst munten tappen en dan vooral snuiven, veel snuiven. Muziek, mensen, geuren, kleuren. Op naar het eerste optreden.

Even wennen aan de nieuwe terreinindeling. Lily Allen trapt voor ons af. Langzaam komt ze op gang en neemt het podium geraffineerd met finesse in beslag. De condooms, verspreid voorafgaand aan het concert, vliegen plots om de oren. Fuck you! Vanachter haar donkerblauwe maskerade blaast ze stoom. Ze kan het roken niet laten. Rondom mij heen vallen bosjes tieners in katzwijm. Het is vroeg en de hormonen gieren al door de keel. Dat maakt dorstig. De eerste biertjes smaken goed.

Faith no more is reunited. De Alphatent zindert. Een groots optreden waarbij the old boys met een prachtige playlist een intieme sfeer weten te creëren in de mega Alpha-tent. Op zich al een prestatie. Voor the Prodigy is het nu slechts een kwestie van inkoppen. Deze podiumdieren hebben niet veel nodig. Een stevige show wordt neergezet met een perfecte mix van beats en lichteffect. Binnen no time staat de hele Alpha-tent op zijn kop. De adrenaline giert door de lucht. Wat een feest. Nog onder de indruk van deze energieboost loopt het festival terrein langzaam leeg.

Op zoek naar de tent. Hij is nieuw en dus is ie kwijt. Na 10 minuten zoeken in het pikkedonker nodigt het benevelde tentdoek niet echt uit om te slapen. Het luchtbed werkt ook niet echt mee. Sterker nog het laat zich helemaal gaan. Met een diepe zucht stoot het zijn laatste adem uit. Ik ga plat onder zeil.
Het is weer vroeg ochtend. De wachtende rij voor de damesdouches nodigt niet uit. Dat moet ook de vrouw gedacht hebben die voor mij in de rij staat bij de herendouches. Een vrouw met ballen.

Fris en fruitig gaan mijn vrouw en ik eerst op zoek naar Lowlands Hema–campingwinkel. Twee luchtbedden a.u.b. Tweepersoonsluchtbedden worden hier niet verkocht. Vreemd, zou je denken. Gisteren hoorden we nog twee tieners mompelen: Ik kon niet slapen vannacht, ik lag voor het eerst alleen in en tent. Wat? Alleen in een tent? Op Lowlands slaapt niemand alleen in een tent.
Bij twintigers loopt de conversatie iets anders: Lieverd, ik wil dat je nu terug komt. Onmiddellijk. Ik weet dat je aan het zoeken bent!

Lowlands, een uitlaatklepfestival voor jong en oud, voor muzikale, alcoholische, creatieve en spirituele fun en exposure. Verbondenheid in diversiteit in mens, cultuur en muziek.