Columns van Harrie (Juli 2014)

Schwalbe in yellow on centercourt / Gein & Ongein / 08-07-2014

Vanochtend werd ik opgeschrikt door een vreemd tafereel in mijn bos. Eerst dacht ik dat Raakhout in een verliefde bui uit zijn dak ging. Maar al snel bleek er iets anders aan de hand te zijn. Dit tafereel oversteeg de vreemdste vormen van Raakhout’s uitzinnige gedragingen. Ik zal proberen in zo min mogelijke woorden uit te leggen wat er precies gebeurde.

Maar voordat ik van wal steek, eerst wat zaken vooraf, voor de duidelijkheid. Er was slechts een hoofdrolspeler betrokken bij het complete tafereel. Op de tweede plaats, deze persoon was merkwaardig verkleed. Op de derde plaats, de persoon verkleedde zich telkens op nieuw. De ondergrond waarop het tafereel plaatsvond veranderde voortdurend. Na verloop van tijd had ik door dat het terugkerende ondergronden waren. Mozes kriebel, wat ingewikkeld allemaal.

Als rode draad door het tafereel liep een geel shirt, vergezeld door een vreemde bal. Een bal die verschillende vormen aan kon nemen. Soms werd je er helemaal brazuca van, oftewel dol. Ik ga nu proberen te beschrijven wat zich vlak voor mij voltrok. Mijn verontschuldigingen alvast voor het geval u me kwijtraakt in dit merkwaardig tafereel.

Het begon op een kortgeknipte ondergrond met witte lijnen. De persoon op de ondergrond droeg een wit shirt en een kleine bal. Wat zeg ik, drie kleine ballen. Die werden hem van alle kanten toegeworpen. Ook droeg hij een kleine mattenklopper. Twee ballen stopte ie in zijn zak en de andere bal gooide hij in de lucht. Met de mattenklopper probeerde hij de bal weg te slaan. Dat lukte boven verwachting. Het ging wel gepaard met en flinke zucht.

Vervolgens trok de man een geel shirt aan en stapte op een fiets. Hij fietste keihard weg, alsof zijn leven er van af hing. Hij zigzagde tussen de bomen van het bos door, onder aanmoediging van schelle claxongeluiden. Waar die geluiden vandaan kwamen? Geen idee. Ze klonken wel heel Engels. De ondergrond veranderde concreet in asfalt. In zinderend asfalt.

De fietser zag zichzelf gespiegeld in het asfalt en gleed keihard onderuit. Vanuit het bos klonken ineens donkere, zware stemmen die monotoon ‘Schwalbe, schwalbe’ riepen. Uit het bos kwam een kleine boze Costaricaan gelopen. Hij ijlde en sleepte met beide handen, twee grote robben over de grond met zich mee, aan hun oren. Geen gezicht.

De fietser was inmiddels opgestaan en droeg een oranje shirt. Hij stond met licht gekromde benen in het gras. Hij droeg ook rare schoenen, gepantserd met tijgerprint, fluorescerend, de linkse roze gekleurd en de rechtse blauw. Het was overduidelijk dat deze persoon rekende op de geboorte van een twee-eiige tweeling. Roger, Roger.

De fietser nam een korte aanloop en schopte tegen een grote vreemde felgekleurde sambabal. Van de Hema. Er spatte allemaal kleine kogellagers uit. Vervolgens zette hij een sprint in die nooit meer leek op te houden. Een sprint zonder einde. Totdat ie met z’n neus tegen een eik knalde. Er vielen tig eikels uit de boom die de sprinter meteen begonnen te schoppen.

Dit gedrag werd niet getolereerd door de scheidsrechter, die hoog vanuit zijn stoel het overzicht hield. Omdat de scheids lui van aard was, maande hij via een microfoon, al zijn lijnrechters tot actie. Helaas stonden die allemaal met hun rug naar de scheidsrechter en het veld toegekeerd en hadden alleen oog en oor voor het publiek. Het publiek eiste alle aandacht op van de lijnrechters. De sprinter werd op niet verstane wijze half doodgeschopt en het enige wat de scheidsrechter nog kon roepen was ‘deuce’. Dat klonk in ieder geval verzachtend. A few more points to go.

De ondergrond veranderde meteen weer in asfalt. De sprinter sprong op zijn fiets en haalde ondanks alle gebreken de finish. Tot ieders en zijn eigen verbazing werd hij eerste. Hij won uiteindelijk game, set en match. Door de luidsprekers in het stadion galmde keihard het Wilhelmus. Een lange voorname man betrad de arena in langzame pas, met opgetrokken neus en de handen achter op zijn rug ineengeslagen. Hij maakte een praatje met de kleine ballen van de jongens en meisjes die zich verzameld hadden op het asfalt.

Brizl djeu. Voor mij het signaal om de stekker eruit te trekken. Wat een vreemde man en wat een herrie. Als betaman heb ik niets met alfasport en al helemaal niets met klassieke muziek. Raakhout stemde stilzwijgend toe. Voor hem mocht de stekker er ook uit. Dat zag ik aan de dikke vette tong die uit zijn mond ‘ja’ knikte. Het gras won het van het asfalt. De kleine ballen van de grote. Het oranje shirt van het gele. Eindelijk.

Een stukje verder in mijn bos kroop een man op zijn knieën door het gras en knipte het zorgvuldig met een klein nagelschaartje kort. Zo af en toe nipte hij van de bidons die hij tegenkwam in het gras. Sommige smaakte een beetje naar spuw. Bah. Raakhout daarentegen trok zich daar niets van aan en lebberde de bidons naar hartelust leeg. Het is daar en op dat exacte moment dat ik afscheid nam van toneel en tafereel. Ik had genoeg gezien. Schwalbes in yellow on centrecourt.


Fietsparcoursen / Gein & Ongein / 20-07-2014

Mozes kriebel, vroem, vroem, brizl djeu, wat is hier nu aan de hand? Ik kan me niet herinneren dat mijn bos ooit is aangemerkt voor het houden van fietsparcoursen. Ik heb ook nog nooit paaltjes gezien. Oké, oké, Nummer Eén ligt pakweg 17 kilometer van de Belgische grens maar toch?

Je zou ze bijkans een pak voor hun broeck geven. De koekenbakkers. In strakke gekleurde pakjes zitten ze op hun fietsje en scheuren door mijn bos dat het een lieve lust is. Vroem, vroem. Ze zitten er nog net niet doorheen. Maar je ziet wel dat het niet veel scheelt. Eentje zit er sowieso bijna op zijn kont daar door.

Het zijn complete ploegen die door mijn bos heen ploegen. Ze jagen op pedalen. De ploegen ploegen op pedalen. Een vos of een haas zijn nergens te zien. Wat me opvalt zijn de hammetjes. Die wiebelen op een soort zwarte schoenleest op en neer. Het lijkt net of ze knipogen, die hammetjes. Ze zitten verpakt in strakke zwarte broeckjes en zijn beplakt met vreemde letters die schreeuwen om aandacht.

Sommigen hebben dezelfde broeckskes aan. Die vormen dan een ploeg. Er zijn grote en kleine ploegen. Vooral de ploeg met de letters E N K A op hun achterste is in grote getale vertegenwoordigd. Op het shirt boven de hammetjes staat nog een vreemde tekst. ‘Na maand, na maand’. Het slaat werkelijk nergens op. Maand, na maand, wat wil dat nu zeggen. Ik wil ze nog geen dag in mijn bos. Mozes kriebel. Brizl djeu.

De hammetjes die op en neer gaan blijven nog het meeste fascineren. Ze dansen op hun maffe schoenleest heen en weer. Het lijkt wel disco. Een soort tour de sjans. Daar raakt met name het vrouwelijk schoon in mijn bos behoorlijk van opgewonden. Ze slurpen met hun ogen haast de hammetjes naar binnen.

Ah, gelukkig. Ze springen nu gelijk jonge hinden mijn bos weer uit. Met de tong op het stuur. Wat mij betreft mogen ze erop klappen. Met hun tong, op het stuur. Eindelijk weer rust in mijn bos. Ik heb niets met dit soort wilde fietskaravanen. Zeker niet door mijn bos. Nee, ik heb karavanen liever op een Egyptische manier, te voet of op een kameel. Door een hete woestijn. Het ruikt ook veel beter. Naar zout en brandend zand. Niet naar stinkend zeemleer en Midalgan.


Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.

Stilleven (7): Het kleine wereld experiment

Ion en Jean-Michel hebben elkaar nog nooit ontmoet en hebben geen weet van elkaar. Althans dat denken ze. Niets is minder waar. Volgens het kleine wereld experiment, dat sociaal psycholoog Stanley Milgram in de jaren 60 uitvoerde, is iedereen in de wereld met elkaar verbonden in 5,5 stappen, afgerond in 6 stappen. Even wat nadere uitleg. Het gaat hier om een toegepast wiskundig probleem. Stel: je hebt twee personen, via hoeveel stappen zijn ze dan als kennissen verbonden? Dat wil zeggen, als ze elkaar kennen is dat één stap, als ze een gezamenlijke kennis hebben, twee stappen, als ze ieder een persoon kennen die elkaar kennen, drie stappen, enzovoort.

Ion en Jean-Michel zitten op het terras tien meter van elkaar. Een mooi stilleven. Ze zijn volgens het kleine wereld experiment verbonden met elkaar maar weten nog even niet hoe. Ik wel. Ik schrijf namelijk dit verhaal. Het zijn kunstenaars. Op hun eigen manier. Ion hanteert papier en schaar en is gezegend met een complex, narratief en spontaan vermogen tot beeldvorming. Hij voorspelt de wereld in plaatjes. Brengt de wereld bijeen in treffende stillevens. Met liefde en ironie, zonder dat die elkaar bijten. Kortom ware kunst.

Jean-Michel doet dit ook maar dan op een geheel eigen wijze. Eigenwijs en wars van buitenkant. Met een ezel als Leitmotiv en in samenwerking met een compagnon zette hij in de jaren 80 New York op zijn kop met Same Old Shit. In graffitistijl. Dat deed hij met kinderlijke vreugde als een ware kunstenaar. New Yorkers liepen met hem weg en betaalde exorbitante bedragen voor zijn kunstwerken. Je moest er eentje hebben, aan de muur. Anders telde je niet mee. Je moest dan wel een grote muur hebben. Liefst geschilderd in acryl. Rijke dandy's hingen hun verworven spot meteen op aan gouden haken.

Voor Ion was het formaat nooit een probleem. Zijn werken pasten gewoon in kartonnen dozen, zorgvuldig verstopt onder bruggen in het centrum van Boekarest. Hij componeerde zijn kunstwerken uit tijdschriften. Daartoe ondernam hij een risicovolle weg naar niemandsland. Een niemandsland waar iedere samenleving haar maskers weggooit: de dump. Uit het niets verzamelde en creëerde hij vanalles. Hij gaf het niets terug aan de mens. Als een ware kunstenaar. Duurzame kunst. Hij toonde het aan enkele intelligentsia en voilà in no time hing het aan de muren van grote musea van naam. Met weinig of geen middelen creëerde hij filmische fotogrammen die complete verhalen vertelden. Zijn collages vormden een hybride pallet van pop art met een vleugje surrealisme en dada.

En laat dat nu net ook de stijl zijn van Jean-Michel. Ze moesten eens weten die twee. Van elkaar. Maar nee, vooralsnog blijft het een klein stilleven. Stil in leven en samen in da da. Surrealistisch naast elkaar. Onbevangen en toch met notie. Met notie voor wat echt belangrijk is. Sociale vrijheid in schone kunsten. Opgeraapt van de straat. Samen door Ion en Jean-Michel. In New York en in Boekarest.

Pilsje Ion? Nee, doe mij maar een cola. Wijntje Jean-Michel? Nee, doe mij maar champagne. Komt eraan. En Andy, terrasober maar hollen. Achter zijn eigen geluk aan. Andy Warhoofd, hij zou eens moeten praten met good old Joseph, de terrasober van het terras aan de overzijde. Praten over zijn performance. Ja, dat zou mooi zijn. Kleine intieme gesprekken over performances in stillevens. Stillevens in kleine werelden van vrijheid. Joseph en Andy, ze zijn met elkaar verbonden in de eerste graad. Alleen zij weten het nog niet. Dat heeft moeder aarde hen nog niet verteld. De eerste graad, startplaats voor kleine wereld experimenten.

Vakantiepuzzel

Deur staat mijn voor de vakantie.
Aan hard vraagt hij bestemming naar mijn en klopt.
Heb dat hem ik vertel geen ik idee.
Beurs vermeld ik het jaar behoorlijk voor dat is gemak beurs erbij dit de.
Bij mij hij wat beter aankloppen de betreft kan dat buren.

Geen vakantie wil maar weten van de wijken.
Ik ben er toe aan en dat hij echt zegt nek hijgt in mijn.
Ik krijg waar antwoord dat hij vreemd opmaakt uit een hem als ik vraag.
Het wit ziet die knieën, zijn mijn aan hij.

Vandaag heb ik toeval aan het korte dat nou wil een broek.
Op al bijzonderheid is een zich dat.
Ook tussen vakantie nood en knieën verband zie ik geen witte aan.
Ik dus de uitleg vraag om vakantie.

Die spanning op knieën wie witte heeft leeft.
Geregeld vakantie heeft wie spanning op moet.
Te plausibel gaat ver maar lijkt me toch de verklaring.
Zeg ik niets kan ik er de verklaring mee en weerleg dat dan ook.

Over de alles zegt spanning de knie van doorbloeding.
Nader zal wel uitleggen het even hij me.
De vraagt een bukken om me vakantie moment te.
In en adem een slag halve te houden en draaien te de.
Ik brutaliteit overrompeld door vraag voldoe aan zijn.

Adem draai en houd slag halve ik mijn buk, in een.
Wat duidelijk later een wil de tel wordt zeggen mij vakantie.
Een mijn onder schop krijg kont ik geweldige.
De billen naar dat bloed zo acuut hard het zakt in mijn knieën.
Zie ik schiet mijn bloed en knieën overeind dat volstromen met.

Lekker voelt het best.
Nog, het sterker super voelt.
Lacht de in me gezicht mijn vakantie uit.
Toe wel je bent vakantie nu zie aan je dat.
Alleen met beamen dat ik maar rode kan knieën.

Gelijk ik moet de misschien, vakantie geven maar vreemd.
Ben toe aan ik vakantie.
Maakt mijn vakantie een blijdschap dansje voor de deur van.
Hij drukt nog hart voordat het vertrekt op hij me.

Knieën luisteren je altijd naar.
Van je ziel lichaam zijn zij de.
Ze nooit een beetje kluts rood kwijt dat altijd en houd de zorg raken ze.

6 – 3 – 5 – 4 – 1 – 2
4 – 3 – 6 – 1 – 9 – 7 – 8 – 5 – 2
8 – 4 – 3 – 5 – 2 – 6 – 1 – 7
11 – 4 – 5 – 2 – 9 – 12 – 1 – 7 – 14 – 3 – 13 – 6 – 8 – 10
7 – 4 – 2 – 3 – 6 – 11 – 8 – 5 – 10 – 1 – 9

6 – 3 – 4 – 1 – 8 – 5 – 2 – 7
9 – 14 – 10 – 13 – 12 – 6 – 8 – 1 – 11 – 7 – 5 – 2 – 3 – 4
2 – 10 – 5 – 14 – 7 – 6 – 13 – 9 – 8 – 12 – 3 – 1 – 11 – 4
3 – 9 – 2 – 7 – 6, – 8 – 5 – 4 – 1

7 – 12 – 6 – 4 – 11 – 3 – 9 – 5 – 1 – 2 – 8 – 10
3 – 5 – 7 – 2 – 6 – 4 – 1
3 – 6 – 12 – 10 – 9 – 8 – 5 – 2 – 1 – 4 – 7 – 11
3 – 1 – 4 – 7 – 2 – 6 – 5

5 – 8 – 7 – 3 – 1 – 2 – 4 – 6
5 – 7 – 3 – 1 – 2 – 6 – 4
9 – 4 – 6 – 10 – 5 – 3 – 7 – 8 – 1 – 2
8 – 10 – 12 – 14 – 1 – 11 – 5 – 6 – 13 – 7 – 2 – 9 – 3 – 4

8 – 4 – 7 – 6 – 9 – 1 – 5 – 3 – 2
7 – 2 – 5 – 8 – 3 – 6 – 1 – 4
1 – 3 – 6 – 9 – 5 – 4 – 2 – 7 – 8
4 – 7 – 3 – 8 – 10 – 9 – 11 – 6 – 1 – 12 – 5 – 2
5 – 3 – 1 – 2 – 8 – 4 – 6 – 7

5 – 8 – 7 – 3 – 11 – 10 – 1 – 4 – 2, – 6 – 9
6 – 5 – 3 – 1 – 10 – 7 – 2 – 4 – 11 – 9 – 8
3 – 7 – 6 – 5 – 2 – 8 – 1 – 4
11 – 8 – 10 – 3 – 5 – 1 – 9 – 2 – 4 – 13 – 6 – 7 – 12
5 – 1 – 2 – 7 – 11 – 4 – 8 – 3 – 6 – 9 – 10

4 – 2 – 1 – 3
2, – 3 – 1 – 5 – 4
3 – 1 – 6 – 4 – 8 – 7 – 2 – 5
7 – 4 – 2 – 8 – 10 – 3 – 1 – 9 – 6 – 5
7 – 1 – 9 – 6 – 5 – 8 – 2 – 4 – 3

8 – 4 – 5 – 6 – 2, – 7 – 9 – 3 – 1
2 – 5 – 3 – 1 – 4
3 – 9 – 5 – 6 – 2 – 7 – 8 – 4 – 10 – 1
5 – 4 – 7 – 10 – 1 – 9 – 3 – 8 – 2 – 6

5 – 2 – 4 – 1 – 3
5 – 6 – 4 – 7 – 2 – 1 – 3
2 – 11 – 4 – 5 – 13 – 6 – 14 – 9 – 3 – 7 – 1 – 12 – 8 – 15 – 10

Kun jij de puzzel oplossen? Zet de woorden dan in de goede volgorde.
Plaats de juiste versie van het verhaal als reactie onder deze column.
Degene die de puzzel het eerste oplost ontvangt een leuke prijs.
Vergeet niet je emailadres te vermelden.
Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
Bekendmaking uitslag op 15 september 2014.
Succes en veel plezier.

Uitslag van de puzzel:

De vakantie staat voor mijn deur.
Hij klopt hard aan en vraagt naar mijn bestemming.
Ik vertel hem dat ik geen idee heb.
Voor het gemak vermeld ik erbij dat dit jaar de beurs behoorlijk beurs is.
Dat hij wat mij betreft beter bij de buren kan aankloppen.

Maar de vakantie wil van geen wijken weten.
Hij hijgt in mijn nek en zegt dat ik er echt aan toe ben.
Als ik hem vraag waar hij dat uit opmaakt krijg ik een vreemd antwoord.
Hij ziet het aan mijn knieën, die zijn wit.

Nou wil het toeval dat ik vandaag een korte broek aan heb.
Dat is op zich al een bijzonderheid.
Ik zie ook geen verband tussen witte knieën en nood aan vakantie.
Dus vraag ik de vakantie om uitleg.

Wie witte knieën heeft die leeft op spanning.
Wie spanning heeft moet geregeld op vakantie.
De verklaring lijkt plausibel maar gaat me toch te ver.
Ik weerleg dan ook de verklaring en zeg dat ik er niets mee kan.

De doorbloeding van de knie zegt alles over spanning.
Hij zal het me wel even nader uitleggen.
De vakantie vraagt me om een moment te bukken.
En de adem in te houden en een halve slag te draaien.
Overrompeld door brutaliteit voldoe ik aan zijn vraag.

Ik buk, houd mijn adem in en draai een halve slag.
Nog geen tel later wordt me duidelijk wat de vakantie mij wil zeggen.
Ik krijg een geweldige schop onder mijn kont.
Zo hard dat het bloed in mijn billen acuut naar mijn knieën zakt.
Ik schiet overeind en zie dat mijn knieën volstromen met bloed.

Het voelt best lekker.
Sterker nog, het voelt super.
De vakantie lacht me uit in mijn gezicht.
Zie je nu wel dat je toe bent aan vakantie.
Met knikkend rode knieën kan ik dat alleen maar beamen.

Heel vreemd, maar ik moet de vakantie gelijk geven.
Ik ben aan vakantie toe.
Van blijdschap maakt de vakantie een dansje voor mijn deur.
En voordat hij vertrekt drukt hij me nog op het hart.

Altijd luisteren naar je knieën.
Zij zijn de ziel van je lichaam.
Houd ze altijd een beetje rood en zorg dat ze nooit de kluts kwijt raken.