Verslag Open Poëzie Podium PepperPlus Eindhoven oktober 2016

Vandaag voor de tweede keer deelgenomen aan het open poëzie podium van PepperPlus dat gehouden werd bij het oudste café van Eindhoven, De Gouden Bal. Een open podium voor dichters, woordkunstenaars, neo-Beatniks, schrijvers, klankkunstenaars etc.!

Een druk bezocht podium dit keer met deelname van pakweg 20 dichters, schrijvers en ander pluimage, die verdeeld over drie tijdsblokken hun teksten te berde brachten. Voor de aftrap om drie uur werd eerst nog even stilgestaan bij het vijfjarig jubileum van PepperPlus en de uitgave van de 5e MeerPeper bundel 'Als wolven huilen' van Derrel Niemeijer, tevens initiatiefnemer en organisator van PepperPlus. Eric de Munnik verzorgde de intro en eerde het bijzondere gedachtegoed van Derrel.

De optredens waren allen boeiend, sommige verstild (Marijke Hooghwinkel) en enkele uitbundig. De liefde werd gedicht, zo ook de fantasie, breed uitvoerig maar ook in kleine woordjes. Niet alleen het publiek ging op de stoelen staan maar zelfs een van de schrijvers (Wim Paeshuyse). Ook was er een boeiend optreden van het muzikale duo Van hemel en hel, die naar eigen zeggen het sinds kort met elkaar doen, letterlijk en figuurlijk. Helga Buitelaar en Johan van Drunen, met zang, gitaar, dwarsfluit en doedelzak. Tussen de dichtblokken door namen ze kort de ruimte in beslag met verstilde liederen en polderfado. Heel even kwamen Elly en Rikkert weer even aan mij voorbij.

Aan het einde van blok drie mocht ik de honneurs waarnemen. Blok drie werd overigens ingeleid door gastpresentator Kaj Elhorst. Hij nam de presentatie over van Derrel die helaas vanwege de griep verder verstek moest laten gaan. Alle lof aan Derrel en Kaj die zowel de intro's als de extro's van alle 'woordkunstenaars' uitstekend verwoordden en aan elkaar regen.

Het was alweer even geleden dat ik door de micro mocht spreken. Bijna alle dichters en schrijvers waren me al voorgegaan, met mooie dichtregels. Ik dacht heel even 'wat doe ik hier?', ik heb geeneens een gedicht, alleen maar korte verhalen van 120 woorden. Ontnuchtering en onzekerheid dachten heel even beslag op mij te nemen. Mooi niet. Ik stond het niet toe. Vooruit, hup, met de billen bloot dan maar. Dit vond ik toch leuk? Sterk openen dacht ik nog. Gewoon benoemen wat je gaat doen en alles komt goed. Het kwam ook goed. De vier 120Woorden stukjes die ik geselecteerd had vielen in goede aarde en ook ik ontving applaus. Het voelde weer even heerlijk warm. Het spreken en publique ging me boven verwachting redelijk tot goed af. Hier en daar nog wat luchthaperingen, maar stukken beter dan de vorige keren. Still learning. Zou het dan toch te maken hebben met loslaten en genieten? Ja, met loslaten en genieten en niet te vergeten creëren. Tekst en sfeer. Het blijft een mooie combi.

De vier 120Woorden stukjes die ik heb voorgedragen zijn hier terug te lezen:
Precordiaal (19-09-2016), een organenstukje, organisch zo u wil.
Culinair hoogstandje (15-08-2016), over een bijzonder kippetje.
Hippopotomonstrosequippedaliofobie (06-09-2016), je zult er maar aan lijden, de angst voor lange zinnen.
Ik lig al in de winkel (12-09-2016), een zacht stukje over een taai onderwerp.

Verslag Open Poëzie Podium PepperPlus Eindhoven mei 2016

Op zondag 1 mei, de dag van de arbeid, mijn debuut gehouden bij het open poëzie podium van PepperPlus. Het optreden vond plaats in het oudste café van Eindhoven, De Gouden Bal. Een café met grote geschiedenis. Ooit reed er nog een tram voorbij, richting de hut van Mie Pils.

Onder de bezielende leiding van Derrel Niemeijer werd om pakweg half vier afgetrapt met een muzikaal optreden van de jonge Duitse pianist Patrick Gnebner. Zijn pianospel deed me denken aan Philip Glass. Intussen had ik al kennis gemaakt met de kroegbazin van café de Gouden Bal. Zij toonde grote belangstelling voor de uitslagen van de eredivisie betaald voetbal. Met name de actuele standen van Ajax-Twente en PSV-Cambuur. Met behulp van mijn Samsung kon ik haar daarin voorzien. Andersom smaakte de Westmalle Tripel (van de plank) mij uitstekend. In welk café kun je nog je drankjes laten opschrijven? Chapeau! Het scheelt een hoop gedoe.

De optredens waren allen boeiend. Korte verhalen, gedichten, een kleine voordracht, tekst op muziek, vertalingen, zelfs een vlot betoog over bijzondere landbouwmachines, filosofie, Shelley, kortom vanalles trok in sneltempo voorbij. Zelfs Max Tailleur en Mevrouw van der Ven kwamen kortstondig voorbij. Pas helemaal aan het eind kwam ik zelf aan de beurt. Braaf had ik tot kwart voor zes gewacht in de veronderstelling dat ik niet meer aan de beurt zou komen. Vergeten op de dag van de arbeid? Dat kan toch niet. Ik wilde nog wel even werken.

Het verlossende woord kwam van Derrel. De verlossende vraag beter gezegd. Pierre Maréchal en ik mochten samen kiezen wie er van ons twee eerst mocht gaan. Pierre liet mij voorgaan. Zo kon hij de mooie en inspirerende middag beëindigen. Het valt niet mee om de aandacht van het aanwezige publiek aan het einde van de middag nog te triggeren. Maar het lukte. Met dank aan Max Tailleur, de flauwe grappenkamer die desondanks ooit vele toiletbezoekers gekluisterd hield. Het toeval wil dat het plafond van café De Gouden Bal vol hangt met oude ambacht, waaronder oude urinaals en ondersteken.

Hier kan ik niet zonder was dan ook mijn eerste korte verhaal. De hoge nood moest nog even opgehouden worden. Mijn tweede korte verhaal betrof Mevrouw van der Ven. Ooit werd zij bezongen in een mooi en ietwat treurig lied van Wim. Zou ze ooit wellicht een bezoek gebracht hebben aan De Gouden Bal? Het had zomaar gekund.

Het voordragen ging me goed af. Zonder haperen en lucht happen dit keer. Kortom het gaat steeds beter. Een bescheiden applaus viel me ten deel. Om zes uur sloot voor mij de deur. Honger riep me naar huis. Ajax en PSV hadden intussen beiden met een marge van 4 doelpunten verschil gewonnen. En Max ... die verstapte zich in Rusland helaas in zijn motor, in ronde 35, zo Sochi!

Een foto-impressie van het open podium is hier terug te zien. Inclusief een foto van de urinaals en ondersteken.