Staartorgie

This is the moment. Lie Touw betreedt het podium. Het is zijn eerste keer. Het duurt heel even voordat Lie beseft hoe groot het podium eigenlijk is. Hij loopt van links naar rechts en van voor naar achteren. In zijn veel te strakke broek en grote waaierrok. Als ie het doet, dan doet ie het goed. Dus besluit Lie vanochtend in complete outfit ten tonele te verschijnen.

De spelregisseur die driftig ijsbeert voor het podium begint een beetje nerveus te worden. Het ijsberen, daar is ie inmiddels mee vertrouwd, maar artiesten die het podium te lang besnuffelen, daaraan heeft ie een bloedje hekel, een broertje dood. Hij ontploft bijna. Van binnen, maar laat dat niet zien.

De artiestenbegeleidster, tevens mentholcoach, knauwt op haar kauwgum en overziet de situatie. Het is nog vroeg, nadat het gisteren laat was. Ze wankelt een beetje op haar sleehakken die zojuist nog door dertig centimeter hoge sneeuw hebben geploegd. Het is koud en nat in Kiev. Ze trekt haar strakke plissérokje van achteren wat recht. Als perfectionista wil ze toch dat alles uiteindelijk op de juiste plek blijft zitten.

Dan komen drie alinea's plots samen. De introductie smelt samen en resulteert in een even bijzonder vervolg als hierboven. Van achter naar voren, gelijktijdig kan ik het niet optekenen, gebeurt hetvolgende:

Akileida (zo heet de artiestenbegeleidster) scheurt door haar rok omdat haar dronken benen niet langer standhouden, waardoor haar O-stand-benen uitmonden in een onbedoelde spagaat. De sleehakken aan het uiteinde van haar stelten klappen vervolgens om met een harde knal. Ze zijn van lood. En dat alles voordat Akileida ook maar een letter spreekt. Ze doet het alsnog liggend op haar rug, mompelt iets over opletten. Maar niemand die haar hoort.

IJsbeer Lars Ursus Joogi von Maritiem (waarom hebben regisseurs toch altijd van die ingewikkelde namen?) stopt heel even met ijsberen en ontdooit. Hij stijgt boven zichzelf uit en legt enkele seconden zijn ijskonijngedrag af. Licht cynisch vraagt ie aan Lie of deze intussen gevonden heeft wat hij zoekt, de microfoon.

Lie knikt wat verlegen met zijn hoofd. Hij staat nu voor de microfoon. De Euro-tune wordt ingezet. Ta, ta, tatata, ta tááá tááááá ... Een spotlight werpt spottend zijn licht op het verschijnsel dat achter de micro staat. Een kleine metamorfose vindt plaats. De voorheen schuchtere podiumkruiper herrijst tot statige man. Zelfs de spot is onder de indruk en laat zijn licht over het olieglimmend torso van de man glijden.

Oogverblindend reflecteert het licht vanaf zijn torso de zaal in. Lie werpt zijn grote blauwe brede rok af en springt op uit spreidstand. Als een ballerina torpedeert hij zichzelf strak rechtomhoog de lucht in. Met samengeknepen billen uiteraard. De hammies komen zo het beste uit. Zodra hij stevig landt op aarde reikt hij met zijn hand over zijn schouder en grijpt zijn lange zwarte staart. Houd deze twintig centimeter boven zijn hoofd en zwaait er grote rondjes mee, in slowmotion, met groot gebaar. Ondertussen kijkt Lie, ietwat doorgezakt met benen terug in spreidstand, zwoel de lege zaal in.

Ja, iedereen heeft hét en hém gezien. Akileida klapt met haar handen flauw applaus. Het klinkt hol in de grote zaal. Lars knikt kort. Het is goed zo. Tot morgen dan maar.

De volgende dag is de eerste halve finale. Lie gaat helaas niet door naar de grote finale. Kreeg zijn lange vlecht niet op tijd op- en omgewonden. Volgend jaar weer beter. Back to Montenegro. Alle drie bovengenoemde spelers hebben behoefte aan wat lucht. Aan zuurstof. Oxygene. O'G3NE oxygene.

Howdy Mien

Nog een paar minuten en dan moet ik op. Voorzichtig tuur ik door de kier van het gordijn de zaal in. Het podium lijkt ineens te zweven onder mijn voeten. Wat zit die zaal vol!

Howdy Mien, are you ready?
Yes, I'm.
Fantastic.
Where is Wil?
Wil?
Yes, and his way?
I can't follow.
Where Wil is, is a way.
You funny guy.
And doll.
Doll?
Yes, yes, I like to doll.
Like guys and dolls?
Like guys and dolls.
Well, the floor is yours in a moment.
Yep.

Het gordijn gaat open. Ik kijk in een groot zwart gat. Pakweg tien spots proberen mijn ogen uit te branden. Het zwarte gat begint te klappen. Een schuchter applaus dat langzaam aanzwelt. Ik houd me stil. Het applaus verstomd. Ik blijf stil. Langzaam begint het zwarte gat weer te applaudisren. Mmm ... vandaag een bereidwillig publiek. Wat zal ik er eens mee doen? Langs het toneel vlak bij het gordijn op het podium zie ik iemand druk gesticuleren. 'Begroet de zaal', maak ik uit zijn woorden op.

Goedenavond allemaal!

Pijnlijke stilte. Daarna wat geroezemoes. Mensen gaan verzitten. Kuchen. Beginnen te praten. Ik laat het gaan. Ze zijn er even uit en dat moet je toelaten. Weet ik uit ervaring. Even lekker laten uitrazen. Binnen enkele seconden zal het geluid in het zwarte gat niet meer te stuiten zijn. Geen probleem. En ja hoor. Daar gaat het volledig los. Nu komt de grote uitdaging. Ik steek het kanon naast me af. Kaboem. The show goes on. Het zwarte gat voor me is nog zwarter geworden. Er komt nu ook rook vanaf. Vreemd. Het rookkanon wordt meestal pas aan het einde van de voorstelling aangestoken. Foutje. Brand!

Ho, ho mensen, willen jullie voorzichtig zijn met het meubilair?

De mensen klimmen over de stoelen en banken de zaal uit. Einde voorstelling. Hier valt geen eer meer te behalen. Laten gaan. Loslaten. Een vroegtijdig einde aan de eindejaarsvoorstelling die, erg goedkoop, niet eens begonnen is. Het werkt. In de foyer reageert iedereen razend enthousiast. Hoe ik het toch ieder jaar voor elkaar speel, die verrassende, nee, die verassende wendingen. Met roetvlekken in mijn gezicht geef ik antwoord.

Ach, meneer, ik hou gewoon van knallen!
Ach so.
Vanaf het begin, kort en bondig.
Ach so.
Sie sind Deutsch?
Sicherlich.
Also Herr Sicherlich, dann verstehen sie sicherlich kein hol?
Doch.
Sie haben ein Hund?
Selbstverständlich.
Nein, wirklich, er versteht sichselbst? Das ist ja grossartig!
Grossartig? Grossartig? Mit Art hat es nichts zu tun.
Verstehe ich, Art ist ganz zweitausendnul.

De foyer loopt langzaam leeg. Mijn gesprek met Herr Sicherlich ook. Ik bedank hem voor zijn komst en wens hem nog fröhliche Weinnachten. Hij vraagt me nog om een selfie. Ik zeg hem, doe dat lekker zelf en niet met mij, ik heb het zwart nog in mijn ogen staan. Doeg!