Terraszuivering

Op een terras op het Rembrandtplein zitten drie blondjes aan een klein tafeltje. Ze zitten dicht bijeen met de benen tegen elkaar aan. De kettingen waaraan hun stoelen zijn vastgeketend schuren tegen hun benen. Ze hebben het koud, steenkoud, want het vriest een beetje. Wat doen die dames op het terras hartje winter?

Wachten, ze wachten op het voorjaar. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Is dat dom? Nee. Is dat blond? Nee. Is dat dom blond? Ook niet. Het is gewoon hartstikke slim. Weet je hoelang je gemiddeld op een leeg tafeltje moet wachten in de lente op het Rembrandtplein? Ik bedoel maar. Je kunt er maar beter op tijd bij zijn.

Maar een politieagent vindt het maar verdacht en spreekt de dames aan. Of hij even hun legitimatiebewijzen mag zien. De drie dames komen uit Limburg. Venlo, Roermond en Weert om precies te zijn. Wat ze op het terras doen? De vrouw uit Weert neemt het woord en besluit er maar meteen een grap van te maken. Ze vertelt de agent dat ze op de optocht wachten. De agent snapt er niets van. Optocht? Welke optocht? De Roermondse valt de Weertse bij. De Carnavalsoptocht. Enig idee hoe laat die begint? Het is ijskoud.

De politieagent krabt zich eens achter zijn oor. Wat heeft hij hier voor vlees in de kuip? Zeg dat maar niet hardop in Amsterdam agent, gaat de Venlose dame verder, in de kuip, dat vinden Amsterdammers niet leuk in hartje Amsterdam. Zo, de dames zijn ook nog eens bijdehand. Daar wil oom agent meer van weten. Hoe lang ze al in Amsterdam zijn? Voor het eerst en ongeveer elf minuten. Dat is bijzonder. En het dan al zo koud hebben? De dames zijn anders royaal gekleed. Ze dragen allemaal een bontje. Wit, bruin en een gespikkeld. De bontjes hebben ook allemaal een schattige muts. De politieagent zal wel denken: wat een snoezepoezen?

Van welk ras zijn jullie? Wat een discriminerende vraag meneer agent. Dat laatste zeggen de drie dames in koor. Daarbij steken ze ook nog eens hun armen uit, spreiden hun vingers en krommen hun nagels. De politieagent verontschuldigt zich en zegt dat hij dat standaard moet vragen van zijn korpschef. Hoe idioot? Van welk ras ben jij oom agent? Het zwarte of het blauwe, nou vooruit? Met de staart tussen zijn benen druipt de agent af. Stoïcijns kijken de dames voor zich uit. Ze hebben het allang niet meer koud. Wat een stud was die oom agent!

Bloemlezing leedjesriek Vastelaovend (oet Limburg)

Onderstaande carnavalstitels zijn in chronologische volgorde van nummer 1 tot 100 gerangschikt in 10 coupletten van 10 titels volgens de Limburgse Top 100 (anno 2015). Zonder toevoegingen. Tip: Hardop voorlezen. Zingen mag ook!

Vandaag. In d’n hiemel. Veer höbbe de prins in de sjtraot. Es vastelaovend Limburg bènne vèlt. Hie blief ik plekke. Hakketakke. Vaan Eijsde tot de Mookerhei. Daan goon de lempkes aon. D'r loemelekrieëmer. Wat neet is?

Laot de zon in dien hart. Laef, Limburg laef. Bestel maar. Dat zit bie ós in de femilie. Roed zien de roeze. Fiëste wie de biëste. Unne wals mèt Maria. Roed, geel en greun. Hielemaol los! Diech bis ’t hielemaol.

De kriebels. Dae Sultan hat dors. Onhendig leedje. De nach is nog zoe laank. Drie daag vastelaovend. Wie d'r Herrgot Limburg hat gemaak. De träöt leeg. Lekker menneke. Sollicitere. Hallo.

De Alpen expres. Lurrie. Reuzeraad. 't Sjräöme en bäöme koor. Limburg. Sjeng aon de geng. Tante Annie oes Bennekom. Wat zaeter? Oh oh kammeroad. Zoe'nen daag.

‘n Griekse nach. Branje en sjnirke. Limburgse meid. De drie keuninge. Doot ’s gek. Henk is enne lollige vent. Met de Franse sjlaag. Sjiek is miech dat. Drök drök drök. Plök d’n daag.

Langer. Ach wat is ut leve sjoen. Onger dat läögske sjmink. Proemevlaai. Deh daan, dao isse. Viva Tirol. Höf de glazer in de lóch. Zjuulke Zeuthout oet Zuuzaote. Bis dich det? Durf tse leave.

Polonaise. Laote ver bliej zin dat v'r d'r biej zin. Jozefien. Ni mier en ni minder. Iech bin zoe verleef. Optochleed. Vastelaovendj in Limburg. Wo zit 't bie dich. Sjweiermam. Blief bie de mam.

Super sjoenen daag. 't Roeie Klied. Greumelevla. Vastelaovend euveral. Hand in hand veur vastelaovend. Sjuulke Caesar. Friete! Proonke. Doe höbs 'nne kop wie 'ne kloon. De körk.

Köpke wie e töpke. Belaef vandaag. Laot mer lekker goon. Goijendaag. Twieëmoalaafgezeëg (en nog te kót). Gaef dae man der eine. Puumelke. Riet aop dae tap. Zuuver opgelag. Ein jaor.

Kóm mer nao bènne. Ram oet de moat. As ich mer danse kin. ’t Roetsjleedsje. Drink ut beer. Knats valse wals. Witse wie. Vladimir. De voicemail. Iech hob diech weer gevoonde.

Uitgevoerd (in alfabetische volgorde) door:
Angelina, Benny Neyman, Beppie Kraft (6x), Big Benny (5x), Bjorn van Berkel, Boshuuske Ontsjpannings Vereiniging, Bram & Ruud (2x), De Drie Gelieënde, De Geliënde (3x), De Kloomp, Döbbel 3, Erwin, Erwin & ’t Merretkoer (2x), Fabrizio (2x), Fietsefreem, Frans Croonenberg, Frans Theunisz, Frans Theunisz & de Nachraove (3x), FraPeter Jansen & Wim Janssen, Herriemenie Miserabel, Herringbiessere, Jacky Baggen en Fabrizio, Janse Bagge Bend (5x), Kartoesj (4x), Katja (2x), Kepsj, La Bamba (3x), Marleen Rutten, Misj Masj (2x), Op Os, Paul & Leo (2x), Pim van Wylick, Radlers, Rowwen Hèze (4x), Schintaler (2x), Sjach 4, Sjapoo (2x), SjingBoem, Spik en Span (4x), ‘t Maog Geine Naam Höbbe (2x), Taai Taai, Toddezèkk (4x), Ummer d'r Neaver (3x), W-Dreej (6x), Walkers, Classics & Rainbow, Wiel Nakken, Wiel Vestjens & Ge Deenen, Ziesjoem! (4x)

Mien korte verhalen (44 en 45) met kleine grote waarheid

Beiden geschreven op 07-09-2016


44) Bokkerijder

Ik heb post en dat komt niet zo vaak voor. Zie ik het goed? Er staat een bekend logo op, het hockeylogo van de Bokkerijders, een vereniging mensen die de hockeysport in Limburg naar een hoger plan wil tillen en verantwoordelijk is voor de selectie van Limburgse jeugdteams. Nieuwsgierig maak ik de witte envelop met groen Bokkerijders-logo open. Als fanatieke hockeyer weet ik waar dit mogelijk een voorbode voor kan zijn. De selectieteams A (onder de 18 jaar) en B (onder de 16 jaar) mogen deelnemen aan de DSD (District Selectie Dag), een hockeytoernooi met 4 zuidelijke districten waaruit de Zuid Nederlandse selectieteams worden gekozen. Tijdens drie DOD’s (District Ontmoetings Dagen) wordt vervolgens uit 6 districtsteams de Nederlandse selectieteams A en B gekozen. Daar kan ik alleen maar van dromen. Ik kan het bijna niet geloven, deze voorbode.

Gretig lees ik de brief. Ik ben uitgenodigd voor selectiewedstrijden voor het Limburgs jeugdteam B. Ik spring een meter de lucht in. Yes. Trots laat ik de brief tijdens het avondeten zien aan mijn pa en aan mijn zus die voor ons gekookt heeft. Ze delen mijn geluk. Diezelfde avond heb ik hockeytraining. Op de fiets er naartoe droom ik over de selectiewedstrijden. Bij het hockeyveld aangekomen durf ik het nieuws nog niet te brengen. Eigenlijk ben ik bang voor de reacties. Wat zullen mijn teammaatjes ervan vinden? Mag ik mijn trots laten zien?

De trainer ziet mijn twijfel en vraagt wat er aan de hand is. Hij kent me goed en is ook op de hoogte van onze thuissituatie. Hij steunt me altijd enorm. Apetrots is ie op mij. Uitgenodigd voor selectiewedstrijden voor het Limburgs jeugdelftal? Fantastisch. Hij heeft het altijd al gedacht en nu komt het uit. Geweldig nieuws ook voor zo'n kleine dorpse hockeyclub uit Blerick, die altijd in de schaduw staat van het grote VHC uit Venlo.

Mijn trainer vertelt het grote nieuws aan mijn teamgenoten en stiekem ben ik blij dat ik dat niet hoef te doen. De reacties zijn hartverwarmend. Ik krijg schouderklopjes en geen enkele jaloerse blik. Ze vinden het geweldig dat ik uitgenodigd ben voor de selectiewedstrijden en weten zeker dat ik een plek ga krijgen in het Limburgs selectieteam. Zelf ben ik de enige die nog twijfelt.

Twee weken later vinden de selectiewedstrijden plaats op een woensdagavond. De liefde voor de mooie sport geeft me vleugels. Ik doe mijn uiterste best maar wordt niet veel aangespeeld. Hoe kan ik dan laten zien wat ik kan? Ik sta in het verkeerde team. Hierin kan ik niet uitblinken en dat wil ik graag. Wil iedereen laten zien wat ik kan. Zeker de mensen die naast de kant staan. Maar dan moet ik wel aan de bal zien te komen. Ik zoek de ruimte en duik in alle gaten. Voor zover mijn positie op het middenveld dat toelaat. Twijfel slaat toe. Ga ik nog wel genoeg tijd hebben?

Dan krijg ik na lang wachten en positie kiezen eindelijk de bal. Ik zie ruimte voor me. Twee tegenspelers komen op me af. Ik ken ze uit de competitie. Ze zijn niet zo snel, dat weet ik. Met een schijnbeweging en in vloeiende snelheid ontwijk ik de eerste. Met een klein wipje wip ik de bal over de stick van de tweede. Mijn solo is geslaagd. Ik sta op de kop van de cirkel en haal uit met mijn forehand. In de kruising! De keeper rest het nakijken. De bal tolt in het net omlaag en valt achter de plank. Goal, goal, goal. Een beauty. De mooiste goal die ik tot dan toe heb gescoord.

Een week later landt een tweede brief bij ons op de mat. Ik ben geselecteerd voor het Limburgs jeugdteam B. Ik ben een Bokkerijder. Niet apetrots maar bokketrots.


45): Alweer een nieuwe kennismaking

Vanavond is het zover, een ontmoeting met weer een andere vriendin van mijn vader. Tot op heden heb ik twee van zijn vriendinnen ontmoet. Eentje bij ons thuis op de flat en eentje op locatie. Heel vervelend vind ik dit soort moet-ontmoetingen, maar ik kan er niet onderuit en dat besef ik. De dames vindt mijn vader tijdens dansontmoetingen voor alleenstaanden, ook wel vrijgezellen genoemd. Een vrijgezel klinkt in mijn oren veel spannender dan een alleenstaande, met de nadruk op vrij. Een vrijgezel om gezellig mee te vrijen. Bij alleenstaand heb ik als puber hele andere beelden. Hoogstaand en alleen. De keuzes van mijn vader zijn nog niet echt succesvol. Gelukkig maar. Want ik vind het eigenlijk helemaal niets. Dat geforceerde gezoek, bezoek en geneuzel. Ik schaam me bijna voor mijn vader. Plaatsvervangende schaamte, maar ik laat niets merken. Ik hou mijn gevoel en gedachten dicht bij me. Zo is mij geleerd.

De deurbel gaat en een mevrouw met brede glimlach komt met een uitgestoken hand op me toegelopen. "Jij bent Mien!" Natuurlijk ben ik Mien, er woont hier niemand anders. En ik geef een slap handje. Die van haar voelt stevig maar koud. In ongemakkelijk stilte drinken we koffie en eten gebak. Weer eens wat anders dan zandkoekjes en speculaas. Het gesprek komt niet of nauwelijks op gang. De vriendin blijft glimlachen, vooral naar mijn vader. Ook hij glundert in stilte. Het lijkt net of er twee grote schapen op de bank zitten. Ik vind het prima. Ik weet ook wel dat dit gesprek, deze ontmoeting een kort intermezzo is. Ik wed dat ze binnen een half uur op pad gaan. Gezellig uit. Maar niets is minder waar.

Op een of andere manier weet mijn vader het gesprek vlot te trekken. Hij doet zijn uiterste best, dat is zeker. Duidelijk is dat er hier toch wel sprake is van een vlam. Zijn vlam. Niet de mijne. Het taxeren is begonnen. Wat voor bloed hebben we in de kuip? Vriendin nummer drie mag er wat mij betreft wezen. Ze toont belangstelling naarmate de avond vordert, ook naar mij. Ik vertel wat over school en over hockey. Trots vertel ik dat ik geselecteerd ben voor een selectieteam. Maar zij heeft niet zoveel met sport. Ze heeft wel een zoon van mijn leeftijd. Die is gek op knutselen en techniek. Hij zit op de LTS en houdt van muziek. Iets wat hij deelt met mij, zo vertelt ze.

Ik kijk mijn vader aan. Die geeft me stiekem een knipoog, zijn vriendin kan het niet zien. Er is dus het een en ander ingefluisterd. Ze hoopt dat we snel eens kennis kunnen maken met elkaar. Eh ... dat gaat wel erg snel. "Van welke muziek houdt ie dan?" Het blijft heel even stil, precies voldoende voor een antwoord. "Oh, van alles en nog wat, en hij neemt ook muziek op." Dat is dan het enige wat ie deelt met mij, denk ik. Ik zit zelf op het VWO. Een groot verschil. Ik schrik van mijn eigen arrogante gedachte. Ik ken hem niet eens. En dan op voorhand al oordelen. Bah.

Het is tijd om te gaan. Ze zijn al bijna te laat voor de dansavond en die willen ze niet missen. Vriendin vindt het een prettige kennismaking en ik kan alleen maar denken ... tja. "Tot de volgende keer!" Met een ietwat minder koude hand wordt afscheid genomen. Met een bezwaard onderbuikgevoel zie ik pa en zijn vriendin vertrekken. De auto glijdt langzaam onderaan de flat van de parking. Weer een zaterdagavond met mij alleen. Ik heb nog geen enkel idee, hoe die in te vullen. Uitgaan mag ik nog niet. Cola, chips en televisie bieden wat troost. Nu maar hopen dat er iets leuks op tv komt.

Houd me eens vast

Ik kan wachten, ik kan hopen, ik kan duimen dat het lukt. In gedachten kan ik slapen maar toch lig ik wakker op mijn rug. Urenlang kijk ik naar hetzelfde rotbehang. Hoor alleen maar, dat ik hulp krijg van de tijd. ‘Jongen, de tijd sleept jou er doorheen’.

Maar hoe langer het duurt, hoe groter de spijt. En alweer een volgend uur voorbij. Het is niet zo dat ik jou iets verwijt. Maar echt, wekenlang ben ik de tel al kwijt. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben heel stil of zeg heel zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het ook kost.

Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om. Al die jaren, al onze eigen café’s in Dublin, Gent en thuis. Alle waren. Wat jij toch met hun deed.

Iedere harde vuist, ik voel hem nog, maar liever toch, vergat ik alles nu. Houd me eens vast. En laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben stil, zeg zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het me ook kost. Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om.

Zijn er kleuren? Zijn er meisjes? Zijn er kroegen, daar waar jij nu bent? Sorry voor die domme bloemenblaadjes, die liggen op jouw kist. Ik ga niet mee. Word liever oud. Omdat ik van het leven houd. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben.

Opgedragen aan Twan, vrij vertaald, met dank aan Frans.

Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!.

NB (04-01-2014):
Dat is frappant. Tweede kerstdag bij Top 2000 a go go. Hald mich ens vast. Gememoriseerd door Jack Poels (Rowwen Heze) als mooi (troost)lied. Dat ik dat gemist heb! Mooie minidocumentaire over het lied. Mijn zus herinnerde mij er vandaag aan, waarvoor dank. Effen zappen naar de volgende minuten en seconden: 12:50 - 19:00. Zanger Frans Pollux van Neet oet Lottum licht het nummer toe.
http://www.npo.nl/top-2000-a-gogo/26-12-2014/VPWON_1221985
Ik zal het nooit meer vergeten. Frans alleen op de piano, laat op de avond, tijdens afscheidsreceptie, na de begrafenis van mijn broer Twan, in 2005. Het lied was pas uit. Hij kon het niet spelen in de kerk wegens andere verplichtingen met Neet oet Lottem. Maar wat was ik blij en verdrietig tegelijk. Met dit verlaat optreden. En met mij vele anderen. Over troost en liefde gesproken. Thanks again!